ترامپ قصد دارد به سیاست 4 میلیارد دلاری «اول مسکن» که 6500 پروژه برای از بین بردن بی خانمانی را تامین می کند، پایان دهد.

لوئیزویل، کی. (AP) - نور از طریق شیشه های رنگی در یک کلیسای سابق جریان داشت و میزهای سفید بلندی را که در آن مردان خسته جمع می شدند، روشن می کرد. جانی هندرسون از بقیه خوشحال بود. این مرد 71 ساله - که یک دست، بیماری قلبی و مشکلات بینایی دارد - شب قبل در خیابان خوابید.

هندرسون به طور منظم در پناهگاه روزانه مردان سنت جان سنتر است. پدربزرگ ویلچری که مبتلا به سرطان پروستات است، یک پدربزرگ 54 ساله با چهار اختلال روانپزشکی و یک 66 ساله با واکر که یک دستبند بیمارستانی با هشدار «خطر سقوط» می‌بندد، همین‌طور هستند.

همه نامزدهای بالقوه برای آپارتمان‌های دائمی و یارانه‌ای دولت تحت رویکرد «اول مسکن» هستند، مدلی که ریشه در این باور دارد که مردم قبل از پرداختن به سایر مشکلات به مکانی ثابت برای زندگی نیاز دارند. اما رویکردی که برای بیش از یک دهه در سیاست دولت فدرال نقش محوری داشته است، در دولت دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا ناپدید می شود. ارائه دهندگان و مدافعان می گویند که این تحول زندگی برخی از آسیب پذیرترین افراد کشور را تهدید می کند.

راشان مارتین، مدیر اجرایی سنت جان، که سازمانش علاوه بر سرپناه، مسکن و خدمات رسانی را نیز ارائه می‌کند، گفت: «مسکن یک مراقبت بهداشتی است. «هرچه افراد طولانی‌تر بی‌خانمان بمانند، شکننده‌تر می‌شوند.»

سازمان‌های مسکن در سراسر ایالات متحده که به بودجه‌های فدرال وابسته هستند، اکنون با اکراه تغییراتی را برای پیروی از سیاست‌های جدید دولت ایجاد می‌کنند که به نفع رویکرد «درمان اول» و مسکن کوتاه‌مدت «انتقالی» است – تغییراتی که از آن می‌ترسند افراد با خطرات شدید سلامتی را به خیابان برگرداند یا دیگران را مانند هندرسون در آنجا نگه دارد.

پروژه های مسکن برنامه ریزی شده در جوامعی مانند کوربین، کنتاکی کنار گذاشته شده است. مسکن کمتری برای افراد بی خانمان در مکان هایی از جمله شهرستان سانتا کروز، کالیفرنیا در دسترس است. و در شهرهایی مانند لوئیزویل، سازمان‌های غیرانتفاعی به دنبال موقتی ساختن برخی از مسکن‌های دائمی هستند، از جمله بیشتر 200 آپارتمان سنت جان.

تعداد بی خانمان ها در ایالات متحده روند صعودی داشته است

بر اساس برآوردی که توسط وزارت مسکن و توسعه شهری ایالات متحده تهیه شده است، در سراسر آمریکا، سال گذشته نزدیک به 750000 نفر بی خانمان بودند. این رقم نسبت به سال 2024 اندکی کاهش یافته اما نسبت به سال 2019 31 درصد افزایش یافته است.

بخشی که به طور مزمن بی خانمان در نظر گرفته می شود - دارای ناتوانی و دوره های طولانی مدت یا مکرر بی خانمانی حداقل یک ساله - نیز از سال 2019 افزایش یافته است. اکنون حدود یک چهارم کل است.

به طور کلی، تحقیقات نشان می دهد، تقریبا نیمی از بزرگسالان بی خانمان با معلولیت زندگی می کنند، تا دو سوم مبتلا به بیماری روانی و 2 نفر از هر 5 نفر دارای اختلال مصرف مواد هستند. میزان ناتوانی، بیماری قلبی و دیابت دو تا سه برابر بیشتر از جمعیت عمومی است.

در لوئیزویل، آنجل سیوادو، متخصص خدمات رسانی، گفت که چنین آماری در افرادی که به او خدمت می کند منعکس می شود، زیرا شرایط زندگی آنها مراقبت از خود، مراجعه به پزشکان یا پیگیری داروها را بسیار دشوار می کند.

در یک روز اخیر، او یک ون سنت جان را در نزدیکی یک رستوران فست فود پارک کرد و به جنگل رفت تا از زوجی که در یک چادر زندگی می کردند دیدن کند. بعدا، او و یکی از همکارانش به سمت اردوگاه‌های احاطه شده توسط درختان درست در نزدیکی بزرگراه، رفتند و بر سر صدای کم ماشین‌ها فریاد زدند.

یکی از کارهای اصلی آنها چوپانی مشتریان از طریق فرآیند تهیه مسکن است.

