تجزیه و تحلیل جهانی نشان می دهد که درخت خانوادگی پرندگان دریایی پیش بینی می کند که کدام گونه ها پلاستیک را بهتر از رژیم غذایی انباشته می کنند
آنچه پرندگان دریایی می خورند ممکن است نقطه شروع خوبی برای شناسایی گونه هایی باشد که تمایل به تجمع پلاستیک در سیستم گوارشی خود دارند. با این حال، یک تحلیل جهانی اخیر نشان می دهد که نقشه برداری از خویشاوندان تکاملی پرندگان می تواند سرنخ های بهتری نسبت به رژیم غذایی یا روش های تغذیه آنها به تنهایی ارائه دهد.
ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط رابرت ایگان
این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:
آنچه پرندگان دریایی می خورند ممکن است نقطه شروع خوبی برای شناسایی گونه هایی باشد که تمایل به تجمع پلاستیک در سیستم گوارشی خود دارند. با این حال، یک تحلیل جهانی اخیر نشان می دهد که نقشه برداری از خویشاوندان تکاملی پرندگان می تواند سرنخ های بهتری نسبت به رژیم غذایی یا روش های تغذیه آنها به تنهایی ارائه دهد.
محققان دانشگاه کوئینزلند، موزه تاریخ طبیعی لندن و سایر موسسات، سوابق مربوط به 93281 پرنده متعلق به 240 گونه مجزا را جمع آوری کردند. در مدل‌های آنها که در Biology Letters آمده است، روابط تکاملی قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده وقوع پلاستیک در پرندگان دریایی است.
در مقابل، رژیم غذایی پرندگان، روش تغذیه، اندازه بدن و تخصص در تغذیه در اقیانوس‌های باز، پس از بررسی ارتباط و تفاوت بین مطالعات توسط محققان، هیچ اثر ثابتی را نشان نداد.
محققان اطلاعات 262 منبع منتشر شده بین سال‌های 1958 و 2024 را ترکیب کردند. آنها به جای تعداد قطعات پلاستیکی موجود در هر پرنده، بر نسبت پرندگان در هر نمونه که نشانه‌هایی از مصرف پلاستیک را نشان می‌دهند، تمرکز کردند.
این معیار به طور گسترده در دسترس، که به عنوان فراوانی وقوع شناخته می شود، به تیم اجازه داد تا یافته های بسیاری از مطالعات را با هم مقایسه کند.
آنها دریافتند که پلاستیک در 182 گونه از 240 گونه نمونه برداری شده ثبت شده است. این بدان معناست که حدود سه چهارم گونه های نمونه برداری شده (نه پرندگان منفرد) حداقل یک رکورد بلع پلاستیک داشته اند.
سپس محققان مدل هایی را با استفاده از سوابق مربوط به 82406 پرنده از 230 گونه تولید کردند. آنها گونه‌هایی را که فاقد اطلاعات کامل اکولوژیکی بودند و نمونه‌هایی که فقط از جوجه‌های لانه‌دار تشکیل شده بودند را حذف کردند، که برای خود غذا نمی‌جویند.
این تیم سوابق وقوع پلاستیک را با شیوه زندگی و موقعیت این گونه در یک شجره خانوادگی تکاملی، که نشان دهنده اصل و نسب مشترک آنهاست، مقایسه کرد. مدل‌های آنها تفاوت‌هایی را در روش‌های نمونه‌گیری به‌کار رفته در مطالعات، سال‌های مطالعه، انتشارات، گروه‌های سنی پرندگان و حوضه‌های اقیانوسی در نظر گرفته شده نشان می‌دهد.
گونه های نزدیک به هم تمایل به نشان دادن الگوهای مشابهی از وقوع پلاستیک داشتند. محققان در مقاله خود نوشتند: «این بدان معنا نیست که ویژگی‌های اکولوژیکی بی‌اهمیت هستند.
