تحقیق جدید: فرضیه دانشمندان درباره آغاز حیات روی زمین شاید کاملا اشتباه باشد

دانشمندان مدت‌ها تصور می‌کردند دنباله‌دارها با انتقال مولکول‌های آلی به زمین، به آغاز حیات در این سیاره کمک کرده‌اند. اما پژوهشی جدید این نظریه را به‌طور جدی زیر سؤال برده است. گروهی از پژوهشگران به سرپرستی دانشگاه کمبریج دریافتند که ورود دنباله‌دارها به جو زمین آن‌قدر خشن و پرشدت است که بلوک‌های سازنده مولکولی حیات نمی‌توانند از آن جان سالم به در ببرند. حتی مولکول‌هایی که از ورود به جو جان سالم به در ببرند، هنگام برخورد با سطح زمین تبخیر خواهند شد. جزئیات این یافته‌ها در مطالعه‌ای جدید که در Scientific Reports مجله نیچر منتشر شده، در دسترس عموم قرار گرفته است. دنباله‌دارها ممکن است چنین مولکول‌هایی را به مریخ نیز منتقل کرده باشند  «ریچارد آنسلو»، اخترشناس دانشگاه کمبریج و نویسنده اصلی این پژوهش، در بیانیه‌ای درباره این تحقیق گفت: «دانشمندان در گذشته تصور می‌کردند دنباله‌دارها نقش مهمی در پیدایش حیات روی زمین داشته‌اند، زیرا حامل مولکول‌های حاوی کربن و نیتروژن بوده‌اند. به همین دلیل، این گلوله‌های عظیم برفی فضایی تقریباً مانند یک راه‌حل آماده عمل می‌کردند و تمام مولکول‌های موردنیاز یک سیاره برای شکل‌گیری حیات را به آن می‌رساندند.» او افزود: «این ایده تا حدی رمانتیک است، و نتایج ما نشان می‌دهد که احتمال وقوع آن بسیار پایین است.» نظریه شبه‌پان‌اسپرمیا (Pseudo-panspermia)، یعنی این ایده که بلوک‌های سازنده حیات از فضا به زمین رسیده‌اند، طی دهه‌های اخیر اعتبار بیشتری پیدا کرده است. این ایده از آن جهت جذاب به شمار می‌رود که نشان می‌دهد شاید حیات پدیده‌ای رایج در جهان باشد. اخترشناسان بارها مولکول‌های آلی را روی دنباله‌دارها و سیارک‌ها شناسایی کرده‌اند؛ موضوعی که از فراوانی این مولکول‌ها در سراسر کیهان حکایت دارد. نمونه‌های جمع‌آوری‌شده از سیارکی به نام Bennu حاوی 14 مورد از 20 اسید آمینه‌ای بودند که موجودات زنده برای ساخت پروتئین‌ها استفاده می‌کنند. همچنین هر پنج مولکول سازنده DNA و RNA در این نمونه‌ها یافت شدند. این کشف به‌ویژه از فرضیه «جهان RNA» حمایت می‌کرد؛ فرضیه‌ای که می‌گوید نخستین شکل‌های حیات، پیش از ظهور DNA و پروتئین‌ها، به مولکول‌های RNA خودتکثیرشونده متکی بوده‌اند. آنسلو در پژوهشی پیشین پیشنهاد کرده بود که دنباله‌دارها ممکن است بین سیاره‌هایی که مدارهای نزدیکی به یکدیگر دارند، رفت‌وبرگشت کنند. این فرایند می‌تواند سرعت آنها را به کمتر از 9 مایل بر ثانیه کاهش دهد و به آنها اجازه دهد مولکول‌های آلی را بدون تخریب‌شدن به سیاره‌ها منتقل کنند. بااین‌حال، پژوهش جدید نشان می‌دهد احتمال وقوع چنین اتفاقی روی زمین بسیار ناچیز است. محققان در شبیه‌سازی‌های خود از ورود دنباله‌دارها به جو، بر هیدروژن سیانید (HCN) تمرکز کردند؛ مولکولی پیشازیستی که معمولاً در دنباله‌دارهای منظومه شمسی یافت می‌شود. نتایج نشان داد برای اینکه این مولکول بتواند بدون آسیب این مسیر را طی کند، باید شرایط بسیار زیادی به‌طور هم‌زمان و دقیق فراهم باشند. آنسلو گفت: «احتمال وقوع چنین اتفاقی واقعاً باید یک در میلیون باشد؛ زیرا نه‌تنها دنباله‌دار باید با سرعت و زاویه‌ای کاملاً مناسب به زمین برخورد کند، بلکه پس از آن نیز همه‌چیز باید به‌درستی پیش برود؛ از غلظت مواد شیمیایی گرفته تا سرعتی که فرایندهای شیمیایی اولیه منجر به پیدایش حیات با آن آغاز می‌شوند.» پژوهشگران در مقاله خود نوشتند حتی مولکول‌های هیدروژن سیانیدی که از این فرایند جان سالم به در ببرند، به‌اندازه کافی فراوان نخواهند بود تا بتوانند منبع قابل‌توجهی از مواد اولیه غلیظ موردنیاز برای شیمی پیشازیستی فراهم کنند.