ترامپ خواهان ایران غیرهسته ای است. برنامه چیه؟

پرزیدنت ترامپ می گوید هیچ عجله ای برای تصمیم گیری در مورد اقدام بعدی خود علیه ایران وجود ندارد. ممکن است محتاطانه به نظر برسد. پس از سال‌ها رویارویی، بسیاری از آمریکایی‌ها صبر را به تشدید تنش نظامی دیگر ترجیح می‌دهند. اما انتظار یک انتخاب خنثی نیست. هر هفته فشار اضافی منعکس کننده این قضاوت است که زمان بیشتر چیزی ارزشمند به دست می دهد.

ترامپ در مورد هدفش شفاف بوده است: ایران غیرهسته ای. سوال بی پاسخ این است که انتظار می رود چقدر فشار اضافی ما را به آنجا برساند و چه توافق دیپلماتیکی این نتیجه را پایدار می کند. بنابراین، بحث پس از انتخابات باید بیشتر از اینکه ترامپ دستور حمله دیگری را صادر کند، نگران کند. باید بر این تمرکز کند که چگونه فشار آمریکا به یک راه حل سیاسی دست یافتنی تبدیل می شود. گزارش ها حاکی از آن است که بحث در داخل دولت بر سر خود هدف نیست بلکه در مورد زمان است.

معاون رئیس جمهور جی. جان رتکلیف، رئیس سیا، اسکات بسنت، وزیر خزانه داری و مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، بر اساس گزارش ها، طرفدار دادن زمان بیشتر به فشار برای کار هستند. به نظر می رسد مهم ترین استدلال از رتکلیف باشد. به گزارش آکسیوس، به نقل از منبعی با آگاهی مستقیم از بحث، او معتقد است که سختی طولانی مدت می تواند امتیازات بیشتری برای ایران ایجاد کند یا بی ثباتی کافی برای تشویق ناآرامی های سیاسی ایجاد کند. سیا از اظهار نظر خودداری کرد.

این یک شرط استراتژیک قابل توجه است. واشنگتن باید آن را بر اساس تعهداتی که به ایمن سازی آن کمک می کند، قضاوت کند، نه صرفا با سختی هایی که تحمیل می کند. حامیان صبر سزاوار رسیدگی منصفانه هستند. نشانه هایی وجود دارد که فشار ممکن است فرصت های دیپلماتیک ایجاد کند. میانجی‌های قطری پیشنهادی را با هدف از سرگیری مذاکرات مستقیم منتشر کرده‌اند. مقامات ایرانی تشدید مبادلات را توصیف کرده اند. ونس گفته است که پیشرفت هایی حاصل شده است. اما شواهد مختلط هستند. در نوامبر

محسن رضایی، رئیس امنیت ایران، گفت: تهران نه تنگه هرمز را باز می‌کند و نه مذاکره می‌کند تا زمانی که واشنگتن هفت شرط ایران را برآورده کند. رویترز به طور جداگانه گزارش داد که ایران یک پیشنهاد هسته ای را از طریق قطر ارائه کرده و در عین حال بحث های بیشتر را مشروط به امتیازات قبلی آمریکا کرده است. به عبارت دیگر تهران همچنان در حال صحبت است. همچنین همچنان مطالبه گر است. هیچ یک از این واقعیت ها ثابت نمی کند که یک توافق قابل اجرا در دسترس است. هیچ کدام ثابت نمی کند که دیپلماسی شکست خورده است.

سوال واقعی این است که آیا هر دو طرف می توانند دنباله ای از گام های متقابل را شناسایی کنند که شکاف بین آنها را کاهش دهد؟ فشار می تواند موقعیت مذاکره را تقویت کند و هزینه های عدم همکاری را افزایش دهد. اما سختی‌ها به تنهایی نشان نمی‌دهند که رهبری ایران تمایل یا توانایی بیشتری برای پذیرش خواسته‌های آمریکا پیدا می‌کند. به همان اندازه که مهم است، امتیاز دادن و تحولات سیاسی یک هدف نیستند. یکی نیاز به مقاماتی دارد که بتوانند بر تعهدات مذاکره، اجرا و پایبند باشند.

دیگری باعث ایجاد عدم اطمینان در مورد اینکه چه کسی ممکن است مسئول فردا باشد و اینکه آیا تعهدی باقی خواهد ماند یا خیر ایجاد می کند. واشنگتن نیازی به افشای تمام جزئیات مذاکرات ندارد. این باید معامله اساسی را قابل درک کند: چه اقدامات قابل راستی‌آزمایی ایران، چه اقدامات متقابل آمریکا را آغاز می‌کند؟ در حالی که واشنگتن بحث می کند که آیا منتظر بماند، دولت های دیگر در حال حرکت هستند. در جریان سفر سلطان هیثم بن تاریک به پکن در ماه جاری، عمان و چین خواستار تجدید مذاکرات ایران و آمریکا، ناوبری ایمن در هرمز و بازگشت به یادداشت قبلی خود در اسلام آباد شدند.

