تاریکی به نور: فرانک مک نالی در مسابقه ای با موضوع تاریخ در شهر شبانه جویس

در اطراف World’s End Lane در روز چهارشنبه، برای مسابقه میز جشنواره تاریخ دوبلین، غم و اندوه ناگهانی مرا تحت تاثیر قرار داد. این فیلم نه تنها در آغاز ماه اکتبر، بلکه توسط پل لوپ لاین، که در آن زمان بالای سر من بود، انتخاب شد.

"چه خطی؟" شما بپرسید اوه بله. خب، «پایان جهان» نامی قدیمی برای خیابان فولی است. این نقشه در سال 1756 جان روک از شهر و سایر نقشه های آن دوران نشان داده شده است. سپس این خط به خیابان مونتگومری تغییر نام داد و به عنوان مسیر اصلی منطقه چراغ قرمز دوبلین، به «مونتو» بدنام شد.

راستش را بخواهید، تا زمانی که در مسابقه مطرح شد، چیزی درباره World’s End نمی دانستم. اما من الان یک متخصص هستم. به نظر می رسد که "پایان جهان" زمانی در این جزایر به عنوان نامی برای لبه شهر رایج بوده است. هنوز یکی در لندن، در میان بسیاری از مکان های دیگر وجود دارد.

مسابقه میخانه درست در گوشه ای از World’s End بود، در واقع در خیابان Cleary's of Amiens. و همانطور که به نظر می رسد غیرقابل توصیف است، به لطف جیمز جویس، این یکی از مشهورترین گوشه های ادبیات جهان است.

قهرمانان او در اولیس، لئوپولد بلوم و استفان ددالوس، نه تنها برگ جدیدی را در آنجا ایجاد می‌کنند، بلکه فصل جدیدی را نیز در آن ایجاد می‌کنند. در ابتدای آن، ددالوس پس از کوبیدن یک سرباز انگلیسی مست به زمین در صحنه قبلی که در «شهر شبانه» اتفاق می‌افتد، در حال بهبودی است.

اکنون آنها از «سیگنال هاوس» (کلری با لباس سابق) و پایانه راه آهن خیابان آمیان در مسیر رسیدن به پناهگاه Cabman و یک قهوه ترمیم کننده عبور می کنند.

کلیری مکان مناسبی برای مسابقه تاریخ بود. این یک موزه میخانه‌ای است که یکی از چشمگیرترین مجموعه‌های مطالب مربوط به دوره‌های حکومت خانه و انقلاب ایرلند را با تأکید شدید بر مایکل کالینز (و تا جایی که من می‌توانم دیدم هیچ دوالرا ندارد) را به نمایش می‌گذارد.

اما وقتی حرفم را در مورد نام خیابان قطع کردی چه می گفتم؟ اوه درست - پل Loop Line، که از خیابان اینجا می گذرد و فقط میخانه را از دست می دهد.

«در سال 1925 ایرلند کاتولیک در حال آمدن بود و خانم‌ها نوشته‌های روی دیوار را دیدند»: صدمین سالگرد پایان منطقه چراغ قرمز مونتو

به گفته وب‌سایت کلیری، آن‌قدر نزدیک هستند که شرکت راه‌آهن «به دلیل عدم عبور نور طبیعی از نما مجبور به پرداخت قبوض برق از طرف مالک شد».

تیم مسابقه من نیز می توانست با کمی روشنگری بیشتر این کار را انجام دهد. با این حال، ما راه خود را از طریق تاریکی شهر شبانه طی کردیم و با یک مقام دوم جنگنده ظاهر شدیم.

***

تری مویلان، خبرنگار قدیمی، من را به دلیل ارتکاب آمریکایی‌گرایی در اوایل هفته با ارجاع به «رقص مربع» ملایم می‌داند (دفتر خاطرات، 6 اکتبر).

مجرم به عنوان اتهام. باید می‌دانستم که وقتی شخصیت‌های مردگان جویس برای چیزی به نام «لنسر» صحبت می‌کنند، در حال اجرای یک کوادریل – یا به عبارت دقیق‌تر، مجموعه‌ای از چهارتایی هستند.

از این رو رقص‌های ست‌شده، شکلی از پله‌ها در روزهای آخر، که شامل لنسرهای کلر (معروف به کروشین) می‌شود، اکنون نه تنها در ایرلند بلکه در سراسر امپراتوری رقص ایرلند به‌طور گسترده اجرا می‌شود.

با این حال، همه اشتباه می کنند، حتی جویس. و تری مشکوک است که نویسنده مردگان در پیوستن به گابریل کانروی برای Lancers - مولی آیورز - یک لیگ گرای تندرو که تمایل دارد مخالفان را "بریتانیای غربی" خطاب کند، اشتباه کرده است.

او می نویسد: «در آن زمان، اتحادیه گالیک، تمرین کوادریل را از مناسبت های اجتماعی خود ممنوع کرد و آنها را به عنوان «رقص های خارجی» محکوم کرد. "یک عضو متعهد لیگ مانند میس آیورز از شرکت کردن خودداری می کرد."

***

در حالی که دارم خودم را اصلاح می کنم، جیم دوهرتی - مرد بزرگ پیانو - به من می گوید که محاصره خیابان سیدنی (1960) که در دوبلین فیلمبرداری شد و او برای اولین بار در 21 سالگی آن را تماشا کرد، دقیقا یک "هیجان انگیز" نیست.

جیم دوهرتی، پیانیست جاز ایرلندی در مورد 70 سال موسیقی، «مردان مقدس فکر می کردند که این کار مبتذل و ناپسند است»

این بیشتر یک درام تاریخی است که وقایع زندگی واقعی مربوط به انقلابیون لتونی را در شرق لندن در حدود سال 1911 به تصویر می‌کشد.

اما در دوبلین به چندین روش فیلمبرداری شد. طبق یک حساب کاربری آنلاین از طرفداران، این یک رکورد بریتانیایی از نظر مقدار مهمات استفاده شده است. و در یکی از لوکیشن های فیلم دوبلین در داخل شهر، این نوستالژی را برانگیخت. در بین عکس‌های زیادی از تیراندازی، شنیده می‌شود که یک زن محلی با شال، اظهار نظر می‌کند: «مثل زمان‌های قدیم است.»

به هر حال، هدف اصلی جیم یادآوری داستانی درباره صحنه‌ای بود که در میان تراس‌های آجر قرمز نزدیک (به نظر او) Westland Row فیلم‌برداری شده بود.

قرار بود صحنه‌ساز، خیابانی خالی باشد. اما هر بار که کارگردان «اکشن» را می‌گفت، یکی از اهالی که زمان زیادی در دست داشت از جلوی خانه‌اش بیرون می‌آمد و به خاطر بدی، پلان را خراب می‌کرد.

به زودی، دیگران شروع به انجام همین کار کردند و بعد از گرفتن خراب شد. در نهایت مردی به نام چارلی رابرتز که با RTÉ کار می‌کرد اما به عنوان تثبیت کننده با گروه فیلم‌برداری همراه بود، راه‌حلی پیدا کرد. او با پیشنهاد کاری به درب سردسته رفت.

او توضیح داد که "CCO" فیلم - افسر کنترل جمعیت - به طور موقت از کار افتاده است. آنها به یک ایستگاه اضطراری با قیمت 20 پوند نیاز داشتند. این مرد به درستی استخدام شد و با غیرت به انجام وظایف خود ادامه داد و هر همسایه ای را که مقررات منع آمد و شد را زیر پا گذاشت به خشونت تهدید کرد.