ترامپ برای پاداش کارت اعتباری شما می آید. این خوب است.

پرزیدنت دونالد ترامپ پس از سخنرانی برای شرکت کنندگان در اولین روز کنوانسیون ملی جمهوری خواهان در سال 2026 در مرکز خطوط هوایی آمریکا در 9 سپتامبر 2026 در دالاس اشاره می کند. | اندرو هارنیک/گتی ایماژ

وال استریت هشداری هولناک به مردم ارسال می‌کند: رئیس‌جمهور دونالد ترامپ به تهدیدی برای پایه‌های آزادی آمریکا تبدیل شده است - مایل‌های پرواز مکرر شما.

بسیار خوب، بانک های بزرگ آمریکا از لفاظی آنقدر بزرگ استفاده نکرده اند. اما آنها ترامپ را متهم می کنند که پاداش کارت اعتباری آمریکایی ها را به خطر می اندازد.

اختلاف بین وال استریت و کاخ سفید بر روی قانون رقابت کارت اعتباری (CCCA) متمرکز است. این قانون که مدت‌ها در کنگره متوقف شده بود، با هدف کاهش «هزینه‌های ضربه‌ای» که تجار هنگام استفاده مشتریان از کارت‌های اعتباری به بانک‌ها می‌پردازند، کاهش می‌دهد. در تئوری، اگر این هزینه ها کاهش یابد، خرده فروشان ممکن است بخشی از پس انداز را به شکل قیمت های پایین تر به مصرف کنندگان منتقل کنند.

ترامپ اولین بار در ژانویه این لایحه را تایید کرد. اما او اخیرا حمایت خود را از آن افزایش داده است، در میان فشارهای گسترده تر (با تأخیر) برای رسیدگی به نگرانی های رای دهندگان در مورد استطاعت مالی قبل از انتخابات میان دوره ای نوامبر. هفته گذشته، کاخ سفید از کنگره خواست با تصویب این قانون "خیابان اصلی را بر وال استریت بگذارد". روز دوشنبه، ترامپ از سناتور کانزاس راجر مارشال به خاطر «تلاش خستگی ناپذیر برای تصویب قانون رقابت کارت اعتباری، به منظور جلوگیری از افزایش هزینه خارج از کنترل Swipe Fee» تمجید کرد.

صنعت مالی عادت دارد درست قبل از روز انتخابات از ترامپ آتش بگیرد و پس از آن با او برخورد مساعدی دریافت کند. اما در این مورد، تهدید ترامپ کاملا بیهوده نیست. خرده فروشان بزرگ به سختی لابی می کنند تا قانون رقابت کارت اعتباری را در جلسه کنگره اردک ماه دسامبر تصویب کنند. به گفته وال استریت ژورنال، بانک ها با انتشار یک "کد قرمز" پاسخ داده اند. در روزهای اخیر، لابی‌گران آنها به سیاست‌گذاران هشدار داده‌اند که در صورت کاهش هزینه‌های سوایپ، پاداش‌های نقدی و امتیاز سفر دارندگان کارت اعتباری با آنها کاهش می‌یابد.

در حقیقت، عواقب قانون رقابت کارت اعتباری نامشخص است. اما اگر داستان کلان بانک‌ها درست باشد - و قانون هم کارمزد و هم پاداش کارت اعتباری را کاهش می‌دهد - احتمالا به نفع یک آمریکایی معمولی خواهد بود.

افراد فقیر برای امتیاز سفر شما پرداخت می کنند

برای اینکه بفهمیم چرا، ابتدا باید بررسی کنیم که سیستم کارت اعتباری در حال حاضر چگونه کار می‌کند - و چه کسانی سود می‌برند و چه کسانی سود نمی‌برند.

هر زمان که از کارت اعتباری برای خرید موز از Aldi، یا والیبال از Dick's، یا یک لباس بزرگ Grape Fanta Can Halloween از Party City استفاده می‌کنید، خرده‌فروش باید هزینه‌ای را به بانکی که کارت شما را صادر کرده است بپردازد. سپس بانک از این درآمد برای تأمین مالی پاداش های شما استفاده می کند.

به طور بحرانی، بازرگانان فقط هزینه‌های هزینه‌های سوایپ را نمی‌خورند. بلکه بخشی از هزینه را در قالب قیمت های بالاتر به مصرف کنندگان منتقل می کنند. برخی از کسب‌وکارها این افزایش قیمت‌ها را روی کاربران کارت متمرکز می‌کنند (به عنوان مثال، آرایشگاه‌ها معمولا در صورت پرداخت پول نقد هزینه کمتری دریافت می‌کنند). اما اکثر خرده فروشان، صرف نظر از روش پرداخت، از هر مشتری قیمت یکسانی دریافت می کنند.

