تجزیه و تحلیل نشان می دهد که دولت ها در مهار انتشار گازهای گلخانه ای از نیروگاه های خود شکست می خورند

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

رهبران جهان که در اجلاس سالانه آب و هوای سازمان ملل در نوامبر 2026 گردهم می‌آیند، با چالشی دائمی دست و پنجه نرم می‌کنند: چگونه کشورها را وادار به اجرای تعهدات خود برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای که باعث گرم شدن کره زمین می‌شود، انجام دهند.

یکی از بزرگترین مشکلات مدت‌ها نیروگاه‌های سوخت فسیلی بوده‌اند، اما تحقیقات جدید نشان می‌دهد که به‌طور خاص یکی از انواع نیروگاه‌ها کندترین تغییر را داشته است: نیروگاه‌هایی که متعلق به دولت‌هایی هستند که وعده‌ها و قوانین را می‌نویسند.

من و همکارانم انتشار دی اکسید کربن از هزاران نیروگاه با سوخت فسیلی را در 134 کشور بررسی کردیم. آنچه ما پیدا کردیم، مانع مهمی را برای دستیابی به اهداف جهان برای کنترل تغییرات آب و هوایی نشان می دهد.

اگرچه کشورها انواع مختلفی از اقدامات قیمت‌گذاری، نظارتی و یارانه‌ای را اتخاذ کرده‌اند که برای مهار انتشار گازهای گلخانه‌ای در بخش برق طراحی شده‌اند، اثربخشی این سیاست‌های اقلیمی بستگی به واکنش شرکت‌های برق به آنها دارد.

ما دریافتیم که نیروگاه‌های متعلق به دولت‌ها بالاترین میزان انتشار را به‌عنوان یک گروه داشتند و به همان سرعتی که تأسیسات سرمایه‌گذار در پاسخ به اکثر سیاست‌ها انجام دادند، انتشار گازهای گلخانه‌ای خود را کاهش ندادند. این لزوما به این معنی نیست که آنها الزامات سیاست را نقض می کنند، اما حرکت آنها کندتر بود.

این مهم است زیرا دولت ها نزدیک به دو سوم ظرفیت تولید برق جهان را کنترل می کنند.

نتایج نشان می‌دهد که برای محدود کردن گرمایش جهانی، دولت‌ها باید بیش از اعمال سیاست‌های اقلیمی، کاری انجام دهند - آنها باید اطمینان حاصل کنند که همه گیاهان این سیاست‌ها را به کاهش معنی‌دار انتشار گازهای گلخانه‌ای تبدیل می‌کنند.

از 13661 نیروگاهی که من و همکارانم Minh Anh Ly و مصبر علی چیستی مطالعه کردیم، 5149 نیروگاه متعلق به دولت بودند - حدود 38٪ آنها.

اما بر اساس کارخانه‌هایی که بررسی کردیم، آن کارخانه‌های دولتی مسئول ۶۹ درصد انتشار کربن بودند. نیروگاه‌ها با هم بزرگترین منبع آلودگی کربنی گرم‌کننده آب و هوا در سطح جهان هستند.

به طور متوسط، ما دریافتیم که نیروگاه های دولتی سالانه تقریبا 910000 تن دی اکسید کربن منتشر می کنند که سه برابر میانگین 290000 تن برای نیروگاه های سرمایه گذار و بیش از هشت برابر میانگین 109000 تن برای نیروگاه های دارای مالکیت تعاونی است.

بخشی از دلیل تفاوت این است که دولت ها اغلب در نیروگاه های بزرگی سرمایه گذاری می کنند که کثیف ترین سوخت - زغال سنگ را می سوزانند.

با این حال، ما همچنین انتشار گازهای گلخانه‌ای کارخانه‌ها در سال 2018 را با انتشار آن‌ها در یک دهه قبل مقایسه کردیم و به سیاست‌های ملی مختلفی که در آن زمان اعمال شد نگاه کردیم. ما به نتایج جالبی رسیدیم.

چندین سیاست از نظر آماری با کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای توسط نیروگاه‌های سرمایه‌گذار از سال 2009 تا 2018 مرتبط بود، از جمله:

اما وقتی نوبت به نیروگاه‌های دولتی می‌رسد، تنها استانداردهای پرتفوی تجدیدپذیر با کاهش قابل توجه انتشار آلاینده‌ها همراه بود. سایر سیاست ها تأثیر کمی بر انتشار آنها داشتند.

