ترامپ اسلام را مسئول ناآرامی‌های مدارس فرانسه دانست. ویدئوهای تکان دهنده نشان می دهد چرا

پرزیدنت دونالد ترامپ اسلام را مقصر اعتراضات مدارس فرانسه دانست... و این دقیقا همان چیزی بود که او می گفت. ما در مورد آن خندیدیم و حتی جوک های زیرکانه ای در مورد رئیس جمهور که تراژدی فرانسوی خود را نوشته بود ساختیم.

دانش‌آموزان به شلوغی کلاس‌ها، کمبود معلم و ساختمان‌های ویران‌شده مدارس اعتراض می‌کردند و مطبوعات بین‌المللی توضیحاتی کاملا متعارف برای آنچه اتفاق می‌افتاد ارائه می‌دادند، در حالی که رئیس‌جمهور خودمان فریاد می‌زد «اسلام»!

اتهام او تحریک آمیز، تحریک آمیز، تقلیل دهنده و به نظر ما پوچ بود.

با شروع پخش ویدئوهایی از فرانسه در رسانه های اجتماعی، سوال ناراحت کننده تری مطرح شد: اگر توضیح جامع ترامپ، هر چند اغراق آمیز، چیزی را لمس کند که پوشش سنتی به اندازه کافی مورد بررسی قرار نمی گرفت، چه؟

آنچه را در دبیرستان فرانسوا-ویلون در Beaugency اتفاق افتاد، در نظر بگیرید، جایی که دانش آموزان شرکت کننده در محاصره مدرسه در حال خواندن همراه با آهنگ رپ با اشاره به محمد مراح و صلاح عبدالسلام فیلمبرداری شدند.

مراح سه سرباز فرانسوی را قبل از کشتن یک خاخام و سه کودک در یک مدرسه یهودی در تولوز در سال 2012 به قتل رساند. عبدالسلام به دلیل نقش داشتن در حملات تروریستی نوامبر 2015 پاریس که 130 نفر از جمله 90 نفر در سالن کنسرت باتاکلان را کشتند، محکوم شد.

آهنگ "MRH" از رپر فرانسوی BORO700، هم مردان و هم قتل عام باتاکلان را فرا می خواند. این فیلم باعث تحقیقات جنایی در مورد تمجید مظنون از تروریسم شد. سه خردسال بازداشت شدند و خود خواننده رپ قرار است اواخر این ماه در دادگاه حاضر شود.

نوجوانان فرانسوی که در خارج از مدرسه ای که قرار است در مورد تاریخ کشورشان یاد بگیرند، تظاهرات می کردند، در حال خواندن اشعاری بودند که از مردان مسئول برخی از وحشتناک ترین حملات تروریستی در تاریخ مدرن فرانسه استفاده می کردند.

برای روشن بودن، شکایت از مدارس فرانسه واقعی است: در 6 اکتبر، بر اساس آمارهای دولتی، بیش از 266000 نفر در سراسر کشور تظاهرات کردند و خواستار شرایط بهتر و بودجه بیشتر برای آموزش و پرورش شدند. کمبود معلم و خرابی ساختمان ها اختراع مطبوعات نیستند. اینها مسائلی قابل اعتراض هستند که دانشجویان فرانسوی سال ها با آن مبارزه کرده اند.

فرین پرویز، دانشیار دانشگاه ماساچوست و نویسنده کتاب سیاسی کردن اسلام: احیای اسلامی در فرانسه و هند، استدلال می کند که پرسش های مربوط به مذهب نباید بر خواسته های جنبش سایه افکند.

او به نیوزویک گفت: "من فکر می کنم جنبش اعتراضی در مورد مطالبات خود، که بر حقوق جوانان برای داشتن شرایط اولیه انسانی برای آموزش آنها متمرکز است، واضح است. آوردن دین یک شاه ماهی قرمز جدی است." طغیان‌های شهری در طول سال‌های متمادی در فرانسه رخ داده است، و اینها همیشه در مورد شرایط طبقاتی است، زیرا با نژادپرستی و خشونت پلیس تلاقی می‌کند.