ایستاده آنها همچنین از نقش بزرگتر چین در امنیت و ثبات منطقه استقبال کردند. به گزارش رسانه های دولتی ایران، چند روز بعد، رضایی به مسکو سفر کرد و پیام مجتبی خامنه ای رهبر معظم انقلاب را به ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه رساند. این دیدارها نشان دهنده یک پیشرفت دیپلماتیک نیست. آنها همچنین ثابت نمی کنند که چین و روسیه در حال ایجاد یک روند جایگزین صلح هستند. آنها نشان می دهند که دولت های دیگر به دنبال راه هایی برای شکل دادن به نتیجه هستند، در حالی که واشنگتن مزایای ادامه فشار را می سنجد. این می تواند هر دو طرف را کاهش دهد.

کانال های اضافی ممکن است انگیزه تهران برای سازش با واشنگتن را کاهش دهد. آنها همچنین می توانند با ارائه میانجی ها، تخصص فنی یا ترتیبات راستی آزمایی به ایجاد فرصت هایی برای سازش کمک کنند. سوال اصلی این نیست که چین یا روسیه در آن شرکت می کنند. مهم این است که آیا هرگونه دخالت خارجی به ایجاد محدودیت‌های هسته‌ای قابل راستی‌آزمایی، حمل و نقل ایمن‌تر و توافقی قابل اجرا کمک می‌کند یا خیر. دیپلماسی را باید بر اساس آنچه ارائه می کند قضاوت کرد، نه بر اساس دریافت کننده اعتبار. مرجع اسلام آباد نیز یادآور این است که مذاکرات از صفر شروع نمی شود.

واشنگتن باید مشخص کند که چه چیزی حل نشده باقی مانده است و چه دستاوردهای دیگری را انتظار دارد که تحت فشار بیشتر باشد. کنگره آتی باید این سؤالات را در اولین بررسی خود از سیاست ایران در مرکز قرار دهد. 3 ژانویه یک لحظه مفید برای پاسخگویی ارائه می دهد، نه به این دلیل که دیپلماسی در آن تاریخ منقضی می شود، بلکه به این دلیل که سیاست گذاران باید بتوانند توضیح دهند که استراتژی آنها به چه چیزی رسیده است. کنگره قبلا مخالفت خود را با ادامه خصومت ها اعلام کرده است. در 23 ژوئن، سنا قطعنامه ای را با 50 رای موافق در مقابل 48 رای موافق تصویب کرد، اگرچه این اقدام غیرالزام آور بود.

اعلامیه دیگری به تنهایی پاسخی به سوال استراتژیک بزرگتر نخواهد داد. درعوض، هرگونه درخواست برای بودجه اضافی برای گسترش عملیات تهاجمی باید با ارزیابی عمومی از اهداف، هزینه‌ها، دستاوردهای مذاکره و گزینه‌های جایگزین همراه باشد که در صورت لزوم با مواد طبقه‌بندی شده تکمیل شود. این بازبینی باید شاخص‌های مشخص پیشرفت را مشخص کند: دسترسی مجدد به بازرسی، حسابداری معتبر مواد هسته‌ای، ترتیبات نظارتی پذیرفته‌شده یا توالی مورد توافقی که اقدامات ایران را به کمک‌های آمریکایی مرتبط می‌کند.

باید تعهدات را از اجرا متمایز کند و هر دو را در مقابل خطرات نظامی، اقتصادی و تشدید تداوم روند فعلی ارزیابی کند. هر حل و فصل آینده نیز نیازمند مسئولیت های مشخص شده است. راستی‌آزمایی، میانجی‌گری، نگهداری مواد هسته‌ای و اجرا کارکردهای متفاوتی هستند. یک توافقنامه قابل اجرا باید مشخص کند که چه کسی هر نقشی را انجام می دهد، اختلافات چگونه حل می شود و چه عواقبی به دنبال نقض می آید. دولت نیازی به اثبات این موضوع ندارد که فشار باعث هر امتیازی شده است.

این باید توضیح دهد که چرا فشار مداوم مسیر بهتری را نسبت به جایگزین های موجود ارائه می دهد. ترامپ حق دارد که بر ایران غیرهسته ای پافشاری کند. اما فشار یک وسیله است، نه یک هدف. دولت خواهان زمان بیشتری است. باید توضیح دهد که چه زمان بیشتری برای ارائه انتظار می رود. Charbel A. Antounis روزنامه نگار و نویسنده مقیم واشنگتن و متخصص در سیاست خارجی ایالات متحده، با تمرکز بر خاورمیانه و شمال آفریقا.