تبدیل شدن به یک شهروند ایرلندی: "ما به نوعی از آتش زباله زباله فرار کرده ایم"

راشل روزمن متولد نشویل احساس می‌کند با تبدیل شدن به یک شهروند ایرلندی «لاتاری» را برده است. ما به نوعی از آتش سطل زباله فرار کرده ایم.»

او و همسرش جی روزمن در میان 5600 نفر از بیش از 138 کشور بودند که هفته گذشته تابعیت ایرلندی خود را از طریق تابعیت دریافت کردند.

او پس از مراسم در مرکز کنوانسیون دوبلین گفت: "من ارتباط عمیق‌تری با ایرلند احساس می‌کنم و اطمینان جدیدی دارم که این ملت واقعا خانه ماست... عمق این احساس مرا غافلگیر کرده است." وقتی دوستانم گفتند به قبیله خوش آمدید، متوجه شدم که یک خارجی بودم.

این رویداد شاد کمی تحت الشعاع برنامه‌های دولت برای اصلاح قوانین شهروندی قرار گرفت، از جمله افزایش دوره لازم برای اقامت از پنج سال به هشت سال، و همچنین الزامات مدنی و مالی جدید.

برخلاف رکورد 18900 شهروند ایالات متحده که در سال 2025 از طریق ثبت تولد خارجی برای ایرلندی شدن درخواست کردند، خانواده Roszman ها هیچ والدین یا پدربزرگ و مادربزرگ ایرلندی ندارند. در عوض آنها از سال 2018 در ایرلند زندگی می کنند.

ریچل در سال 2017 زمانی که همسر دانشگاهی‌اش پیشنهاد شغلی کالج دانشگاه کورک (UCC) خود را دریافت کرد، از واکنش خود فاصله زیادی گرفته است.

با تکمیل دکترای شوهرش، حرفه او در فروش افزایش یافت. اما او کاملا پشت سر جابجایی "هرجا که او شغلی پیدا کرد" بود. او به یاد می آورد که در ساعت 4 صبح از دختر تازه متولد شده خود پرستاری می کرد، زمانی که جی با ایمیل پیشنهاد کاری از خواب بیدار شد. "من فقط گریه کردم و گریه کردم... می دانستم این چیزی است که ما به آن نه نمی گوییم."

«ممکن است چمدان‌هایم را ببندم»: مهاجران قوانین جدید شهروندی ایرلند را چگونه می‌بینند

اما با حضور ترامپ در کاخ سفید، ایالات متحده از قبل در حال دگرگونی بود. و اکنون، از آنجایی که راشل می‌بیند که «برهنه شدن» بسیار زیاد است، «احساس سپاسگزاری، تسکین و گاهی اوقات گناه... از دانستن آنچه دوستان و خانواده در حال گذراندن هستند، احساس می‌کند».

اگرچه جی متولد ورمونت هیچ ریشه ایرلندی ندارد، ایرلند و گذشته آن او را به اینجا کشاند و در نهایت به نقش خود به عنوان سخنران در تاریخ ایرلند قرن نوزدهم رسید. سفر زمانی آغاز شد که او در طول یک ترم در بریتانیا در یک ماژول تاریخ ایرلندی شرکت کرد. او بعدا مدرک کارشناسی ارشد خود را در دانشگاه کوئینز بلفاست و دکترای تاریخ ایرلند را در پیتسبورگ گذراند. او می‌گوید: «این واقعا برای من تثبیت شد که چگونه گذشته در طرز فکر مردم درباره دنیایی که در آن زندگی می‌کنند، امروزی و مرتبط است، به‌گونه‌ای که تاریخ آمریکا واقعا برای من تأثیری نداشته است».

مهاجرت به ایرلند؟ واقعیت های مالی که آمریکایی ها باید در نظر بگیرند

همچنین این تاریخ بود - به شکل همه‌گیری و ترامپ - که به متبلور شدن رابطه این زوج با ایرلند کمک کرد. راشل می‌گوید در طول کووید، آنها در ایرلند احساس «ایمن و مرتبط» می‌کردند و «آنچه را که در آمریکا اتفاق می‌افتد را تماشا می‌کردند... هرچه زمان می‌گذشت، احساس می‌کردیم که در اینجا بیشتر و بیشتر مستقر شده‌ایم».

امسال آنها سرانجام به خانه ای در کورک نقل مکان کردند. او می افزاید: «به نظر می رسید همه چیز جمع شده است. شهروندی به نظر می رسد "گام بعدی طبیعی برای زندگی که در اینجا ساخته ایم".

اگرچه آنها شهروند هستند، اما هیچ یک لزوما احساس نمی کنند که ایرانی است. جی می گوید: «من اهل این مکان نیستم. "اما شهروندی بار احساس اضطراب را از بین می‌برد که به کجا می‌گوییم خانه، کجا می‌خواهیم ریشه بگذاریم، کجا می‌خواهیم مشارکت کنیم."

راشل احساس می‌کند ایرلند او را تغییر داده است، و به او چیزی را یاد می‌دهد که «ذهنیت عالی خواهد بود» و «فشار دادن و عجله کردن چه فایده‌ای دارد». او می‌افزاید: «این از من آدمی بهتر، صبورتر و قابل اعتمادتر ساخته است.»