این تفاوت‌ها همچنین زمانی نمایان شد که سخت‌گیری سیاست‌ها را بررسی کردیم، به این معنی که سیاست چقدر سخت است و مدت زمانی که شرکت‌ها باید با خط‌مشی‌ها سازگار شوند.

بنابراین، چه چیزی می تواند توضیح دهد که چرا شرکت های خدماتی دولتی به طور متفاوتی پاسخ می دهند؟

مالکیت دولتی فشارهای رقابتی ایجاد می کند که سایر نیروگاه ها کمتر در معرض آن هستند. به عنوان مثال، ممکن است از شرکت های دولتی انتظار می رود که برق مقرون به صرفه را فراهم کنند، از رشد شغل حمایت کنند و درآمد مالیاتی برای دولت ها ایجاد کنند. در کشورهای وابسته به پرداخت‌های شرکت‌هایی که سوخت‌های فسیلی استخراج می‌کنند، شرکت‌های آب و برق نیز ممکن است با فشار سیاسی برای ادامه فعالیت تأسیسات زغال‌سنگ و گاز مواجه شوند.

شرکت دولتی آفریقای جنوبی، Eskom، یک نمونه بارز است. این کشور ناوگانی از نیروگاه های قدیمی زغال سنگ را اداره می کند که آن را به بزرگترین آلوده کننده کشور تبدیل می کند. اما حدود 90 درصد برق آفریقای جنوبی را نیز تامین می کند و زمانی که این کشور با کمبود برق مواجه شده است، گاه استانداردهای انتشار گازهای گلخانه ای را زیر پا گذاشته است. علیرغم سالها گفتگوهای آب و هوایی، انتشار گازهای گلخانه ای Eskom در دهه 2010 اندکی کاهش یافت. آنها از سال 2019 حدود 16 درصد کاهش یافته اند که بخشی از آن به دلیل قطع برق و تکیه بیشتر مردم به انرژی خورشیدی خانگی است.

فشار اضافی ممکن است کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای را برای نیروگاه‌های دولتی سخت‌تر کند تا شرکت‌های خصوصی که در برابر ذینفعان کمتری پاسخگو هستند و می‌توانند مستقیم‌تر به انگیزه‌های مالی برای تغییر به سمت تولید پاک‌تر پاسخ دهند.

همچنین زمانی که همان دولت یک شرکت آب و برق را تنظیم می کند و هم مالک آن است، یک تضاد بالقوه وجود دارد. مقامات ممکن است تمایلی به تحمیل هزینه هایی نداشته باشند که می تواند قیمت برق را افزایش دهد یا نیاز به یارانه های عمومی داشته باشد. مطالعه ما اجرا را اندازه‌گیری نکرد، بنابراین نمی‌توانستیم ثابت کنیم که تسهیلات دولتی با رفتار خاصی مواجه می‌شوند یا الزامات قانونی را نادیده می‌گیرند.

یافته‌های ما نشان می‌دهد که علاوه بر متقاعد کردن دولت‌ها برای اتخاذ و اجرای سیاست‌های جاه‌طلبانه‌تر آب‌وهوایی، مذاکره‌کنندگان در مذاکرات آب‌وهوایی سازمان ملل باید از دولت‌ها بخواهند که اطمینان حاصل کنند که نیروگاه‌های متعلق به آنها واقعا به این سیاست‌ها پاسخ می‌دهند.

در اینجا سه ​​راه وجود دارد که دولت‌ها می‌توانند برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای، نیروگاه‌های برق خود را بیشتر انجام دهند.

هیچ کدام از اینها به این معنی نیست که خصوصی سازی پاسخی برای تغییرات آب و هوایی است. نیروگاه های دولتی مزایای ویژه ای مانند هماهنگی سرمایه گذاری بلندمدت و تامین برق قابل اطمینان در مناطق محروم دارند. با این حال، داده‌ها نشان می‌دهند که برای اینکه دولت‌ها به تعهدات خود عمل کنند، باید به انتشار گازهای گلخانه‌ای خود نیز دقت کنند.

دان گرانت و همکاران، ساختارهای مالکیت اثربخشی سیاست آب و هوایی را در تولید برق شکل می‌دهند، سیاست انرژی (2027). DOI: 10.1016/j.enpol.2026.115644

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →

این مقاله با مجوز Creative Commons از The Conversation بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.