ترامپ راهبردی جدید در مورد ایران: یک بازی انتظار را نشان می دهد

پرزیدنت ترامپ می گوید که به سمت راه حل جدیدی برای بحران هسته ای ایران گرایش دارد: اعلام کنید که تمام شده است، حتی اگر چیز زیادی تغییر نکرده باشد.

آقای ترامپ و تیمش تاکید کرده‌اند که ایرانی‌ها را درست در جایی که می‌خواهند دارند. آنها می گویند که دیگر نیازی به توافق هسته ای جدیدی ندارند که سوخت بالقوه بمب را از کشور حذف کند یا توانایی موشکی ایران را محدود کند، دو مورد از دلایل اصلی که رئیس جمهور 10 ماه پیش برای شروع جنگ به آن اشاره کرد.

به نظر می‌رسد که آقای ترامپ - حداقل در حال حاضر - یک سری گزینه‌های نظامی را رد کرده است که شامل حملات شدید به تاسیسات نظامی، سایت‌های هسته‌ای و حتی برخی از زیرساخت‌های انرژی است.

تمام صحبت‌های امسال در مورد اعزام کماندوها برای ضبط تقریبا 970 پوند اورانیوم از کشور، غنی‌شده تا درجه خلوص نزدیک به بمب 60 درصد، هرچند در حال حاضر، کنار گذاشته شده است. همچنین تجزیه و تحلیل دقیق درباره اینکه آیا بزرگترین سنگر شکن های آمریکا به اندازه کافی قدرتمند هستند تا به عمق کوه پیککس برسند، سایتی که اطلاعات ایالات متحده معتقد است - اما مطمئن نیست - محل سانتریفیوژهای پیشرفته است که می توانند اورانیوم را به سوخت بمب خالص کنند.

مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، در اظهارنظرهایی در این هفته در پاریس، جایی که در نشست وزرای خارجه گروه 7 شرکت می کرد، رویکردی را توصیف کرد که به بهترین وجه به عنوان صبر استراتژیک توصیف می شود: منتظر ماندن تا تحریم ها علیه ایران تاثیر خود را بگذارد و در نهایت دولت آنها را بشکند.

آقای روبیو گفت: «در این مرحله، کارزار اقتصادی و فشار و ویرانی‌ای که کمپین اقتصادی ما بر رژیم ایران وارد می‌کند، آنقدر خوب کار می‌کند که رئیس‌جمهور واقعا نیازی به انجام عملیات‌های رزمی بزرگ ندارد».

وی افزود: اگر ایران از خطوط قرمز خاصی عبور کند، ایالات متحده می تواند مداخله کند، زیرا این کشور دارای «توانمندترین ارتش جهان» است.

رویکرد جدید در روز پنجشنبه زمانی که آقای ترامپ اعلام کرد که معاون رئیس‌جمهور جی.

معاون رئیس‌جمهور که جنگ را عامل شکست‌های گسترده جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای می‌داند، قبلا نقشی کلیدی در پایان دادن به درگیری‌ها از طریق مذاکره ایفا می‌کرد.

اکنون به نظر می رسد که آقای ترامپ فکر می کند که مذاکره اتلاف وقت آقای ونس است. آقای ترامپ در پستی در شبکه های اجتماعی نوشت: ما به توافق با ایران نیاز نداریم. "آن روزها خیلی وقت است که گذشته است." او گفت که برای آقای ونس تحقیق در مورد شهرها و ایالت‌هایی که توسط دموکرات‌ها اداره می‌شوند و دنبال کردن بودجه‌های هدر رفته فدرال مهم‌تر است.

تنگه هرمز که ایران طی چند روز پس از حمله اولیه، آن را مختل کرد و آمریکا را با پای صاف گرفتار کرد، تنها بخشی از آن بازگشایی شده است. هر روز یک بازی موش و گربه است زیرا نیروی دریایی ایالات متحده تلاش می کند تا نفتکش ها را به بیرون از تنگه هدایت کند.

علیرغم ادعاهای آقای ترامپ، هیچ نشانه ای مبنی بر اینکه ایالات متحده در حال جمع کردن وسایل و خروج است وجود ندارد. به گفته مقامات، محاصره دریایی که ایران را از ارسال نفت باز داشته است، همچنان باقی است و هیچ برنامه فوری برای پایان دادن به آن وجود ندارد. این حاکی از ادامه حضور نظامی در مقیاس بزرگ در منطقه است - دقیقا همان چیزی که آقای ترامپ و متحدانش در بهار گفتند که می خواستند از آن اجتناب کنند.

به نظر می رسد امید آقای ترامپ این باشد که با گذشت زمان، ایران به عنوان یک موضوع اصلی از صفحات اول خارج شود و رژیم تحت فشار اقتصادی بیشتر و بیشتر، شکست بخورد. اما ممکن است به این سادگی نباشد.

