تدسکو و پونگا برای دیدار در فینال بزرگ NRL دنیاهای مختلفی را پشت سر گذاشتند

جمعه، 11 سپتامبر، 7:50 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، Rabbitohs 10، Knights 20

شنبه، 12 سپتامبر، 4:05 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، واریرز 16، دلفین 26

شنبه، 12 سپتامبر، 7:50 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، کوسه 26، کابوی 16

یکشنبه، 13 سپتامبر، 16:05، امتیاز نهایی، پانترز 19، خروس 12

شنبه، 19 سپتامبر، 7:50 بعد از ظهر، امتیاز نهایی، خروس 46، کوسه 10

یکشنبه، 20 سپتامبر، 16:05، امتیاز نهایی، رزمندگان 10، شوالیه‌ها 12

جمعه، 25 سپتامبر، 19:50، امتیاز نهایی، دلفین 20، خروس 36

یکشنبه، 27 سپتامبر، 16:00، امتیاز نهایی، پانترز 14، شوالیه 22

یکشنبه، 4 اکتبر، 7:30 بعد از ظهر، بازی شروع نشده، خروس ها در مقابل شوالیه ها

پونگا و تدسکو تیم های NRL خود را به فینال بزرگ روز یکشنبه هدایت خواهند کرد. (گتی ایماژ: آیوش کومار)

فینال بزرگ یکشنبه NRL بین خروس ها و نیوکاسل، سرزمین تضادها است و هیچ کجا به اندازه تفاوت بین دو مدافع کناری و کاپیتان، جیمز تدسکو و کالین پونگا، آشکار نیست.

موقعیت، موقعیت و توانایی آنها در مورد همه این دو مشترک است و از همان ابتدا این دو مسیرهای بسیار متفاوتی را به سمت استادیوم استرالیا طی کرده اند.

پونگا از 15 سالگی در روزنامه ها بوده است، اولین بازی های برجسته او زمانی که تنها 17 سال داشت در فضای مجازی منتشر شد، اولین بازی NRL او یک نیمه نهایی مرگ ناگهانی بود و اولین لمس او یک شکست خط سوزان بود که از تولد یک شاهزاده جدید خبر داد.

هنگامی که در سال 2018 به نیوکاسل پیوست و در اولین فصل کامل خود در کلاس اول به عنوان نایب قهرمان دالی M رسید، استعداد او آنقدر کور بود که هرگز مجبور نشد خود را ثابت کند - باور به توانایی او مطمئن بود.

دنیا متعلق به او بود، زیرا همه در لیگ راگبی خیلی مشتاق بودند که آن را به او بدهند.

برای تدسکو 33 ساله همه چیز متفاوت بود. محصول کامدن یک جوان خوب بود، اما به دور از یک محصول عالی بود. فقط ساختن درجه یک به دور از تضمین بود.

در نهایت، او نه تنها کسانی را که جلوتر از او بودند، زیر پا گذاشت، بلکه درست از کنار آنها گذشت و تا زمانی که اولین بازی NRL خود را برای وست تایگرز در دور اول فصل 2012 انجام داد، خود را به عنوان بازیکن آینده نشان داده بود.

اما این آینده باید منتظر بماند. جایی که اولین بازی پونگا با کروم پوشانده شده بود، روز تدسکو به سخت ترین روز زندگی جوانش تبدیل شد، زمانی که 30 دقیقه زانویش را بیرون آورد و با گریه از لیخهارت بیضی بیرون کشیده شد.

این یک سری مشکلات آسیب دیدگی را آغاز کرد و تنها سه فصل بعد بود که تدسکو موفق شد آنها را کنار بگذارد و هر هفته کلاس اول کلاس اول شود.

در آن سالها، مخالفان برخاستند و بار دیگر تدسکو از آنها پیشی گرفت. او بازیکنی با انگیزه درونی عظیم است - برای او، پیشرفت کمتر سفری برای بهتر شدن است تا اجباری که او را تعریف می کند و او زین روی آن جانور گذاشته و آن را به عظمت رسانده است.

تدسکو در اولین بازی خود در NRL از زانو آسیب جدی دید. (گتی ایماژ: کامرون اسپنسر)

شک دیگران شلاقی است که او برای شلاق زدن به آن استفاده می کند، مانند زمانی که به نظر می رسید زمان برای او فرا رسیده است زیرا دو سال پیش مناطق نیو ساوت ولز و استرالیا را از دست داد.

او به اندازه کافی بزرگ شده بود که بی سر و صدا به آن شب خوب و بدون شرمندگی برود، و پس از یک کار حرفه ای با دستاوردهای باشکوه، بازی آماده شد تا ادامه دهد، تنها تدسکو اجازه نمی داد.

تدسکو می‌گوید: «در سال‌های 2024 و 2025، زمانی که من اوریجین یا تست فوتی را بازی نمی‌کردم، مردم کمی به من شک می‌کردند و من از این موضوع کمی رانده شدم.