به همین دلیل، خریدارانی که با پول نقد یا بدهی پرداخت می‌کنند، به طور مؤثر به کسانی که با کارت پرداخت می‌کنند یارانه می‌دهند: اولی‌ها با قیمت‌های بالاتری نسبت به دنیای بدون کارت اعتباری روبرو هستند، اما هیچ «بازگشت نقدی» یا امتیاز سفر به عنوان پاداش دریافت نمی‌کنند.

این ترتیب در ظاهر ناعادلانه به نظر می رسد. اما زمانی که تفاوت طبقاتی در استفاده از کارت های اعتباری و دریافت جوایز را در نظر بگیریم، به ویژه نگران کننده است.

به عنوان یک قاعده کلی، هر چه درآمد افراد بیشتر باشد، بیشتر از کارت های اعتباری استفاده می کنند. در سال 2024، خانوارهای آمریکایی که کمتر از 25000 دلار در سال درآمد داشتند، تنها 17 درصد از پرداخت های خود را روی کارت های اعتباری قرار دادند. طبق داده های فدرال رزرو، در میان خانوارهایی که بیش از 150000 دلار درآمد داشتند، این رقم 51 درصد بود.

علاوه بر این، افراد ثروتمند نیز به احتمال زیاد واجد شرایط دریافت کارت‌های ممتازی هستند که از بازرگانان کارمزدهای فوق‌العاده بالایی دریافت می‌کنند تا از مزایای فوق‌العاده‌ای برخوردار شوند.

در نتیجه همه اینها، هزینه های سوایپ به طور موثر پول را از افراد فقیر و طبقه کارگر بین افراد مرفه و ثروتمند توزیع می کند. طبق یک مقاله کاری در سال 2026 از دفتر ملی تحقیقات اقتصادی، سیستم کارت اعتباری به طور متوسط ​​سالانه 88 دلار از خانوارهایی با درآمد سالانه زیر 150000 دلار دریافت می کند، در حالی که به طور متوسط ​​سالانه 390 دلار به خانوارهایی با درآمد بالاتر از این آستانه ارائه می کند.

مشاهده لینک

هزینه های سوایپ در آمریکا بسیار بالاست

مطمئنا، این بدان معنا نیست که آمریکایی‌های کم‌درآمد در دنیایی که کارت‌های اعتباری وجود نداشت، وضعیت بهتری داشته باشند. چنین کارت‌هایی در خدمت اهداف اقتصادی ارزشمندی هستند، از کمک به خانوارها برای مقابله با هزینه‌های غیرمنتظره و درآمدهای نامنظم گرفته تا تسهیل تجارت آنلاین. و نگهداری سیستم کارت اعتباری هزینه دارد: بانک ها باید وام هایی را که می دهند تامین مالی کنند، در حالی که شبکه های پرداخت باید سیستم های کامپیوتری وسیعی را برای پردازش تراکنش ها و کشف تقلب حفظ کنند.

با این حال، سیستم کارت اعتباری آمریکا بیهوده گران است. بازرگانان کشور ما - و در نتیجه، مصرف‌کنندگان - نسبت به همتایان خود در سایر کشورهای ثروتمند، هزینه‌های بسیار بالاتری را پرداخت می‌کنند.

برای مثال توضیحی: وقتی یک آمریکایی با استفاده از یک کارت ویزا استاندارد 100 دلار مواد غذایی می‌خرد، سوپرمارکت باید حداقل 1.23 دلار به بانک صادرکننده بپردازد. برخی از فروشگاه‌های ناراضی باید برای چنین خریدی تا 1.57 دلار بپردازند. در همین حال، اگر مشتری از کارت پریمیوم "Visa Infinite" استفاده کند، هزینه خواربارفروش می تواند تا 2.07 دلار افزایش یابد.

در مقابل، در کانادا، خرید خواربار فروشی به ارزش 100 دلار آمریکا، در صورتی که مشتری از ویزا کارت استاندارد استفاده کند، 95 سنت هزینه دارد.

در همین حال، در استرالیا و اتحادیه اروپا، مقررات دولتی این هزینه را 30 سنت (یا 0.3 درصد) محدود می‌کند، مهم نیست از چه نوع کارتی استفاده می‌شود.

