تایوان تسلیم نمی شود، در حال فروپاشی است

در مقاله‌ای اخیر برای The Diplomat، مور سوبول ارزیابی یکسانی از بحث آغاز شده توسط مقاله سیمون شوستر در آتلانتیک ارائه کرد که در آن پرسیده شد که آیا تایوان ممکن است تحت فشار فزاینده چین به سادگی «تسلیم شود». سوبول استدلال کرد که هم پاسخ بدبینانه شوستر و هم ردهای مطمئن منتقدانش بر شواهد ناچیزتر از آن چیزی است که هر دو طرف تشخیص می دهند. سوبول خاطرنشان کرد که گفتن به یک نظرسنجی "من از تایوان دفاع می کنم" با تصمیم گیری در هنگام سقوط موشک ها بسیار متفاوت است و تایوان یک بازیگر واحد نیست.

سوالی که ارزش پرسیدن دارد این است که روندها در افکار عمومی، استخدام نظامی، هزینه های دفاعی و سایر معیارها در طول زمان چگونه حرکت می کنند، نه آن چیزی که هیچ عکس فوری نشان می دهد. موافقم به‌عنوان محققی که نگرش‌های دفاعی تایوانی‌ها را با داده‌های نظرسنجی مطالعه می‌کند، می‌خواهم شواهدی را اضافه کنم که نشان می‌دهد چرا «تمایل به جنگ» مورد بحث، تا حدودی ناظران خارجی را گمراه کرده است. مشکل نظرسنجی این نیست که نگرش ها قابل اندازه گیری نیست. این است که نظرسنجی ها سطحی ترین سوال را می پرسند. "آیا می جنگید؟" یک احساس را تسخیر می کند

چیزی که تعیین می کند آیا این احساسات به عمل تبدیل می شود یا خیر این است که آیا شهروندان معتقدند شرایط برای فداکاری وجود دارد یا خیر. این شرایط را می توان اندازه گیری کرد، در طول زمان ردیابی کرد و بر اساس گروه تقسیم کرد. وقتی این کار را انجام می‌دهیم، تصویر بیشتر از آنچه خوش‌بین‌ها یا بدبین‌ها پیشنهاد می‌کنند، نگران‌کننده‌تر است، هرچند به دلایل مختلف. شهروندان هرگز خطرات جنگ را بدون قید و شرط نمی پذیرند. آنها در قراردادی که من آن را قرارداد اجتماعی دفاعی می نامم، شرکت می کنند که بر سه ستون استوار است که همه آنها بسیار مهم هستند. اولین رکن اعتماد به دولت است.

مردم برای دولتی فداکاری خواهند کرد که معتقدند به درستی و عادلانه حکومت می کند و برای کشوری که معتقدند آینده ای ارزش دفاع دارد. وقتی شهروندان احساس می کنند که دولت آنها را شکست داده است، ادعای فداکاری فوق العاده آن مشروعیت خود را از دست می دهد. رکن دوم اعتماد به یکدیگر است. دفاع یک کالای عمومی است و کالاهای عمومی مفت سواری را دعوت می کنند. من فقط در صورتی که به همسایگانم اعتقاد داشته باشم صف را نگه می دارم. این بدان معناست که این بار باید تقسیم شود، نه اینکه انتظار می رود برخی تایوانی ها خدمت کنند در حالی که دیگران معاف هستند.

مقاومت همچنین باید هدف مشترک همه تایوانی ها باشد، نه مالکیت یک اردوگاه سیاسی. رکن نهایی اعتماد است که مقاومت می تواند کارساز باشد. شهروندان یک دموکراسی کوچک، در مواجهه با دشمنی بسیار قدرتمندتر، باید باور داشته باشند که ارتش آنها توانمند است و متحدان به موقع خواهند رسید. فداکاری که بیهوده به نظر می رسد به سرنوشت گرایی تبدیل می شود. اگر یکی از ستون ها تسلیم شود، ابراز تمایل به مبارزه یک احساس باقی می ماند و هرگز تبدیل به عمل نمی شود. آنچه نظرسنجی ها نشان می دهد هر سه ستون را می توان اندازه گیری کرد.

برای انجام این کار، من از دو موج نماینده ملی بررسی امنیت ملی تایوان (TNSS) استفاده کردم که در ژوئن 2024 و سپتامبر 2025 با مجموع 2745 پاسخ دهنده انجام شد. این امکان انجام آنچه را که Sobol توصیه می‌کند را ممکن می‌سازد: دنبال کردن تغییرات در طول زمان و نگاه کردن به داخل کل. زمان بندی شایسته تاکید است. نظرسنجی 2024 حدود یک ماه پس از روی کار آمدن رئیس جمهور لای چینگ ته انجام شد. نظرسنجی 2025 حدود یک ماه پس از دور نهایی آرای فراخوان بزرگ تایوان انجام شد، تلاشی ملی برای فراخوانی همه قانونگذاران از کومینتانگ (KMT) که در نهایت شکست خورد.