"من به آن عادت کرده ام - وقتی بزرگ شدم به من گفتند وقتی در تیم انتخاب نمی شوم نمی توانم موفق شوم، وقتی در ابتدای حرفه ام آسیب دیدم، مردم به من گفتند بدنم دوام نخواهد آورد.

"این چیزهای بیرونی به من انگیزه می دهند، اما چیزهای درونی هنوز هم بزرگترین هستند. این همیشه برای من وجود دارد و وقتی نباشد، متوجه می شوم که وقت آن است که تمام کنم."

خیلی وقت بود که او حساب نشده بود، اما تدسکو همچنان مانند یک شیطان می جنگید تا یک بار دیگر خود را ثابت کند، زیرا مدال سال گذشته دالی ام را به دست آورد و در این فصل به Origin بازگشت.

این به او زندگی دوم داده است اما هنوز کافی نیست. او راضی نیست و شک دارد که هرگز راضی نخواهد شد.

تدسکو گفت: "من هرگز از بازی خود راضی نخواهم بود. من همیشه می خواهم پیشرفت کنم، یاد بگیرم و بهتر شوم."

"این بخشی از وجود من است، که از کودکی در من ریشه دوانده است. این من را به جایی که امروز هستم رسانده است."

تدسکو در 33 سالگی هنوز یکی از بهترین بازیکنان این رقابت است. (گتی ایماژ: داریان رینور)

تدسکو سال ها در آن مکان بوده است و پونگا اکنون به سمت آن قدم می گذارد.

درست از همان روزهای اول حضور در نیوکاسل، قدرت ستاره خام او، بدون تقصیر خودش، او را به سرعت از باشگاهی که در آن بازی می کرد بزرگتر کرد.

تحسین ها مانند رودخانه به جریان افتادند و نقاط برجسته لیگ فاکس به طور طبیعی برای پونگا به دست آمد، اما از نظر موفقیت تیمی، زمستان های لاغری زیادی وجود داشت.

این بازیکن 29 ساله تا سال 2020 در یک فینال بازی نکرد، تا سال 2023 در یک فینال بازی نکرد و در سه هفته گذشته شوالیه‌ها بیشتر از مجموع زمان پونگا در باشگاه، پیروزی‌های بیشتری در فینال کسب کرده‌اند.

پونگا در تمام دوران حرفه ای خود وزن انتظارات را به دوش کشیده است. (AAP: Dan Himbrechts)

چیزی که به نظر سفری از پیش تعیین شده به سمت قله بود، همیشه هموار نبوده است. اما اگر پونگا می‌توانست با جوان‌ترش صحبت کند، از او نمی‌خواست که تغییر کند، زیرا اگر این کار را می‌کرد، ممکن بود او را به جایی که الان است نمی‌رساند.

پونگا گفت: "او زودتر می خواست، او بی حوصله بود. اما گذراندن آن دوران سخت - مصیبت ها، آسیب ها، سال های بد" را شیرین تر می کند.

وقتی ساندون (اسمیت) این رهگیری را انجام داد، تمام احساسات ظاهر شد.

"تنش زیادی وجود داشت. فکر می‌کنم همه آن لحظه آخر را با ما سوار می‌کردند. آرامش - نه سال است که اینجا هستم و همیشه آرزو داشتم در این موقعیت باشم و با آن رهگیری به حقیقت پیوست."

احساسات موتور محرکه نیوکاسل به فینال بزرگ بوده است. (گتی ایماژ: کامرون اسپنسر)

اشتیاق غیرقابل مهار پونگا به عنوان یک رهبر پر جنب و جوش و پرجنب و جوش بوده است و در فوتبال او که شاید بهتر بوده است اما هرگز سخت تر از این نبوده است.

او در این سری فینال‌ها هیچ گلی به ثمر نرسانده است، حتی با وجود اینکه در هر سه مسابقه فوق‌العاده بوده است، با بازی دویدن، دفاع و رهبری‌اش.

پونگا گفت: "وقتی بزرگ می‌شوی، بالغ می‌شوی - یا امیدواری. محیطی که در آن هستم تغییر کرده است، این به من امکان می‌دهد بهترین نسخه خودم باشم و به من امکان می‌دهد خودم باشم."

"هیچ فشاری روی من نیست که کسی باشم که نیستم، به عنوان یک بازیکن یا یک شخص. جاستین (هولبروک) این کار را انجام داده است و این گروه بازی آن را انجام داده است."

مزیت خام و خون‌ریزی که پونگا نشان داده است، از دوران جوانی‌اش بسیار دور است، زمانی که گاهی اوقات او می‌توانست به نفع خودش کمی آرام باشد.

این به او کمک کرد تا وزن یک شهر، یک باشگاه و یک بازی را تحمل کند که انتظارات زیادی از او داشت، اما در مواقع دیگر به روشی ظاهر شد که برای بازیکنی در قد و قواره او نبود - به ویژه زمانی که او گفت پس از اخراج ناتان براون مربی در سال 2019، یک تکه توت فرنگی روحیه اش را تقویت کرد.

