تأسیسات جدید در لائوس و کامبوج: آیا چین حضور نظامی خود را در آسیای جنوب شرقی گسترش می دهد؟

اغلب گفته می شود که حفظ روابط خوب با همسایگان ضروری است. بنابراین در اوایل نوامبر، وزیر امور خارجه چین، وانگ یی، همتایان خود از لائوس، کامبوج، ویتنام، تایلند و میانمار را به پکن دعوت کرد.

در آنجا شش کشور بر سر همکاری اقتصادی و امنیتی نزدیکتر توافق کردند.

این دیدار تنها نمونه ای از نفوذ فزاینده چین بر آسیای جنوب شرقی است. این فقط در مورد تجارت یا زیرساخت نیست، بلکه به طور فزاینده ای در مورد همکاری نظامی است.

به عنوان مثال، در پایان سپتامبر، چین و لائوس یک مرکز پشتیبانی نظامی و آموزشی مشترک در شمال پایتخت لائوس، وینتیان، افتتاح کردند. چین گفته است که در ابتدا قرار است خلبانان نیروی هوایی لائوس در فرودگاه بان کیون آموزش ببینند.

پیش از این در سال 2025 چین ردپای خود را در پایگاه دریایی ریم کامبوج گسترش داد. چین از تاسیسات خلیج تایلند برای لجستیک و آموزش استفاده می کند. و در حالی که کشتی های ژاپنی و ویتنامی می توانند از بندر بازدید کنند، آنها در اسکله جنوبی پهلو گرفته اند و مشخص نیست که آیا سایر نیروی دریایی می توانند از امکانات مشابه در شرایط مشابه چین استفاده کنند یا خیر.

مارکو بونته، استاد سیاست آسیایی در دانشگاه ارلانگن نورنبرگ آلمان می گوید: «باید دید این [بان کیون] چگونه دسترسی نظامی چین به آسیای جنوب شرقی را تغییر خواهد داد.

چین در سال های اخیر نفوذ اقتصادی خود را در منطقه به طور قابل توجهی گسترش داده است.

راه‌آهن چین-لائوس و سایر پروژه‌های زیربنایی لائوس را نزدیک‌تر به همسایه شمالی‌اش متصل می‌کند. لائوس نیز به شدت به چین بدهکار است.

بونته اشاره می کند که لائوس و کامبوج برای مدتی شرکای نظامی نزدیک چین بوده اند و تأسیسات جدید در لائوس را می توان گام دیگری در جهت تعمیق همکاری ها دانست.

بونت توضیح داد که اگر این درست ثابت شود، "چین به عمق استراتژیک در سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی دست خواهد یافت." همچنین به چین دسترسی نظامی بهتری به دریای چین جنوبی می دهد.»

یوهان فورمن، رئیس دفتر بنیاد کنراد آدناور در پکن، خاطرنشان می کند که باید بین آموزش خلبانان لائوسی و هرگونه استفاده احتمالی از امکانات توسط نیروهای مسلح چین در آینده تمایز قائل شد.

فورمن به دویچه وله گفت: «چین زمانی نفوذ پیدا می‌کند که آموزش و بهره‌برداری از چنین تأسیساتی را طی چندین سال طراحی کند.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

بونته ادامه داد، اما هیچ کس نباید موقعیت نظامی چین را دست کم بگیرد. چین در حال گسترش قابلیت‌های عملیاتی نظامی خود در اینجا است، اگرچه من از هژمونی نظامی صحبت نمی‌کنم زیرا چین هنوز به آن دست نیافته است.»

در رابطه با پایگاه هوایی لائوس، چین می گوید که خلبانان لائوس در آنجا آموزش خواهند دید. اما در کنار ترابری و هلیکوپترهای نظامی، لائوس در واقع تنها سه فروند هواپیمای سبک رزمی متعلق به یاکولف روسیه دارد.

به گزارش رسانه هوانوردی FlightGlobal، چهار هواپیمای K-8 دیگر، جت آموزشی دو سرنشینه چینی و هواپیمای تهاجمی سبک در آنجا در خدمت هستند. تصاویر ماهواره‌ای که در اوایل اکتبر توسط خبرگزاری رویترز تجزیه و تحلیل شد، 8 K-8 را در پایگاه نشان می‌دهد - حتی تصور می‌شود که این لزوما به این معنی نیست که آنها به طور دائم در آنجا مستقر هستند.

فورمن فکر نمی کند که هیچ کس نباید در این مورد نتیجه گیری کند.

او می گوید: «ایده کریدور هوایی چین بیشتر یک سناریوی آینده است تا چیزی که قبلا ثابت شده باشد.

به عنوان مثال، باند فرودگاه Ban Keun تنها 2000 متر (6562 فوت) طول دارد که آن را برای بمب افکن های بزرگ چینی بسیار کوتاه می کند. اینها معمولا به 3000 متر نیاز دارند.

فورمن ادامه می دهد که سوال مهم این است که چه حقوقی به چین اعطا خواهد شد: "آیا چین برای هر استفاده جدید باید تایید دولت مربوطه را دریافت کند؟ یا تعهدات طولانی مدتی وجود دارد که هر دو طرف می توانند حتی در مواقع بحرانی از آنها استفاده کنند؟"

کشورهای اطراف واکنش متفاوتی نسبت به آنچه که به نظر می رسد نفوذ فزاینده چین در لائوس، کامبوج و میانمار است، نشان می دهند، زیرا این کشورها از قبل به چین نزدیکتر تلقی می شوند.

سایر کشورهای آسیای جنوب شرقی در حال تلاش برای گسترش روابط خود با چین بدون قطع روابط با ایالات متحده و همچنین حفظ روابط اقتصادی با سایر کشورهای غربی هستند. مشارکت چین گزینه های بیشتری را به آنها ارائه می دهد و پکن می خواهد این احتمالات را بررسی کند. بونت در مورد کشورهای آسیایی کوچکتر می گوید که این فقط عمل گرایانه است.

او خاطرنشان می کند: «به طور کلی، این کشورها... سعی می کنند تا حد امکان گزینه های زیادی را باز نگه دارند.

ویتنام و فیلیپین به طور خاص تحولات را زیر نظر دارند. هر دو در دریای چین جنوبی با چین اختلافات ارضی دارند. اما ویتنام همچنین روابط تاریخی نزدیکی با لائوس دارد و ارتش خود را در آنجا آموزش داده است.

در اوایل نوامبر، دولت ویتنام اعلام کرد که هر گونه همکاری نظامی باید در خدمت صلح و ثبات باشد و به معاهده رفاقت و همکاری در جنوب شرقی آسیا، که معمولا به عنوان معاهده ASEAN شناخته می شود، اشاره کرد. چین عضو آسه آن نیست، اما همچنین اعلام کرده است که فعالیت هایش علیه هیچ شخص ثالثی انجام نمی شود.

بونته می افزاید: «تا کنون، اینها مراحل فردی هستند. ما باید منتظر بمانیم و ببینیم که آیا این منجر به یک اتحاد نظامی گسترده‌تر در سال‌های آینده می‌شود یا خیر.»

فورمن می گوید که کشورهای غربی باید به تقویت کشورهای کوچکتر در منطقه کمک کنند و منافع آنها را جدی بگیرند.

او می‌گوید: «در نهایت، وزنه تعادل تنها از طریق کمک‌های ملموس حاصل می‌شود، نه از طریق هشدارها یا سخنرانی‌های اروپا».

این داستان در اصل به زبان آلمانی منتشر شده است.