"من یک آمریکایی هستم، آیا می توانم شش ماه از سال را در ایرلند زندگی کنم؟"

جی می‌گوید: «بودن در هر مکانی برای مدت طولانی... تمام روش شما برای نزدیک شدن به جهان تغییر می‌کند. او می‌گوید شهروندان جدید «در مورد تغییر ایرلند نیستند، بلکه به دنبال رشد با ایرلند و فرهنگ آن هستند». مراسم هفته گذشته به این معنی است که آنها می توانند برای دخترشان که سه روز پس از اولین تولدش به ایرلند نقل مکان کرده است، درخواست شهروندی کنند. جی می گوید: «او در ایالات متحده به دنیا آمد، اما تنها چیزی که از نظر فرهنگی می داند کورک است.

تعداد شهروندان آمریکایی که تابعیت می شوند اندک است، بزرگترین گروه هندی است که در سال گذشته بیش از 5000 نفر بودند. طارق انور از جمله طارق انور است که ماه گذشته از گرفتن پاسپورت ایرلندی خود خوشحال شد و در مراسم شهروندی خود در ماه ژوئن شرکت کرد.

راه او به شهروندی ایرلندی پس از فارغ التحصیلی 11 سال پیش با تلاش برای "آرامش" و "جایی خوب و آرام" آغاز شد و 20 سال اول زندگی خود را در تراکم دهلی نو گذراند.

برای انور، انتقال به ایرلند که احساس «شبیه خانه» می‌کند، عمدتا به دست افرادی بوده است که او ملاقات کرده است و از بدو ورود به کشور آغاز شده است. او از راننده تاکسی می گوید که او را از فرودگاه به ایستگاه اتوبوس آورد و از پرداخت پول خودداری کرد. "من می گویم، چگونه ممکن است؟ چگونه او پول نمی گیرد؟"

او استادی را به یاد می آورد که در اولین روز تحصیلی خود در دانشگاه گالوی (جایی که در آنجا فوق لیسانس نوروفارماکولوژی را می گذراند) از او راهنمایی خواسته بود. او شروع به دویدن کرد و گفت: «دنبالم کن»، در حالی که همه چیز را درباره من می‌پرسید... این چیزی نبود که من هرگز تجربه نکرده بودم.»

سپس، در سال‌های بعد، افسر مهاجرت فرودگاه با دیدن مجوزش گفت «به خانه خوش آمدید»، حس تعلق او را تقویت کرد. آنها حتی وقتی به دهلی نو می‌روم نمی‌گویند «به خانه خوش آمدید». پس از فارغ التحصیلی برای کار در داروسازی به دوبلین نقل مکان کرد و اکنون "در ایرلند دوستان بیشتری نسبت به هند دارد".

درک شباهت‌های تاریخی بین دو مستعمره سابق بریتانیا برای انور بسیار مهم بوده است: «ما هرگز تصور نمی‌کردیم که کشوری تا این حد دور می‌تواند همان مبارزات و مشکلات را داشته باشد.»

در تصاویر: دوبلین هورس شو بهترین لباس پوشیدن

او، به نوبه خود، با مد خود، تأثیری بر کشور پذیرنده‌اش بر جای می‌گذارد: تابستان امسال او اولین مرد برنده جایزه شیک‌ترین مسابقه‌باز باشگاه K شد.

او علاقه‌اش به مد را به دوران کودکی‌اش خلاصه می‌کند، زمانی که برخلاف دوستانش لباس‌های مد روز نداشت. بنابراین، زمانی که در ایرلند شروع به کسب درآمد کرد، برای خودش لباس های خوبی خرید.

"وقتی مردم من را شیک پوش می بینند، فکر می کنند فقط این قسمت بیرونی من وجود دارد. اما نشان دهنده شخصیت من، کودکی و بزرگسالی من است. این ترکیبی از همه چیزهایی است که داشته ام، تلاش کرده ام و از سر گذرانده ام."

برای انور، این که چگونه ایرلند او را تغییر داده است، تا زمانی که از هند بازدید نمی کند و اجازه نمی دهد مردم جلوتر از خود به اتوبوس بروند، یا با یک پیشخدمت گپ بزند، به طور کامل آشکار نمی شود (او می گوید که بسیار شوکه کننده گارسون و پدرش است).

تابعیت از اصل و نسب نژادپرستانه نیست و آزمون های زبان کاملا منطقی است

چیزی که از انور و روزمن ها مشخص است این است که چگونه ایرلندی بودن بسیار فراتر از مستندسازی شده است، اما احساس می کند بخشی از چیزی بزرگتر است.

انور می گوید: «قسمت بزرگی از من قبل از گرفتن پاسپورت ایرلندی بود...ایرلندی بودن به معنای احساس تعلق است.

برای جی روزمن، با تبریک به سایر شهروندان جدید که سنجاق های ایرلندی نیز روی لباس های خود داشتند، "این احساس کمی شبیه بخشی از یک باشگاه بود".