بردمن بست که برای اولین بار در آن فصل در کنار او بازی کرد، گفت: "خارج از زمین، در اوایل دوران حرفه ای خود، احتمالا اعتراف می کرد که کمی بی حوصله بوده است.

اکنون او همه را مسئول می‌داند، او استانداردها را هدایت می‌کند. او بر دیگران تأثیر می‌گذارد.

او این تعادل را بین آرام ماندن و آتش زدن پیدا کرده است.

پونگا از جلو هدایت کرده تا نیوکاسل را به آستانه برتری برساند. (گتی ایماژ: کامرون اسپنسر)

کودی هاپوود، که زمانی که پونگا برای اولین بار به شهر آمد فقط 11 سال داشت و او را همانگونه که اکنون هست می شناسد، به بهترین وجه می گوید.

هاپوود می‌گوید: «او سعی نمی‌کند در نقش زیاده‌روی کند، او سعی نمی‌کند کسی باشد که نیست.

خروس‌ها همیشه انتظار دارند در فینال‌های بزرگ حضور داشته باشند، بنابراین تا حدودی می‌دانستند که می‌توانند اینجا باشند، اما شوالیه‌ها نیز مانند روزهای قدیم حدود سه هفته پیش، آن را می‌دانستند.

بسیاری گفتند که هرگز به جایی نخواهند رسید، اما اکنون می‌دانیم که آنها بهتر می‌دانستند و در حالی که پونگا بارها تصور کرده است که جام برتر را بالای سر ببرد، قبل از اینکه تنها در دو هفته گذشته تمرکز بیشتری داشته باشد.

پونگا گفت: "شما تقریبا هر روز این کار را انجام می دهید زیرا به شما هدف می دهد. به همین دلیل است که از خواب بیدار می شوید و به سختی تمرین می کنید، به همین دلیل است که خود را وقف این کار می کنید، به همین دلیل است که بدن خود را در کارهایی که نباید انجام دهید قرار می دهید."

"اما تا قبل از جنگجویان به واقعیت تبدیل نشد، قبل از آن فقط یک فکر بود."

عشق پونگا به باشگاه و شهرش قابل لمس است و این مهم است زیرا همیشه اینطور نبوده است.

در طول سال‌ها زمزمه‌هایی مبنی بر نقل مکان به سیدنی شنیده می‌شد - خروس‌ها همیشه قرار بود در ترکیب باشند، حتی با تدسکو - یا احتمال انتقال به راگبی، به‌علاوه یک معاشقه جدی با دلفین‌ها در هنگام ورود به مسابقات.

اما در اوایل این فصل، او برای چهار سال دیگر با قراردادی محکم و بدون هیچ یک از بندها یا انعطاف‌پذیری‌هایی که در گذشته داشت، امضا کرد.

این نشان دادن ایمان بود که پاداش داده شد و از زمان تبدیل او از یک بازیکن بزرگ که برای شوالیه ها بازی می کند به یک شوالیه بزرگ و اکنون او نیوکاسل است، برای همیشه و همیشه، بدون توجه به هر چیزی.

پونگا گفت: "ما در آن هستیم و دیدن آن، احساس کردنش، الهام‌بخش است. این همه آن چیزی است که تا به حال رویای آن را داشتید."

"من افتخار می کنم که بخشی از این باشگاه هستم. من افتخار می کنم که این پسران را رهبری می کنم. من افتخار می کنم که بخشی از این جامعه هستم."

یک پیروزی بزرگ در فینال، لحظه ای برای صعود پونگا برای 9 سال حضور در باشگاه خواهد بود و او به لبه بهشت ​​نقل مکان کرده است، زیرا او توانسته است انگیزه های داخلی و خارجی را همانطور که تدسکو مدت ها انجام داده است، در هم آمیزد.

تدسکو در 33 سالگی هنوز سرنوشت برتر باشگاهش را در دستان خود دارد. (گتی ایماژ: آیوش کومار)

برای تدسکو و خروس‌هایش کمی ساده‌تر است. با کشتن آخرین شیاطین، او می خواهد احساسات را از فینال بزرگ به بهترین شکل ممکن حذف کند.

نکته کلیدی آنها این است که این را به عنوان یک بازی فوتبال به جای یک جنگ مقدس نگه دارند، تا در برابر اشتیاق شدیدی که زمانی پونگا بود آرام باشند.

تدسکو می‌گوید: «همین شب متوجه شدم که تقریبا بیش از حد به بازی فکر می‌کنم، به لحظات و اتفاقاتی که ممکن است رخ دهد فکر می‌کنم.

من باید از آن دور می شدم، زیرا نمی خواستم خیلی زود بازی کنم.

گفتن آن آسان تر از انجام آن است، اما این چیزی است که باید به پسرها القا کنم.

"به جایی که هستیم افتخار کنیم، اما بدانید که کار تمام نشده است."