ترامپ در انتخابات میان دوره ای شکست خورد، اما توافق صلح او همچنان می تواند خاورمیانه را برنده شود - نظر

دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، شکستی سیاسی خورده است که می تواند آغاز بزرگ ترین دستاورد تاریخی او باشد. انتخابات میان دوره ای آمریکا چشم انداز سیاسی واشنگتن را به طور اساسی تغییر داده است. با در دست گرفتن کنترل هر دو مجلس کنگره توسط دموکرات ها، توانایی ترامپ برای پیشبرد برنامه های قانونگذاری داخلی خود برای دو سال باقی مانده از ریاست جمهوری او محدود خواهد شد.

او با تحقیقات کنگره، رویارویی های سیاسی و بن بست قانونی مواجه خواهد شد. اما یک عرصه وجود دارد که رئیس جمهور در آن قدرت فوق العاده ای برای عمل حفظ می کند: سیاست خارجی. و یک فرصت بزرگتر از همه فرصت ها وجود دارد: ایجاد صلح در خاورمیانه. ترامپ بارها ابراز تمایل کرده است که از او به عنوان رئیس جمهوری که به جنگ ها پایان می دهد و معاملاتی انجام می دهد که دیگران نمی توانند انجام دهند، یاد شود.

اولین دولت او توافقات ابراهیم را به وجود آورد، یک دستاورد دیپلماتیک واقعی که روابط جدیدی را بین اسرائیل و چندین کشور عربی ایجاد کرد. اما این توافقات، هر چند مهم بودند، مناقشه مرکزی خاورمیانه را حل نشده باقی گذاشت. درگیری اسرائیل و فلسطین ادامه یافت و در نهایت به فاجعه ای منفجر شد که در 7 اکتبر 2023 آغاز شد و هر دو ملت را ویران کرد. اکنون ترامپ فرصتی دارد تا کاری را که آغاز کرده بود تکمیل کند. Abraham Accords 2.0 نباید صرفا به معنای افزودن عربستان سعودی به فهرست کشورهای عادی کننده روابط با اسرائیل باشد.

این باید به معنای ایجاد یک معماری منطقه‌ای کاملا جدید از صلح، امنیت، همکاری اقتصادی و تحول سیاسی باشد، از جمله ایجاد یک کشور مستقل فلسطینی که در صلح و امنیت در کنار اسرائیل زندگی می‌کند. این می تواند خاورمیانه را برای نسل ها تغییر اساسی دهد. تغییر خاورمیانه برای نسل ها در اسرائیل، انتخابات امکان جایگزینی دولت نخست وزیر بنیامین نتانیاهو با ائتلاف جدیدی به رهبری گادی آیزنکوت را ایجاد کرده است. رای دهندگان اسرائیل دری را باز کرده اند.

سوال این است که آیا رهبری سیاسی اسرائیل از آن عبور خواهد کرد یا خیر. جایگزینی نتانیاهو کافی نیست. یک دولت جدید اسرائیل نمی‌تواند به سادگی سیاست‌های یکسانی برای مدیریت مناقشه، گسترش شهرک‌سازی‌ها و اجتناب از تصمیم‌گیری سیاسی در مورد فلسطینی‌ها را تنها با شخصیت‌های متفاوت و زبان معتدل‌تر ارائه دهد. این یک اشتباه تاریخی خواهد بود. آیزنکوت و شرکای بالقوه او در ائتلاف باید توسط واشنگتن به چالش کشیده شوند تا مشخص کنند که قصد دارند کجا اسرائیل را هدایت کنند. امنیت نمی تواند جایگزین بینش سیاسی باشد.

تا زمانی که فلسطینیان آزادی نداشته باشند، اسرائیل هرگز امنیت نخواهد داشت و تا زمانی که اسرائیل امنیت نداشته باشد، فلسطینیان هرگز آزادی نخواهند داشت. اینها اهداف رقابتی نیستند. آنها جدایی ناپذیر هستند. ترامپ باید برای دولت آینده اسرائیل روشن کند که حمایت آمریکا با انتظار رهبری سیاسی همراه است.

اسرائیل باید آماده ورود به یک روند سیاسی جدید، توقف توسعه شهرک‌سازی، مقابله با تروریسم یهودی در کرانه باختری باشد و بپذیرد که خودمختاری فلسطینی جزء ضروری امنیت بلندمدت و یکپارچگی منطقه‌ای اسرائیل است. چالشی به همان اندازه در طرف فلسطینی وجود دارد. فلسطینی ها از ژانویه 2005 رئیس جمهور یا شورای قانونگذاری فلسطین از ژانویه 2006 انتخاب نکرده اند. یک نسل کامل بدون فرصتی برای انتخاب رهبری ملی خود بزرگ شده اند.

سیاست فلسطین به طور فزاینده ای از مردم فلسطین جدا شده است، در حالی که فقدان پاسخگویی دموکراتیک به فساد، سرخوردگی و از بین رفتن مشروعیت سیاسی کمک کرده است. اورشلیم و غزه این انتخابات صرفا یک رویه دموکراتیک نیست.

آنها بخش مهمی از ایجاد صلح هستند. برای اولین بار در دو دهه گذشته، فلسطینی ها می توانند فرصت انتخاب رهبری جدید، احزاب سیاسی جدید و جهت گیری ملی جدید را داشته باشند. آنها می توانند نمایندگانی را انتخاب کنند که متعهد به پایان دادن به اشغال از طریق دیپلماسی، ایجاد نهادهای دموکراتیک، مقابله با فساد، و ایجاد یک کشور فلسطینی باشند که در صلح در کنار اسرائیل زندگی کند و در یک اتحاد منطقه ای جدید شرکت کند. این انتخاب باید متعلق به خود فلسطینی ها باشد. نه واشنگتن و نه اورشلیم نباید تصمیم بگیرند که رهبرانشان چه کسانی باشند.