TNSS مستقیما از پاسخ دهندگان می پرسد که در صورت حمله چین واقعا چه کاری انجام می دهند. یک گزینه این است که «به طبیعت اجازه دهید مسیر خود را طی کند» (شون چی زی ران). این پاسخ تسلیم نیست و رد تایوان نیست. این عقب نشینی است: صبر کنید و ببینید. من آن را انفعال سرنوشت ساز می نامم. بین این دو موج، سهم تایوانی ها که آن را انتخاب کردند از حدود 26 درصد به نزدیک به 37 درصد افزایش یافت. از سال 2024 تا 2025، نتایج TNSS نشان داد که هر سه ستون ضعیف شده یا تحت فشار قرار گرفتند.

در مورد اعتماد به دولت، سهم پاسخ دهندگانی که گفتند اقتصاد ملی بدتر شده است از 31 به 48 درصد افزایش یافت. ارزیابی‌های اقتصادی منفی به شدت با انفعال مرتبط است، اگرچه زمانی که عوامل دیگر در نظر گرفته شوند، این ارتباط ضعیف می‌شود. سهمی که شک دارند ارتش تایوان بتواند به تنهایی از جزیره دفاع کند از 69 به 74 درصد افزایش یافت. اعتماد به ارتش و انتظار مداخله ایالات متحده یکی از قوی ترین و ثابت ترین پیش بینی کننده های انفعال کمتر در هر مدل است. انفعال در میان افراد بدبین از هر دو جنبه بالاترین است.

در نهایت، اعتماد به همتایان تایوانی وجود دارد. پاسخ دهندگانی که معتقدند "بیشتر تایوانی ها مقاومت می کنند" احتمال کمتری دارد که "اجازه دهند طبیعت مسیر خود را طی کند." انفعال پیش‌بینی‌شده از حدود 36 درصد در میان کسانی که فکر می‌کنند هموطنانشان قطعا مقاومت نمی‌کنند به حدود 25 درصد در میان کسانی که فکر می‌کنند قطعا مقاومت می‌کنند کاهش می‌یابد. با این حال، مهمترین یافته، خود اعداد نیستند. این تجزیه نتایج نظرسنجی در امتداد خطوط سیاسی است.

در میان پاسخ دهندگانی که با KMT همذات پنداری کردند، بیان انفعال از 22 درصد در سال 2024 به 40 درصد در سال 2025 افزایش یافت که یک جهش 18 امتیازی است. این تفاوت پس از کنترل هویت ملی، اولویت‌های اتحاد-استقلال، اعتماد به ارتش، انتظارات از کمک ایالات متحده، ارزیابی‌های اقتصادی و جمعیت‌شناسی باقی می‌ماند. در میان شناسه‌های حزب دموکراتیک مترقی (DPP) از 26 به 30.5 درصد افزایش یافت که تغییری از نظر آماری از صفر قابل تشخیص نیست. شکاف 13.6 نقطه ای بین دو مسیر از نظر آماری معنی دار است.

من می خواهم تاکید کنم که این به چه معنی نیست، زیرا این یافته به راحتی قابل اشتباه است. در ظاهر، ممکن است به نظر برسد که حامیان KMT تایوان را کمتر دوست دارند یا تمایل کمتری برای دفاع از آن دارند. این دقیق نیست در سال 2024، شناسه های KMT در واقع کمی کمتر از شناسه های DPP سرنوشت ساز بودند. به عبارت دیگر، در آغاز ریاست جمهوری لای، حامیان KMT هیچ نشانه ای از دست کشیدن از دفاع تایوان نشان ندادند، صرفا به این دلیل که DPP یک دوره دیگر را به دست آورده بود. در هیچ یک از این دو موج شکاف حزبی به تنهایی از نظر آماری معنادار نیست.

هر دو نظرسنجی تحت یک دولت DPP با حامیان KMT در سراسر مخالف انجام شد. بنابراین، واگرایی بین ژوئن 2024 و سپتامبر 2025 نشان می دهد که چیزی در طی این 15 ماه در نحوه ارتباط اردوگاه مخالفان با دولت DPP تغییر کرده است. بین این دو نظرسنجی، تایوان بیش از یک سال درگیری شدید اجرایی-قانونی را پشت سر گذاشت که به فراخوان بزرگ 2025 ختم شد. مدافعان کمپین حذف 31 قانونگذار KMT را به عنوان دفاع از امنیت ملی در برابر نفوذ چین در نظر گرفتند. مخالفان آن را تلاشی برای لغو نتیجه انتخابات می دانستند.

همه 31 رای فراخوان ناموفق بود. نظرسنجی سپتامبر 2025 چند هفته بعد انجام شد. شکاف حزبی از قبل وجود داشت. در هر دو موج TNSS، شناسه‌های KMT تقریبا 20 امتیاز کمتر از شناسه‌های DPP بودند که باور کنند اکثر تایوانی‌ها در برابر آن مقاومت می‌کنند (تقریبا 61-63 درصد در مقابل 80-82 درصد). هم در DPP و هم در KMT، سهمی که معتقد است "اکثر تایوانی ها مقاومت خواهند کرد" به سختی از سال 2024 به 2025 منتقل شد. بخش قابل توجهی از رای دهندگان قبلا اعتماد خود را نسبت به تقسیم بار از دست داده بودند.