بلع پلاستیک و نگه داشتن آن در روده فرآیندهای متفاوتی است. برخی از پرندگان دریایی مواد غیرقابل هضم را در گلوله ها دفع می کنند، در حالی که برخی دیگر آن را حفظ کرده و به آرامی دفع می کنند. بنابراین، پرنده‌ای با پلاستیک کمی در معده‌اش می‌توانست به اندازه پرنده‌ای که حاوی مقدار بیشتری در روده‌اش است، بلعیده باشد.
این تفاوت ها در پردازش مواد غیرقابل هضم با روابط تکاملی نیز مرتبط است. از آنجایی که محققان اطلاعات جامعی در مورد میزان احتباس روده در گونه های مختلف نداشتند، احتباس به جای مکانیزمی که در همه گونه های مورد مطالعه ایجاد شده است، توضیحی ممکن برای الگوهای مشاهده شده باقی می ماند.
تجزیه و تحلیل این تیم اثرات ترکیبی بلع و احتباس را بدون اندازه‌گیری جداگانه نشان می‌دهد. همچنین نمی‌تواند مشخص کند که پرندگان با چه مقدار پلاستیک مواجه می‌شوند، زیرا ممکن است زباله‌ها را دور از محل نمونه‌برداری بلعیده باشند.
تشخیص پلاستیک مقدار یا آسیبی که ایجاد می کند را آشکار نمی کند. علاوه بر این، نمونه‌ها اغلب از پرندگان به گل نشسته یا پرندگانی می‌آمدند که در وسایل ماهیگیری گرفتار شده بودند، که به طور بالقوه بیش از حد نشان دهنده افراد ناسالم یا استرس‌زا هستند.
علی‌رغم این محدودیت‌ها، نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که روابط تکاملی می‌تواند «اولین صفحه سریعی برای شناسایی گونه‌هایی که احتمالا پلاستیک را انباشته می‌کنند» ارائه کند.
در مطالعات آتی، محققان پیشنهاد می‌کنند که پیش‌بینی‌های انباشتگی-خطر برای 143 گونه بدون سوابق ایجاد کنند، سپس نمونه‌برداری از پرندگانی را که خطر پیش‌بینی‌شده تجمع پلاستیک برای آنها بالاتر است، اولویت‌بندی کنند. آزمایش این پیش‌بینی‌ها در گونه‌های نادیده گرفته می‌تواند به ایجاد پتانسیل درختان خانواده پرندگان به عنوان ابزاری برای هدایت تحقیقات هدفمند تجمع پلاستیک کمک کند.
توسط نویسنده ما اینگرید فادلی، ویرایش شده توسط گابی کلارک، و بررسی و بررسی واقعیت توسط رابرت ایگان برای شما نوشته شده است - این مقاله نتیجه کار دقیق انسانی است. ما برای زنده نگه داشتن روزنامه نگاری علمی مستقل به خوانندگانی مانند شما متکی هستیم. اگر این گزارش برای شما مهم است، لطفا یک کمک مالی (به ویژه ماهانه) در نظر بگیرید. به عنوان تشکر، یک حساب کاربری بدون آگهی دریافت خواهید کرد.
Stephanie Avery-Gomm و همکاران، فراوانی وقوع پلاستیک در فیلوژنی متفاوت است، اما نه بوم شناسی در پرندگان دریایی، Biology Letters (2026). DOI: 10.1098/rsbl.2026.0079
روزنامه نگار آزاد با لیسانس روانشناسی و کارشناسی ارشد روزنامه نگاری بین المللی. از سال 2018 هوش مصنوعی، رباتیک، علوم اعصاب و اخترفیزیک را پوشش می دهد. نمایه کامل →
کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →
لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →
متن اصلی (انگلیسی)
Seabird family tree predicts which species accumulate plastic better than diet, global analysis finds
What seabirds eat might seem like a good starting point for identifying species that tend to accumulate plastic in their digestive systems. Yet a recent global analysis suggests that mapping the evolutionary relatives of birds could offer better clues than their diets or feeding methods alone.