نقش جامعه بین المللی تضمین اعتبار، فراگیر، شفاف و امن بودن انتخابات و احترام به نتایج است. این فرصتی است برای ایجاد یک اصل روشن برای دولت آینده فلسطین: یک دولت قانونی، یک قانون و یک مرجع امنیتی. جناح های سیاسی مسلح نمی توانند ارتش های مستقل را خارج از کنترل یک دولت غیرنظامی منتخب حفظ کنند.

آینده غزه باید بر اساس حکومت مشروع فلسطین، بازسازی، اصلاحات امنیتی و ادغام با کرانه باختری باشد، نه تداوم حکومت مسلحانه حماس یا کنترل نظامی نامحدود اسرائیل. دگرگونی واقعی زمانی رخ خواهد داد که اسرائیلی ها و فلسطینی ها هر دو ببینند که آینده آنها محکوم به رویارویی دائمی نیست. ولیعهد محمد بن سلمان دارای نفوذ منطقه ای، منابع اقتصادی و دیدگاه استراتژیک برای کمک به ساختن خاورمیانه جدید است.

عادی سازی عربستان و اسرائیل یک پیشرفت تاریخی خواهد بود، اما نمی توان با تلقی فلسطینی ها به عنوان مانعی برای دور زدن، به آن دست یافت. آزادی و دولت فلسطین باید بخشی از معماری صلح منطقه باشد، نه موضوعی که به آینده ای نامشخص موکول شود. اسرائیل و فلسطین مستقل در کنار یکدیگر در صلح و به رسمیت شناختن متقابل زندگی می کنند. عربستان سعودی و اسرائیل روابط دیپلماتیک کامل برقرار می کنند.

یک چارچوب امنیتی منطقه ای مورد حمایت آمریکا که به اسرائیل، فلسطین، عربستان سعودی، مصر، اردن، امارات متحده عربی و سایر کشورهای مایل در رویارویی با تهدیدات مشترک می پیوندد. یک ابتکار عظیم سرمایه گذاری بین المللی برای بازسازی غزه و توسعه اقتصاد فلسطین، با سرمایه گذاری منطقه ای که باعث ایجاد شغل و فرصت در سراسر خاورمیانه می شود. مرکز این تحول می تواند کریدور اقتصادی هند-خاورمیانه-اروپا (IMEC) باشد که هند را از طریق خلیج فارس، عربستان سعودی، اردن، اسرائیل و سپس به اروپا متصل می کند.

راه‌آهن، بنادر، شبکه‌های انرژی، زیرساخت‌های دیجیتال، فناوری‌های پیشرفته و مسیرهای تجاری جدید می‌توانند منطقه‌ای را که مدت‌ها با جنگ شناخته می‌شد، به یکی از مهم‌ترین مراکز ارتباط اقتصادی جهان تبدیل کنند. فلسطین می‌تواند از ابتدا در این چشم‌انداز ادغام شود. اقتصاد منطقه‌ای جدید نمی‌تواند بر اساس طرد دائمی میلیون‌ها فلسطینی ساخته شود. چنین معماری منطقه‌ای در خدمت منافع استراتژیک آمریکا نیز خواهد بود.

این امر روابط واشنگتن با متحدان سنتی خود را تقویت می کند، رهبری اقتصادی آمریکا را تقویت می کند و جایگزینی استراتژیک برای نفوذ فزاینده چین و سایر قدرت ها ارائه می دهد. این می‌تواند مبنایی برای نظم منطقه‌ای بادوام فراهم کند که کمتر به مداخلات نظامی آمریکا متکی باشد و بیشتر بر همکاری میان شرکای منطقه‌ای متکی باشد. یک توافق صلح واقعی همچنین می‌تواند حمایت گسترده جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها را به خود جلب کند.

در زمانی که سیاست داخلی آمریکا عمیقا دو قطبی شده است، پیشبرد امنیت اسرائیل، خودمختاری فلسطین، همکاری استراتژیک سعودی-آمریکایی، و توسعه اقتصادی منطقه‌ای امکان دستیابی به دستاوردی را فراهم می‌کند که فراتر از اختلافات حزبی باشد. ترامپ باید به اسرائیل بگوید که دوران اشغال دائمی باید پایان یابد.

او باید به فلسطینیان بگوید که استقلال مستلزم مشروعیت دموکراتیک، حکمرانی مسئولانه و انحصار نیرو در اختیار نهادهای دولتی مشروع است. او باید با عربستان سعودی و دیگر کشورهای عربی همکاری کند تا تعهدات سیاسی و مالی آنها را به گام های ملموس و غیرقابل بازگشت به سوی صلح تبدیل کند. یک روند صلح بدون پایان دیگر کافی نخواهد بود. ترامپ کمتر از دو سال در کاخ سفید باقی مانده است. ساعت در حال اجراست.

شرایط سیاسی در واشنگتن تغییر کرده است و اکنون زمان اقدام فرا رسیده است. میراث ترامپ را می توان به خاطر یک چیز مهم به یاد آورد: تکمیل تبدیل خاورمیانه از منطقه ای که در مناقشه اسرائیل و اعراب تعریف شده بود به منطقه ای با صلح، مشارکت و رفاه مشترک. بزرگترین معامله ای که ترامپ می تواند انجام دهد هنوز در انتظار انجام است. فرصت تاریخی است. زمان محدود است. این میراث می تواند برای نسل ها باقی بماند. نویسنده، مدیر خاورمیانه سازمان جوامع بین المللی و رئیس مشترک اتحاد برای دو کشور است.