اما تمایل خود مردم برای اقدام تغییر کرد و بیشتر در میان حامیان KMT رخ داد که مخالفان سیاسی آنها امنیت ملی را به عنوان یک هدف حزبی معرفی می کردند. داده‌های نظرسنجی نمی‌تواند ثابت کند که هیچ رویدادی باعث تغییر شده است. اما وقتی زبان امنیت ملی به سلاحی در مبارزات سیاسی داخلی تبدیل می شود، این الگو نباید تعجب آور باشد. آنچه ما باید دنبال کنیم خوانش من این است که مشکل دفاع تایوان فقدان اراده نیست بلکه فقدان اتحاد است.

خیلی سخت است که از شهروندان بخواهیم زندگی خود را در کنار افرادی که از قبل دوست ندارند و در سیاست روزمره بی اعتماد هستند به خطر بیاندازند یا برای دولتی که آنها را دشمن سیاسی می دانند قربانی کنند. TNSS به طور مستقیم اعتماد بین حزبی را اندازه گیری نمی کند، بنابراین این تفسیر نیاز به آزمایش بیشتری دارد. با این حال، این با شواهد مطابقت دارد: جامعه ای که هنوز خود را به عنوان یک ملت می بیند، اما به طور فزاینده ای مطمئن نیست که بتواند به عنوان یک ملت مبارزه کند. برای سنجش تمایل تایوان به جنگ، سوبول به دنبال رفتارهای زیر نظر بود: استخدام، حفظ، آموزش ذخیره و مشارکت دفاع مدنی. من به شدت موافقم.

من سه مجموعه از شاخص‌های نگرشی را اضافه می‌کنم که قبل از این رفتار آمده و به توضیح آن کمک می‌کند. آیا طرفداران هر حزبی بر این باورند که دولت فداکار عادلانه و شایسته حکومت می کند و کشور آینده ای دارد؟ آیا شهروندان بر این باورند که بار مشترک است؟ اصلاحات خدمت اجباری، تعهدات ذخیره، و دفاع غیرنظامی را باید جهانی دانست نه گزینشی. امنیت ملی باید علیه مخالفان سیاسی استفاده نشود.

رهبران همه احزاب باید از معرفی یکدیگر به عنوان نمایندگان پکن دست بردارند و باید درباره بودجه دفاعی و اصلاحات به عنوان توافق‌های فراحزبی مذاکره کنند. آیا سیگنال های متفقین سازگار هستند؟ تایوانی ها باید باور داشته باشند که می توانند تا رسیدن کمک مقاومت کنند. پیام‌های مختلط از واشنگتن یا توکیو به ستونی آسیب می‌رساند که داده‌های من به عنوان مهم‌ترین آنها شناسایی می‌شوند. متحدان همچنین باید به طور مساوی با احزاب اصلی تایوان درگیر شوند، به طوری که حمایت خارجی به عنوان حمایت از یک اردو تلقی نشود. این شاخص ها باید بر اساس حزب، سن، جنسیت و منطقه تجزیه و تحلیل شوند و در امواج نظرسنجی ردیابی شوند.

اگر رفتارها و نگرش ها در اقشار مختلف جامعه با هم حرکت کنند، می توانیم بیشتر به آنها اعتماد کنیم. اگر مجموع ثابت بماند در حالی که بخشی از جامعه بی سر و صدا عقب می نشیند، ما به چیزی نگاه می کنیم که من آن را «تاب آوری شکننده» می نامم. پس آیا تایوان تسلیم می شود؟ شواهد می گوید نه. تایوانی ها هنوز هم با کشورشان همذات پنداری می کنند و بیشتر آنها هنوز هم انتظار مقاومت از هموطنانشان را دارند. آنچه داده‌ها نشان می‌دهند جامعه‌ای در حال فروپاشی است. فتالیسم در میان کسانی که خود را با KMT می شناسند، افزایش یافت، که قانونگذاران آن به تازگی در کمپینی که امنیت ملی را به عنوان یک هدف حزبی معرفی می کند، هدف قرار گرفته اند.

دیدن این قطبی شدن سخت تر است. شماره تیتر در مورد تمایل به مبارزه، آن را نشان نمی دهد. خطرناک هم هست پکن برای پذیرش اتحاد به تایوانی ها نیازی ندارد. فقط به تعداد کافی از آنها نیاز است تا تصمیم بگیرند که جنگ به شخص دیگری تعلق دارد. اما از هم پاشیدن نیز راحت تر از تسلیم شدن قابل رفع است. این یک مشکل سیاسی است و مشکلات سیاسی راه‌حل‌های سیاسی دارند: دولتی که اعتماد را از طریق احزاب به دست می‌آورد، بار دفاعی که همه در آن سهیم هستند، و متحدانی که سیگنال‌هایشان متزلزل نمی‌شود.

سرنوشت 23 میلیون نفر بستگی به این دارد که آیا رهبران تایوان بتوانند یک قرارداد دفاعی را بازسازی کنند که شهروندان در سراسر طیف سیاسی به آن باور دارند یا خیر.