ترامپ از نتانیاهو حمایت کرد اسرائیلی ها باید برای آینده آماده شوند | نظر

دونالد ترامپ اکنون کاری را انجام داده است که بنیامین نتانیاهو بشدت به آن نیاز داشت: او نخست وزیر اسرائیل را یک هفته قبل از انتخاباتی که می تواند تعیین کند آیا اسرائیل یک لیبرال دموکراسی مرفه باقی می ماند یا به لغزش خود به سوی یک استبداد انتخابی ادامه می دهد، حمایت کرده است.

رای دهندگان اسرائیلی باید او را نادیده بگیرند. و آنها باید برای چیزی بالقوه پیامدتر آماده شوند: ترامپ ممکن است برکناری نتانیاهو را نپذیرد حتی اگر رای دهندگان اسرائیلی به تغییر رای دهند.

این تایید روز یکشنبه صورت گرفت و ترامپ از نتانیاهو به عنوان یک رهبر و شریک بزرگ دوران جنگ علیه ایران تمجید کرد. او حتی پیشنهاد کرد که بدون نتانیاهو، آمریکا ممکن است مجبور شود به تنهایی با ایران مقابله کند. این زبان فوق‌العاده‌ای از یک رئیس‌جمهور آمریکا درباره انتخاب‌های دموکراتیک یک کشور متحد است.

ترامپ با توجیه قابل توجهی در اسرائیل محبوبیت دارد. به رسمیت شناختن اورشلیم به عنوان پایتخت اسرائیل، به رسمیت شناختن حاکمیت اسرائیل بر بلندی‌های جولان، دیپلماسی توافق‌نامه ابراهیم و تمایل به رویارویی با ایران موجب قدردانی واقعی او شد. اما حمایت از اسرائیل و حمایت از نتانیاهو دو چیز کاملا متفاوت هستند. به طور فزاینده ای ممکن است متضاد باشند.

تایید نباید کسی را غافلگیر کند. ترامپ مداخله در انتخابات کشورهای دیگر را به نمایندگی از پوپولیست های دست راستی عادت کرده است. سال گذشته در لهستان، دولت او کریستی نوم، وزیر امنیت داخلی را برای حمایت از نامزد ملی‌گرای ریاست‌جمهوری کارول ناوروکی که پیروز شد، اعزام کرد. در آوریل امسال در مجارستان، معاون رئیس جمهور جی.

ترامپ آشکارا افراد قدرتمند را تحسین می کند، به ویژه کسانی که خود را به عنوان صدای اصیل ملت معرفی می کنند، در حالی که با مخالفان سیاسی، نهادهای مستقل و محدودیت های قانونی ناخوشایند به عنوان موانعی برخورد می کنند که باید بر آنها غلبه کرد. در واقع، او دقیقا همان سبک را با تزیینات ترامپی مانند یک دفتر بیضی با روکش طلا آرزو می کند.

نتانیاهو به طور فزاینده ای به این خانواده سیاسی تعلق دارد.

حمله ائتلاف او به استقلال قضایی، خصومت علیه نهادهای امنیتی، حملات به نهادهای مستقل و تلاش برای تمرکز قدرت بازتاب یک پروژه پوپولیستی آشنا است: حفظ ظاهر انتخابات دموکراتیک و در عین حال تضعیف کنترل‌هایی که دموکراسی را معنادار می‌کند.

اما پرونده علیه نتانیاهو بسیار فراتر از هنجارهای دموکراتیک است. سوابق او توالی فجایع ملی، شرمساری اخلاقی و اشتباهات استراتژیک است و دولت دیگری که به همان شرکای ائتلافی وابسته است، وعده های بیشتری می دهد.

شروع با 7 اکتبر 2023، بدترین شکست امنیتی در تاریخ اسرائیل. نتانیاهو ریاست نظامی را برعهده داشت که حماس را به طرز فاجعه‌باری دست کم گرفت و جوامع اسرائیلی را در برابر قتل عام و آدم‌ربایی بی‌دفاع کرد. سه سال بعد، او به مقاومت در برابر کمیسیون مستقل تحقیق ایالتی که برای ایجاد مسئولیت و جلوگیری از فاجعه دیگر ضروری است، ادامه می دهد.