سوزان مالونی، کارشناس مسائل ایران در موسسه بروکینگز، روز جمعه گفت: «رئیس‌جمهور ممکن است با ایران تمام شده باشد، اما ایران با او تمام نشده است». او خاطرنشان کرد، در حالی که نیروی دریایی اکنون محموله‌های نفتی از خلیج فارس دارد که «نزدیک به سطوح قبل از جنگ» از خلیج فارس خارج می‌شود، اما «با هزینه بالا و عدم اطمینان قابل توجهی در مورد پایداری آن» انجام می‌شود.

تهران به ایجاد اختلال در ترانزیت از طریق تنگه، بازسازی ذخایر موشکی و پهپادهای خود و بازسازی برنامه هسته ای خود ادامه خواهد داد. و با بدتر شدن شرایط اقتصادی ایران، احتمالا رهبری آن در تلاش برای کاهش فشار تشدید خواهد شد. بنابراین، ایالات متحده همچنان در بن بست در خلیج فارس فرو رفته است که احتمالا به جای محو شدن، تشدید خواهد شد.

و بحث آزاردهنده آن اورانیوم 60 درصد غنی شده وجود دارد. سوخت نزدیک به بمب، دلیل شماره 1 بود که آقای ترامپ هنگام دستور آغاز حملات آمریکا به ایران در 28 فوریه به آن اشاره کرد. اکنون او نگران این ذخایر نیست.

زمانی که راس دوتات در مورد سوخت به او فشار آورد، آقای ترامپ در برنامه «60 دقیقه» روز یکشنبه گفت: «آنها چیزی ندارند». وی با اشاره به اینکه ماهواره‌های جاسوسی آمریکا در حال مشاهده آن هستند، گفت: «این زیر هزاران تن سنگ مدفون است.

البته از ژوئن 2025 که بمب افکن های آمریکایی برای اولین بار به سه سایت اصلی هسته ای ایران حمله کردند: فردو، نطنز و اصفهان، زیر آن توده سنگ نشسته است.

در آن زمان، رئیس جمهور گفت که ظرفیت هسته ای ایران "از بین رفته است". کارشناسان گفتند که این یک اغراق بود - گزارش‌های اطلاعاتی ارزیابی شدند، اما این حمله مطمئنا بازیابی آن را دشوار کرد.

در حالی که سوخت دقیقا همان جایی است که بوده است، ظاهرا دست نخورده است، استدلال های آقای ترامپ در مورد آن به منطبق با نیازهای فعلی او تغییر کرده است. او گفته است که دستور این حمله را در سال 2025 صادر کرده است زیرا ایران «دو هفته از توانایی ساخت بمب فاصله داشت». نبود؛ اگر سوخت بازیافت شده بود، ممکن بود دو هفته دیگر تا افزایش اورانیوم به مواد درجه یک بمب فاصله داشت. تبدیل آن به کلاهک ماه ها یا سال ها بیشتر طول می کشید.

حالا می گوید جای نگرانی نیست. اما آخرین بیانیه آقای ترامپ این سوال اصلی را مطرح می‌کند: اگر مواد هسته‌ای یک تهدید نیست، دقیقا همان جایی که در فوریه بود، چرا آمریکا وارد جنگ شد؟

کریم سجادپور، کارشناس مسائل ایران در بنیاد کارنگی برای صلح بین‌المللی، می‌گوید: «ترامپ با این تصور که یک قهرمان خواهد بود، جنگ را آغاز کرد. او اکنون در تلاش است تا بفهمد چگونه جنگ را بدون اینکه شبیه یک بازنده به نظر برسد، پایان دهد.»

آقای سجادپور افزود: «او با اهداف حداکثری شروع کرد: پایان دادن به برنامه هسته‌ای ایران، تولید موشک، نیابت‌های منطقه‌ای آن و احتمالا خود رژیم». اکنون به نظر می رسد که او در حال آماده شدن برای یک نتیجه مینیمالیستی است: پذیرفتن اینکه مواد هسته ای هنوز وجود دارد، تا زمانی که زیر سنگ مدفون است.

اگر آقای ترامپ تصمیم بگیرد که تسلیم شود و به خانه خود برود، احتمالا این کار را به متحدان خلیج فارس و شاید اروپایی‌ها واگذار می‌کند تا با آنچه که پشت سر گذاشته شده است مقابله کنند. نگرانی بسیاری از مقامات منطقه این است که ایران برای جلوگیری از حمله آینده، تصمیم بگیرد که راهی برای تولید سلاح هسته‌ای بیابد - دقیقا همان نتیجه‌ای که آقای ترامپ گفت که مصمم به جلوگیری از آن است.

دیوید ای.سنگر دولت ترامپ و طیفی از مسائل امنیت ملی را پوشش می دهد. او بیش از چهار دهه روزنامه نگار تایمز بوده و چهار کتاب در زمینه سیاست خارجی و چالش های امنیت ملی نوشته است.