تحریم رسانه ای ترامپ بیشتر از همه به او آسیب می رساند. تهدیدهای بزرگتری برای آزادی مطبوعات وجود دارد

دونالد ترامپ اولین رئیس جمهور آمریکا نیست که وارد جنگ با مطبوعات می شود. جورج واشنگتن در خلوت از "تیرهای بدخواهانه" که توسط رسانه ها به سوی او نشانه رفته است ابراز تاسف کرد. جان آدامز از روزنامه نگاری زرد رقبای خود چنان خشمگین شد که سعی کرد آنها را تحت پیگرد قانونی قرار دهد. اکثر مطبوعات از FDR متنفر بودند و در یک دهه مبارزه علیه او شرکت داشتند. حتی آیزنهاور مقدس علیه «ستون نویسان و مفسران احساسات طلب» به خشم آمد.

ریچارد نیکسون تمام دوران حرفه‌ای خود را در جنگ سرد با رسانه‌ها گذراند، رسانه‌هایی که به‌طور غیرمنصفانه آن‌ها را به‌طور جهانی علیه خود می‌دانستند. در واقع، 78 درصد از روزنامه‌ها در سال 1960 و 93 درصد در سال 1972 او را تأیید کرده بودند. او مطبوعات را مقصر می‌دانست که تقریبا در سال 1952 به خاطر یک رسوایی مالی برای او به عنوان معاون رئیس‌جمهور تمام شد. هنگامی که نیکسون در رقابت برای فرمانداری کالیفرنیا در سال 1962 شکست خورد، رسانه ها را مورد انتقاد قرار داد و گفت که آنها ناراحت خواهند شد که "دیگر نیکسون را نخواهیم داشت". به عنوان رئیس جمهور، نیکسون در ابتدا رسانه ها را تحت فشار قرار داد تا تسلیم شوند.

معاون او، اسپیرو اگنیو، گفت که شبکه های تلویزیونی توسط "نخبگان غیر منتخب" کنترل می شوند و "زمان آن رسیده است که شبکه ها نسبت به دیدگاه های ملت پاسخگوتر و در برابر افرادی که به آنها خدمت می کنند مسئولیت بیشتری داشته باشند." نیکسون روزنامه نگاران را به خاطر جرات بازجویی از او تحت نظر، شنود و آزار و اذیت قرار داد.

ترامپ که از دنیای تلویزیون آمده بود، فهمید که چگونه رسانه را به خواست خود خم کند. در ابتدا، رسانه ها عاشق پوشش خبری ترامپ بودند، زیرا او همیشه یک نقل قول ظالمانه ارائه می کرد که می شد یک قطعه را روی آن آویزان کرد. شکایات او از رسانه ها جزئی بود. هفته‌ها حملات پس از گزارش تعداد جمعیت در اولین مراسم تحلیف او انجام شد. در سال 2018، جیم آکوستا، گزارشگر آن زمان CNN برای مدت کوتاهی به دلیل تلاش برای انجام برخی روزنامه نگاری ملایم از حضور در کاخ سفید محروم شد.

سابقه تاسف باری وجود داشت: سرویس مخفی تحت LBJ روزنامه نگار رابرت شریل را به دلیل "تهدید فیزیکی رئیس جمهور" ممنوع کرد، اتهامی که او در دادگاه با آن مبارزه کرد. روزنامه‌نگاران رسانه‌های بزرگ نیز در سال 2025 در اعتراض به قوانین جدید بسیار محدودکننده، اعتبارنامه مطبوعاتی پنتاگون خود را تسلیم کردند.

در تشدید قابل توجهی در این هفته، دولت روزنامه نگاران سه رسانه - CNN، MS Now و Politico - را از حضور در بخش مطبوعاتی کاخ سفید محروم کرد. در اقدامی تلافی جویانه، رسانه های دیگری مانند فاکس، سی بی اس، ای بی سی و ان بی سی، استخر مطبوعاتی کاخ سفید، گروه کوچکتر خبرنگارانی که رئیس جمهور را از نزدیک دنبال می کنند و مطالبی را برای انتشار گسترده به اشتراک می گذارند، تحریم می کنند. وقتی می بینید ترامپ از پله های ایر فورس وان پایین می آید، این محصول استخر مطبوعات است.

دلیل اعلام شده برای ممنوعیت مبهم بود، انباشته شدن داستان های منفی در طول دو سال گذشته. در اعماق دور دوم ریاست جمهوری ترامپ، ما هنوز همان عبارات خسته و فرسوده ای را می شنویم که فرهنگ را در سال 2016 بسیار زنده کرد: اخبار جعلی، رسانه های خبری دروغ، دشمنان مردم. هوای فرسودگی عمیقی در دولت وجود دارد که عمیقا نامحبوب است و به گفته منتقدان، بدون ایده، فقط برای رسیدگی به نارضایتی های خود سرمایه گذاری شده است.