Florence Bergeaud-Blackler، انسان شناس در مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه (CNRS) و رئیس CERIF، مرکز اروپایی تحقیقات و اطلاعات در مورد فریزم، تفسیر متفاوتی ارائه می دهد.

او به نیوزویک گفت: «این تظاهرات نشان می‌دهد که یک اتحاد اسلام‌گرای چپ‌گرا، با خواسته‌هایی که خیلی واضح نیستند و به نظر می‌رسد در کنار تحریکات خشونت‌آمیز قرار گرفته‌اند. من خودم از معترضان جوان سؤال کردم: آنها برای توجیه خواسته های خود تلاش می کنند. البته موارد استثنایی وجود دارد که نیازهای واقعی وجود دارد، اما به نظر می رسد که مدارس فرانسه در وضعیت نسبتا خوبی قرار دارند."

دو محقق به اعتراضات مشابهی نگاه می‌کنند و به نتایج تقریبا متضادی می‌رسند: یکی جنبشی را می‌بیند که خواسته‌های مشروعش با اتهامات وارده به اسلام پنهان می‌شود، دیگری جنبشی را می‌بیند که خواسته‌هایش ممکن است خود چیز دیگری را پنهان کند.

همانطور که پرویز به طور غیرمستقیم استدلال می کند، ویدئویی از خواندن یک آهنگ افراطی از برخی دانش آموزان ثابت نمی کند که اسلام یا مهاجرت دسته جمعی باعث یک جنبش اعتراضی سراسری شده است. اما گزارش آنچه معترضان می گویند می خواهند و توضیح آنچه در جنبش آنها اتفاق می افتد لزوما یکسان نیست.

ورسانو نوشت: من از گفتن آن متنفرم، اما پیام ترامپ به واقعیت نزدیکتر از گزارشی است که کل دفتر نیویورک تایمز در پاریس ارائه کرده است.

او در ادامه هشدار داد که این یک مشکل بزرگ است اگر ما روزی به دنیای پس از DJT برگردیم که در آن مردم معتقدند می توانند به آنچه در رسانه ها می بینند اعتماد کنند.

این هشدار ارزش مقابله دارد، حتی اگر فیلم نتواند اتهام گسترده تر ترامپ را ثابت کند.

بر کسی پوشیده نیست که فرانسه ده ها سال را صرف مبارزه با رابطه بین مهاجرت، اسلام، سکولاریسم و ​​هویت ملی کرده است. رپ برخاسته از حومه‌های کارگری و جوامع مهاجر اغلب زبانی از بیگانگی، سرپیچی و رویارویی با اقتدار را ارائه کرده است.

پرویز استدلال می کند که تمایز بین اینکه چه کسی دین را وارد بحث می کند و چرا، ضروری است.

وقتی دولت دین را مطرح می کند، معمولا منظورشان این است که «اسلام یک مشکل است». وقتی فعالان دین را مطرح می کنند، منظور آنها در واقع «تبعیض مذهبی و نژادی» است. آنها دو چیز کاملا متفاوت می گویند."

این تمایز اهمیت دارد، اما همچنین نشان می‌دهد که جدا کردن اعتراضات از پرسش‌های بزرگتر درباره مذهب و هویت فرانسوی چقدر سخت است. اگر تبعیض مذهبی در گفتگو جای می گیرد، پس ارجاعات فرهنگی که در میان برخی از دانش آموزان در گردش است نیز شایسته بررسی است. هیچ کدام دیگری را توضیح نمی دهد.

Bergeaud-Blackler، به نوبه خود، استدلال می کند که ایدئولوژی اسلام گرا برای دهه ها بر جوانان فرانسوی تأثیر گذاشته است.