مشاهده لینک

کافی است بگوییم، استرالیا و اتحادیه اروپا علیرغم اینکه بخش کوچکی از هزینه‌های جذب شده توسط کسب‌وکارهای آمریکایی را از بازرگانان دریافت می‌کنند، موفق به حفظ سیستم‌های کارت اعتباری عملکردی می‌شوند. و اگرچه خرده فروشان بخشی از این پس انداز را به جیب زده اند، تحقیقات نشان می دهد که سقف کارمزدها نیز قیمت مصرف کننده را کاهش داده است.

این افزایش قیمت مقرون به صرفه هزینه دارد. دارندگان کارت آمریکایی تمایل به دریافت جوایز بالاتری نسبت به کارت‌های استرالیایی یا اروپایی دارند. اما این تجارت خوبی از منظر عدالت اقتصادی نیست. تعداد کمی فکر می کنند که گرفتن پول از فقرا برای دادن به ثروتمندان منصفانه است.

ممکن است قانون رقابت کارت اعتباری کار نکند

همه اینها گفته شد، اینکه آیا قانون رقابت کارت اعتباری واقعا چنین نتایجی را به همراه خواهد داشت یا خیر، نامشخص است. این لایحه به طور مستقیم هزینه های کش رفتن را تنظیم نمی کند. در عوض، همانطور که از نام آن پیداست، هدف آن رقابت بیشتر شرکت های کارت اعتباری است.

امروزه، هر بار که لباس‌های هالووین Grape Fanta Can سایز بزرگسالان را با ویزا خریداری می‌کنید، پارتی سیتی موظف است خرید شما را با استفاده از شبکه ویزا پردازش کند. این بدان معناست که باید هر هزینه‌ای را که ویزا حکم می‌کند بپردازد. فروشگاه می تواند با امتناع از پذیرش ویزا کارت به نرخ گزاف اعتراض کند. اما این امر تعداد زیادی از مشتریان را به دست Spirit هالووین می‌فرستد. بنابراین اهرم آن محدود است.

با این حال، تحت CCCA، پارتی سیتی می‌تواند ویزا را در تراکنش بپذیرد - بدون اینکه لزوما از ویزا برای پردازش پرداخت استفاده کند. در عوض، بانکی که ویزای مشتری را صادر کرده است باید حداقل یک پردازشگر پرداخت جایگزین را به Party City ارائه دهد - شبکه متفاوتی که هیچ ارتباطی با ویزا ندارد و ممکن است کارمزدهای کمتری ارائه دهد.

نویسندگان این قانون امیدوارند - و صنعت بانکداری نگران است - که این رقابت اجباری باعث کاهش هزینه‌ها شود. اما مشخص نیست که CCCA در واقع چقدر تفاوت خواهد داشت.

به هر حال، طبق قانون، بانک‌ها همچنان می‌توانند شبکه پرداخت جایگزینی را که در دسترس خرده‌فروشان است، انتخاب کنند، زمانی که مشتریانشان با ویزا (یا مسترکارت، یا امریکن اکسپرس و غیره) پرداخت می‌کنند. پارتی سیتی دیگر نیازی نخواهد داشت که وقتی یک خریدار با کارت Visa-Bank of America می‌پردازد، هر چیزی را که ویزا می‌پرسد، تسویه حساب کند. اما اگر فروشگاه از استفاده از شبکه ویزا امتناع کرد، باید با جایگزین انتخاب شده توسط بانک آمریکا شریک شود. و از آنجایی که بانک‌ها از هزینه‌های بالای سوایپ سود می‌برند، BofA انگیزه‌ای برای انتخاب یک گزینه پشتیبان گران قیمت دارد.

با این وجود، به نظر می‌رسد بانک‌ها و خرده‌فروشان هر دو معتقدند که CCCA به شدت هزینه‌های سوایپ را کاهش می‌دهد. اگر حق با آنهاست، کنگره نباید به این لایحه رای منفی بدهد، صرفا برای محافظت از نقاط سفر آمریکایی های مرفه.

بدون شک دریافت یک پرواز رایگان یا اقامت در هتل، به عنوان پاداشی برای خرج کردن پول زیاد برای خود، احساس خوبی دارد. اما فقیر احتمالا نباید مجبور به پرداخت قیمت های بالاتر باشد، فقط برای اینکه افراد مرفه بتوانند از چنین رضایتی برخوردار شوند.