گروه مطبوعاتی کاخ سفید مانند هر چیزی است که در واشنگتن دی سی، شهری که با تاریخ ناچیز خود وسواس دارد، سنتی است. هیچ کس واقعا مطمئن نیست که کی یا چرا استخر شروع به کار کرد، اما با رسیدن به نوعی سن، اکنون به آن احترامی فراتر از هر دلیلی نسبت داده می شود. اخبار پیامدی به ندرت از این مجموعه بیرون می آیند، که معمولا چیزی شبیه به محتوای قابل اشتراک گذاری نسبت به روزنامه نگاری تحقیقی تولید می کند.

آنها هر سال میزبان شام خبرنگاران کاخ سفید هستند، نهادی که به دلیل شکستن دیوارهای نازک بین روزنامه نگاران و افرادی که قرار است پوشش دهند، مورد انتقاد قرار گرفته است. شکایت رایج این نیست که آنها بیش از حد با قدرت خصومت دارند، بلکه بیش از حد با قدرت سازگار هستند. حتی در دوران شکوه روزنامه‌نگاری چاپی، تنها 14 روزنامه‌نگار از 2200 روزنامه‌نگار در هیئت مطبوعاتی واشنگتن تلاش جدی برای تحقیق در مورد حملات واترگیت انجام دادند، تا اینکه این رسوایی بسیار بزرگ شد که نمی‌توان آن را نادیده گرفت.

این شبکه ها و پولیتیکو برای بازگرداندن دسترسی خود بر اساس متمم اول قانون اساسی شکایت می کنند، پرونده ای که احتمالا برنده خواهند شد. در نهایت، این ترامپ است که بیشترین ضرر را از هر تحریمی متحمل می شود. او مخلوق توجه رسانه هاست و بدون آن پژمرده می شود. این هفته با کلیپی از مراسم بریدن روبان برای سکوی هلیکوپتر جدید کاخ سفید که در یوتیوب پخش شد و در آن، بدون استخر مطبوعات، صدایی نیز وجود نداشت، پذیرایی شدیم. در هیئت مدیره r/politics محبوب Reddit، از اینکه ترامپ در نهایت ساکت شد، لذتی بی‌نظیر داشت.

ترامپ و رسانه ها پس از اینکه او به طور ناخواسته خود را از تلویزیون منع کرد، در یک کابوس مشترک هستند

تهدید آزادی بیان در مورد این موضوع خاص بیش از حد است. اما جنگ مداوم علیه روزنامه‌نگاری اثرات جدی خارج از محوطه کاخ سفید داشته است. کنگره بیش از یک میلیارد دلار بودجه برای پخش عمومی را حذف کرد. در طول سال‌ها، ترامپ از ABC، CNN، CBS، نیویورک تایمز، واشنگتن پست، متا، یوتیوب، توییتر و ناشران Penguin Random House و Simon & Schuster شکایت کرده است.

این استفاده بدبینانه از قانون تأثیر وحشتناکی بر رسانه ها داشته است، و دولت دوم ترامپ بیشتر به خاطر نوع داستان هایی که به ندرت مانند آن نوشته می شود، قابل توجه است. در عین حال، مبلغان جناح راست اطلاعات اولیه درباره جنگ ایران، گاهی حتی قبل از کنگره، دریافت می کنند.

دولت از قدرت های ضدانحصاری خود برای تحکیم رسانه ها تحت مالکان دوستدار ترامپ استفاده می کند، به ویژه ادغام پارامونت و برادران وارنر که هم CBS و هم CNN را تحت کنترل دیوید الیسون قرار می دهد.

در عین حال، به ندرت زمان خطرناک تری برای خبرنگاری تحقیقی یا جنگی بوده است. غزه همچنان تحت محاصره رسانه‌ای بی‌سابقه سه ساله قرار دارد و هیچ روزنامه‌نگار خارجی به جز تحت اسکورت نظامی اجازه ورود به داخل آن را ندارند. بیش از 250 روزنامه نگار فلسطینی با شواهدی از هدف قرار دادن سیستماتیک توسط نیروهای اسرائیلی کشته شده اند. در حالی که ممکن است همبستگی روزنامه نگاران در داخل مجموعه مطبوعاتی کاخ سفید وجود داشته باشد، اندکی از آن به همکاران آنها در خطر واقعی تعمیم داده شده است.

جک شیهان یک نویسنده مستقل در نیویورک است