او در پاسخ به این سوال که آیا ایدئولوژی اسلام گرایانه در مدارس فرانسه نفوذ بیشتری کرده است، گفت: "این نتیجه یک تلقین بسیار طولانی است که در دهه 1990 آغاز شد. ما اکنون در نسل سوم جوانانی هستیم که توسط اخوان المسلمین اسلامی شده اند." این یک ایدئولوژی فوق‌العاده‌پرستانه است و نفوذ آن به غیر مسلمانان نیز می‌رسد: آن‌چه که حلال و حرام، حلال و حرام است، قوانین خود را تحمیل می‌کند.»

این یک ارزیابی جامع است و فیلم Beaugency نمی تواند آن را ثابت کند. اما سؤالی مطرح می‌شود که ارزش بررسی دارد: آیا تأثیرات ایدئولوژیک شکل‌دهنده درک برخی از جوانان از فرانسه، تاریخ و نهادهای آن، به همان اندازه مورد بررسی قرار می‌گیرند که شکایت‌های آنها علیه این مؤسسات.

بین شورش علیه تشکیلات فرانسوی و توسل به مردانی که شهروندان فرانسوی را قتل عام کردند تفاوت وجود دارد.

وقتی نام تروریست ها بخشی از آهنگی می شود که نوجوانان آنقدر خوب می دانند که در اعتراضات مدرسه بخوانند، به چه معناست؟ آیا آنها ابراز همدردی ایدئولوژیک می کنند، زبان شورش را به عاریت می گیرند یا صرفا اشعاری را بدون توجه به معنای آنها تکرار می کنند؟ شاید این ترکیبی از این سه باشد که ممکن است نگران کننده ترین احتمال باشد.

وقتی عاملان قتل عام به منابع فرهنگی نسلی تبدیل می‌شوند که پس از آن بزرگ شده‌اند، حافظه تاریخی چه می‌گوید؟

این چیز جدیدی برای این کشور نیست، زیرا فرانسه قبلا با پیامدهای افراط گرایی اسلام گرا در داخل مؤسسات آموزشی خود مواجه شده است.

در اکتبر 2020، ساموئل پاتی، معلم تاریخ فرانسوی، پس از نمایش کاریکاتورهای پیامبر اسلام در جریان یک درس درباره آزادی بیان، توسط یک تروریست اسلام‌گرا سر بریده شد. سه سال بعد، دومینیک برنارد، معلم دیگر، در یک حمله اسلام‌گرایان در مدرسه‌ای در آراس به قتل رسید.

هنگامی که مدارس فرانسه در اکتبر 2023 یاد و خاطره این دو مرد را گرامی داشتند، مقامات آموزش صدها مورد را ثبت کردند که شامل اختلال یا چالش در ادای احترام بود.

نمادگرایی تقریبا غیرقابل تحمل است: معلمان در حملاتی به قتل رسیدند که مربوط به همان آزادی هایی بود که آموزش فرانسه برای دفاع از آن وجود دارد. سپس تعدادی از دانشجویان مراسم گرامیداشت یاد آنان را به چالش کشیدند.

اکنون از نوجوانان در حال خواندن اشعاری با استناد به تروریست های اسلامگرا در محوطه مدرسه فیلم گرفته شده است.

از نظر Bergeaud-Blackler، مشکل فراتر از ایدئولوژی مذهبی به فرسایش اقتدار و توانایی جوانان برای درگیر شدن با ایده های مخالف است.

او گفت: "اسلامو-چپ ها جوانانی را بسیج می کنند که فاقد فرهنگ هستند و دیگر قادر به بحث و گفتگو نیستند، زیرا برای آنها تناقض یک تخلف است. مشکل اقتدار در فرانسه وجود دارد: معلمان دیگر مورد احترام نیستند."

و اینجاست که داستان بزرگتر از فرانسه می شود.