سپس جنگ ها وجود دارد. حامیان نتانیاهو ضربات اسرائیل علیه حماس، حزب الله و ایران را جشن می گیرند. برخی قابل توجه بودند. اما هزینه‌های نظامی و فداکاری‌های هنگفت به نظم منطقه‌ای پایدار تبدیل نشده است، در حالی که جنگ غزه جایگاه بین‌المللی اسرائیل را ویران کرده است.

بدتر از آن، بقای سیاسی نتانیاهو به احزابی بستگی دارد که خواسته هایشان اسرائیل را از درون تهدید می کند.

احزاب افراطی ارتدوکس بر حفظ معافیت‌های نظامی گسترده برای مردان حردی پافشاری می‌کنند، حتی در حالی که دیگر اسرائیلی‌ها بسیج‌های ذخیره مکرر و طولانی را تحمل می‌کنند. پسران حریدی بدون آموزش ریاضی، انگلیسی یا علوم کافی به مدارس می روند، در حالی که یارانه ها به حفظ عدم مشارکت طولانی مدت در نیروی کار کمک می کند.

با جمعیت هردی که اکنون در یک ششم کشور قرار دارد و به سرعت در حال رشد است، این یک بمب ساعتی اقتصادی و نظامی است. تعداد رو به کاهش اسرائیلی‌ها نمی‌توانند به طور نامحدود بودجه دولت، کارکنان ارتش و حفظ اقتصاد فناوری آن را تامین کنند. فرار مغزها که اسراییل را فقیر می کند یک احتمال بسیار واقعی است – با این حال نتانیاهو نمی تواند بدون منفجر کردن ائتلافی که او را در قدرت نگه می دارد، اصلاحات معناداری را انجام دهد.

وابستگی او به راست افراطی نیز مخرب نیست. وزیران ایتامار بن گویر و بزالل اسموتریچ دستور کار توسعه شهرک‌سازی و رویارویی در کرانه باختری را ترویج کرده‌اند، در حالی که خشونت شهرک‌نشینان افراطی به طور فزاینده‌ای غیرنظامیان فلسطینی را تهدید می‌کند که منجر به تلفات متعدد و تضعیف بیشتر جایگاه اسرائیل می‌شود. دولت اساسا هیچ کاری برای مقابله با این ظلم انجام نداده است. حملات هفته گذشته به یک عکاس آمریکایی و بازدیدکنندگان اروپایی نشان دهنده این خطر است.

جهان نظاره گر است و تحریم های اقتصادی اروپا در صورتی که اسرائیل همان ائتلاف را به قدرت بازگرداند، نشانه می رود.

اسرائیل به سرمایه گذاری بین المللی، تجارت، روابط مالی و همکاری های فناوری وابسته است. رویارویی مستمر با اروپا و به دنبال آن فشار فزاینده در ایالات متحده، می تواند به معنای ضعیف تر شدن ارز، کاهش سرمایه گذاری، هزینه های بیشتر وام و کاهش رونق باشد.

نظرسنجی های کنونی قویا نشان می دهد که بلوک موجود نتانیاهو از اکثریت پارلمانی کوتاه خواهد آمد. احزابی که به دنبال جایگزینی او هستند، همراه با دو حزب اسراییلی-عربی، اکثریت کرسی های کنست را در اختیار خواهند داشت، اگرچه تبدیل این حساب به یک دولت مستلزم سازش های سیاسی دشواری است. به این دلیل که نتانیاهو با تبلیغات نژادپرستانه خود، مخالفان را نسبت به ایجاد ائتلافی متکی به اعراب بدبین کرده است.

این ما را به خطر فراتر از روز انتخابات می رساند.

فرض کنید نتانیاهو اکثریت خود را از دست می دهد، اما مخالفان برای تشکیل ائتلاف تلاش می کنند. ترامپ می‌توانست تصمیم بگیرد که حمایت او صرفا حرکت آغازین است.

تصور کنید رئیس‌جمهور آمریکا با گادی آیزنکوت و نفتالی بنت، دو معمار بالقوه یک دولت جایگزین تماس تلفنی می‌گیرد و آنها را برای پیوستن به ائتلاف تحت رهبری نتانیاهو تحت فشار قرار می‌دهد. ترامپ به کنوانسیون مبنی بر اینکه روسای جمهور آمریکا نباید سیاست داخلی متحدان دموکراتیک را دیکته کنند، احترام کمی نشان داده است. چرا فرض می کنیم که او در یک تاییدیه متوقف می شود؟

او می‌تواند استدلال کند که اسرائیل به اتحاد علیه ایران نیاز دارد، واشنگتن به نتانیاهو به عنوان شریک خود نیاز دارد، یا اینکه حمایت دیپلماتیک آمریکا به دولتی بستگی دارد که ترامپ آن را قابل قبول می‌داند.

