ترامپ در حال زندگی در کابوس دوره دوم جورج دبلیو بوش است

بیست سال پیش، جورج دبلیو بوش، رئیس جمهور جمهوری خواه، با محبوبیت 37 درصد، رأی دهندگان بی قرار و حزبی که به طور فزاینده ای نگران پیامدهای سیاسی ریاست جمهوری خود بود، به انتخابات میان دوره ای نوامبر نزدیک شد.

امروز دونالد ترامپ خود را در قلمرو مشابهی می بیند. با توجه به محبوبیت او در دهه 30 و برخورداری دموکرات‌ها از برتری قابل توجهی در انتخابات کنگره ملی، رئیس‌جمهوری که با وعده بازسازی سیاست آمریکا به واشنگتن بازگشت، با یک مشکل کاملا قدیمی مواجه است: رای‌دهی که ممکن است از مردی که انتخاب کرده خسته شده باشد.

بوش در روز انتخابات، زمانی که جمهوری خواهان کنترل هر دو مجلس کنگره را از دست دادند، پیامدهای آن را کشف خواهد کرد. آیا تاریخ هفت روز دیگر با ترامپ تکرار خواهد شد؟

نادیده گرفتن این طنز دشوار است: ترامپ بیشتر هویت سیاسی خود را حول انکار تشکیلات جمهوری خواه که زمانی بوش تجسم می کرد، بنا کرد، اما متوجه شد که با همان کابوس انتخاباتی روبرو می شود.

با این حال تاریخ حس طنز عجیبی دارد. و، بیایید صادق باشیم، رای دهندگان آمریکایی حافظه کوتاه تری دارند.

در اکتبر 2006، نظرسنجی یو اس ای تودی / گالوپ میزان محبوبیت بوش را 37 درصد اعلام کرد و 58 درصد عملکرد او را تایید نکردند.

نظرسنجی رویترز/ایپسوس که در 22 تا 26 اکتبر 2026 انجام شد، میزان رضایت ترامپ را 32 درصد و 66 درصد مخالفت را نشان می دهد.

اگرچه ما در مورد نظرسنجی ها، رای دهندگان و البته دوره های سیاسی مختلف صحبت می کنیم، اما شباهت ها وجود دارد.

تصویر کنگره به سختی برای جمهوری‌خواهان اطمینان‌بخش‌تر است: نظرسنجی رویترز/ایپسوس نشان داد که دموکرات‌ها با 53 تا 44 درصد از رای‌دهندگان احتمالی در رای‌گیری عمومی کنگره، از جمهوری‌خواهان پیشتاز هستند. و آنچه که آمریکایی‌ها معتقدند به آن رای می‌دهند، آشکارتر است.

یک نظرسنجی NPR/PBS News/Marist که در 27 اکتبر منتشر شد، نشان داد که 44 درصد از رای دهندگان احتمالی، انتخاب کنگره خود را در درجه اول رای دادن به ترامپ توصیف کردند. فقط 21 درصد رأی خود را در درجه اول رای به نفع او توصیف کردند.

این ظلم عجیب انتخابات میان‌دوره‌ای است: یک رئیس‌جمهور می‌تواند سال‌ها وقت بگذارد تا آمریکایی‌ها را متقاعد کند تا او را انتخاب کنند، اما متوجه می‌شود که نامش مهم‌ترین نام در برگه‌ای است که حتی در آن دیده نمی‌شود. بوش می تواند همه چیز را در مورد آن کشف ویرانگر به شما بگوید.

خیلی راحت است که این مقایسه را به عنوان دلیلی تلقی کنیم که ترامپ به همان جمهوری خواه تبدیل شده است که زمانی قول داده بود جایگزینش کند. از این گذشته، به ویژه از نظر گذشته، مشکلات سیاسی بوش از جنگ عراق جدایی ناپذیر بود، که تلفات فزاینده آن و توجیهات مورد مناقشه فزاینده آن صبر عمومی را لبریز کرده بود. ریاست‌جمهوری او نیز با واکنش دولت فدرال به طوفان کاترینا آسیب دیده بود.

جذابیت سیاسی او تا حدی بر اساس این وعده بود که آمریکایی ها تحت حمایت دولتی که مایل به کنار گذاشتن کنوانسیون های تعیین شده واشنگتن است، ثروتمندتر و امن تر خواهند بود.

با این حال، یک نظرسنجی رویترز/ایپسوس نشان داد که تنها 20 درصد از آمریکایی ها با مدیریت او در زمینه هزینه های زندگی موافقت کردند.

درست همانطور که جمهوری خواهان بوش برای دفاع از جنگی تلاش کردند که مزایای وعده داده شده آن به طور فزاینده ای دست نیافتنی به نظر می رسید، جمهوری خواهان ترامپ باید از سابقه اقتصادی خود در برابر واقعیت سرسخت آنچه آمریکایی ها برای خواربار، مسکن و سایر ملزومات می پردازند دفاع کنند.

علیرغم همه اصرار ترامپ مبنی بر اینکه او نشان دهنده گسست با گذشته جمهوری خواه است، ممکن است متوجه شود که رای دهندگان روسای جمهور را بر اساس معیارهای سنتی قضاوت می کنند.

در نوامبر 2006، جمهوری خواهان 30 کرسی مجلس نمایندگان و 6 کرسی سنا را از دست دادند و کنترل هر دو مجلس را به دموکرات ها واگذار کردند.

این تغییرات شرایط سیاسی را تغییر داد که بوش تحت آن تا پایان دوره ریاست جمهوری خود حکومت خواهد کرد.

وضعیت ترامپ یکسان نیست. دور دوم او پس از چهار سال کناره‌گیری از قدرت، ائتلاف‌های سیاسی، حوزه‌های کنگره و وفاداری‌های حزبی کشور به‌طور قابل توجهی از سال 2006 تغییر کرده است.

اما مقایسه تاریخی به چیزی مهم‌تر از نتیجه رقابت‌های جداگانه در کنگره اشاره می‌کند: این احتمال که آمریکایی‌ها به سادگی از ترامپ خسته شده‌اند. خسته از صحنه‌های سیاسی، وعده‌ها و شاید خطرناک‌تر از همه برای جمهوری‌خواهان، خسته از حزبی که هویت آن چنان از رئیس جمهور جدایی‌ناپذیر شده است که نارضایتی از یکی به طور فزاینده‌ای به معنای نارضایتی از دیگری است.

بوش آموخت که وفاداری رئیس جمهور می تواند به یک مسئولیت انتخاباتی تبدیل شود. ترامپ که حرفه خود را بر این فرض بنا کرد که هیچ شباهتی به بوش ندارد، اکنون با آزمونی مشابه روبرو شده است: حزبش تا چه اندازه می تواند بار سیاسی رئیس جمهور را تحمل کند؟

خبرنگاران و سردبیران نیوزویک از مارتین، دستیار هوش مصنوعی ما، برای تهیه این داستان استفاده کردند. در اینجا درباره مارتین بیشتر بدانید.