در آن سوی اقیانوس اطلس، دانشگاه های آمریکایی پس از 7 اکتبر 2023، زمانی که حماس غیرنظامیان را در اسرائیل قتل عام کرد، به میدان جنگ تبدیل شدند. اردوگاه‌های متعاقب شامل استدلال‌های مشروع درباره جنگ متعاقب اسرائیل در غزه، سرمایه‌گذاری دانشگاه‌ها و حقوق فلسطینیان بود. اما آنها همچنین اختلافات تلخی را بر سر مسئولیت تاریخی، یهودی ستیزی، تروریسم و ​​تفسیر خود 7 اکتبر افشا کردند.

همه معترضان قتل عام یا خشونت را انکار نمی کردند، اما برخی از لفاظی ها دقیقا این سؤالات را مطرح می کردند و مؤسساتی را که به دنبال دانش بودند به عرصه هایی تبدیل کردند که حتی تفسیر جنایات مستند به شدت مورد مناقشه قرار گرفت.

کنایه ممکن است توپ بیسبال به صورت ما باشد: مدارس و دانشگاه ها قرار است تاریخ، شواهد و تفکر انتقادی را به دانش آموزان بیاموزند. آنها باید به جوانان بیاموزند که زیر سؤال بردن اقتدار مساوی با رد حقایق نیست و مخالفت در مورد معنای یک رویداد با انکار وقوع آن متفاوت است. درعوض، برخی از شدیدترین بحث‌ها درباره حافظه تاریخی در همان نهادهایی که حفظ آن به آنها سپرده شده است، در حال وقوع است.

ما معمولا در مورد سیاست پس از حقیقت به عنوان چیزی که ترامپ به جهان تحمیل کرده است صحبت می کنیم. او ممکن است یک نمونه عالی باشد، اما این بحران عمیق تر از یک سیاستمدار است. این زمانی اتفاق می افتد که مردم به نهادهایی که ادعا می کنند واقعیت را توضیح می دهند، اعتماد نمی کنند.

ترامپ به فرانسه نگاه کرد و اعلام کرد که اعتراضات درباره اسلام و مهاجرت جمعی است. شواهد موجود این توضیح را تأیید نمی‌کند، اما ویدیوها چیزی نگران‌کننده را در مورد ارجاعات فرهنگی و تاریخی که برخی از دانشجویان به آن استناد می‌کنند، نشان می‌دهد.

پرویز معتقد است که روزنامه نگاران باید نشانه های خود را از خود معترضان بگیرند. او گفت: «اگر خود جوانان این موضوع را به واقعیت‌های دیگری مانند پلیس دختران مسلمان و خشونت پلیس به طور کلی گره می‌زنند، قطعا باید شنیده شوند.

اما او همچنین دشواری ترسیم مرز بین زمینه مشروع و حواس پرتی سیاسی را تصدیق کرد. او خاطرنشان کرد: "بنابراین شاید نامیدن آن به عنوان شاه ماهی قرمز ساده‌سازی باشد... اما از جایی ناشی می‌شود که باید این خط را با دقت طی کرد."

و شاید مشکل روزنامه نگاران دقیقا همین باشد: تصمیم گیری در مورد اینکه کدام سؤال ناراحت کننده مستحق بررسی است نمی تواند کاملا به این بستگی داشته باشد که آیا خود معترضان می خواهند آنها را مطرح کنند یا خیر.

اگر شرکت‌های روزنامه‌نگاری بدون بررسی این بعد، خود را به شکایات کاملا واقعی در مورد بودجه مدرسه محدود کنند، در معرض خطر قرار دادن تصویری ناقص برای مخاطبان هستند.

مسئولیت مطبوعات این نیست که ترامپ را توجیه کنند. تحقیق در مورد آنچه اتفاق می افتد، از جمله مواردی است که توضیح ترجیحی آن را پیچیده می کند.

زیرا مضرترین چیزی که می تواند برای روزنامه نگاری در دنیای پسا حقیقت بیفتد این نیست که ترامپ حرفی ظالمانه بزند. این است که آنچه او می گوید، هر چند ظالمانه، به واقعیت نزدیک تر از آنچه خبرنگارانی که وظیفه گزارش آن را دارند به ما می گویند.