بزرگترین وسوسه عربستان سعودی خواهد بود.

تصور کنید اگر آیزنکوت و بنت با نتانیاهو خدمت کنند، ترامپ پیشنهاد یک توافق عادی سازی تاریخی با ریاض را ارائه دهد. چنین وعده‌ای می‌تواند فشار زیادی را ایجاد کند، از جمله از سوی اسرائیلی‌ها که به طور قابل درک صلح با عربستان سعودی را یک جایزه استراتژیک می‌دانند.

چنین مداخله فاحشی تا حد زیادی در تاریخ دموکراسی‌های جدی بی‌سابقه است، با این حال چیزی جالب در مورد آن وجود دارد. من این احتمال را که نتانیاهو که از وابستگی به شرکای افراطی فعلی خود رها شده است، به گونه‌ای متفاوت حکومت می‌کند را مطلقا رد نمی‌کنم. حتی می‌توان تلاش‌هایی برای ترتیب دادن عفو ​​رئیس‌جمهور در محاکمه فساد جاری وی انجام داد، اگرچه عفو پیش از محکومیت، سؤالات حقوقی و قانون اساسی استثنایی ایجاد می‌کند.

این یک معامله خارق‌العاده است: نتانیاهو قدرت را حفظ می‌کند، مخالفان به او می‌پیوندند، مشکلات حقوقی او به نحوی حل می‌شود، و ترامپ عادی‌سازی عربستان را انجام می‌دهد.

اما یک مشکل اساسی وجود دارد. عربستان دارایی ترامپ نیست که توزیع کند. ولیعهد محمد بن سلمان باید با یک توافق واقعی و معتبر، از جمله هر تعهدی که ریاض در مورد تشکیل کشور فلسطین و امنیت منطقه ای نیاز دارد، موافقت کند. یک وعده مبهم آمریکا بی ارزش خواهد بود. تنها یک تعهد ملموس سعودی، امضا شده و قابل اجرا، می تواند چنین پیشنهادی را از راه دور جدی کند.

این یک سناریوی با احتمال کم است. اما با توجه به وسواس ترامپ مبنی بر اینکه -هرچند مضحک- به عنوان یک صلح طلب شایسته جایزه نوبل دیده شود، نمی توانم آن را رد کنم. و اگر معلوم شود که ترامپ می‌تواند نتانیاهو را به سمت یک توافق مناسب با فلسطینی‌ها بکشاند، صلح با عربستان سعودی را در این معامله سازماندهی کند، و (اگر بسیار بزرگ) واقعی باشد (برخلاف دزدی استاندارد ترامپ)، جذاب می‌شود. نتانیاهو، با شهوت بی پایان خود برای قدرت، بدبینی بی حد و حصر، و غرایز تیز، احتمالا همراه خواهد بود.

و حتی در آن زمان، آیزنکوت و بنت با یک انتخاب عمیق روبرو خواهند شد: آیا یک پیشرفت دیپلماتیک تداوم رهبری و فرهنگ سیاسی را که آنها قول جایگزینی آن را داده اند توجیه می کند یا خیر. این می تواند به یکی از جذاب ترین انتخاب ها در تاریخ اسرائیل تبدیل شود.

در حال حاضر، اسرائیلی ها باید قدردانی از ترامپ را از اطاعت از او تشخیص دهند. انتخابات اسرائیل متعلق به اسرائیلی هاست. و اگر آنها به تغییر رای می دهند، رهبران آنها باید عزم خود را برای ارائه آن داشته باشند - نه اینکه نتیجه را به فشار واشنگتن تسلیم کنند.

دن پری سردبیر سابق اروپا-آفریقا مستقر در لندن و سردبیر آسوشیتدپرس مستقر در قاهره در خاورمیانه، رئیس انجمن مطبوعات خارجی در اورشلیم و نویسنده دو کتاب است. نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.