سیوادو گفت: «آنها فقط مردم بی خانمان نیستند، بلکه مردم هستند. "آنها پسر فلانی هستند. آنها مادر کسی هستند. آنها دختر کسی هستند."

گاهی اوقات، سیوادو از یک پیروزی لذت می برد. قبل از رفتن به خانه، او زیر یک پل هوایی مرکز شهر توقف کرد تا جیمز مایرز، 66 ساله را ببیند که نابینا است، نارسایی احتقانی قلب دارد و تحت درمان برای سرطان پروستات است. او به او گفت که باید به زودی در یک آپارتمان باشد.

او در حالی که نزدیک گیتار شکسته‌اش ایستاده بود، گفت: «خسته‌ام. یعنی خیابان‌ها تو را شکست خواهند داد، و فکر می‌کنم چند سال به من تحمیل کردند. "من نمی توانم صبر کنم تا از خیابان خارج شوم."

دیگران چندان خوش شانس نیستند. هندرسون، مسافر معمولی سنت جان، از یک تصادف قطار جان سالم به در برد که به قیمت یک بازوی او تمام شد و به اعتیاد طولانی مدت به مواد افیونی منجر شد. اخیرا او با بیماری قلبی، مشکل چشمی، جراحی ستون فقرات و توهمات شنوایی دست و پنجه نرم کرده است.

او در حالی که خفه می‌شد، گفت: «من می‌میرم در بیرون از خانه بخوابم. "اما من جایی برای رفتن ندارم."

دولت ترامپ طرفدار «درمان اول» و مسکن کوتاه مدت است

مسیر هر فرد به سوی بی خانمانی منحصر به فرد است. تعیین "بهترین" راه حل ها به لنز مورد استفاده برای قضاوت در مورد بهترین بستگی دارد. اگر هدف کاهش بی خانمانی کلی، کمک به مردم برای ورود به بازار کار، صرف کمترین میزان ممکن پول مالیات دهندگان، بهبود نتایج سلامتی - یا فقط زنده نگه داشتن مردم باشد، پاسخ ممکن است متفاوت باشد.

ایده Housing First توسط یک سازمان غیرانتفاعی نیویورک در دهه 1990 مطرح شد و از سال 2013 در مرکز سیاست فدرال بی خانمان قرار گرفته است. امروزه تقریبا 173000 تخت «مسکن حمایتی دائمی» برای افراد بی خانمان مزمن و 235000 تخت برای سایر جمعیت ها از جمله جانبازان وجود دارد. این آپارتمان‌های بلندمدت همراه با خدمات داوطلبانه هستند. مستاجران اغلب باید 30٪ از درآمد خود را، پس از هزینه های معین، به اجاره و خدمات آب و برق اختصاص دهند.

مطالعات به طور مداوم نشان داده اند که برنامه های Housing First مردم را به طور پایدار در خانه نگه می دارد. برخی تحقیقات می‌گویند که آنها این کار را بهتر از مدل‌های دیگر انجام می‌دهند، از جمله «درمان اول»، که به نفع خدمات اجباری برای اعتیاد و بیماری‌های روانی جدی است. اما یافته ها در مورد پیامدهای سلامتی متفاوت بوده است.

سال گذشته، ترامپ فرمان اجرایی را امضا کرد که خواستار پایان دادن به حمایت فدرال از سیاست‌های «Housing First» شد. بودجه پیشنهادی او برای سال مالی 2027 خواستار حذف ابتکار عمل فدرال است که بیشتر به برنامه های Housing First اختصاص دارد. دولت ترجیح می دهد مسکن تا دو سال طول بکشد و در طی آن مردم ملزم به درمان باشند.

HUD در ایمیلی گفت: "Housing First در آسیب پذیرترین و فعال ترین اعتیاد ما شکست خورده است." "اصلاحات پیشنهادی HUD به دنبال رسیدگی به علل ریشه ای بی خانمانی و پیشرفت بهبود، خودکفایی و رقابت است که مسئولیت پذیری را به همراه دارد."

بسیاری از مخالفان سیاست‌های Housing First فکر نمی‌کنند خدماتی از جمله درمان اعتیاد و سلامت روان باید اختیاری باشد.

دوون کورتز، مدیر خط مشی امنیت عمومی موسسه سیسرو، گفت: "این بزرگترین تفاوت بین Housing First و نه Housing First است." کورتز همچنین نگران است که مسکن حمایتی دائمی در حال تبدیل شدن به یک «رویکرد یک‌اندازه مناسب برای همه» است، از جمله برای جمعیت‌هایی که با مسکن انتقالی خدمات بهتری ارائه می‌دهند.

ارائه دهندگان خدمات می گویند مسکن کوتاه مدت برای برخی افراد کارساز نخواهد بود

ارائه دهندگان خدمات اذعان دارند که مسکن انتقالی گزینه خوبی برای برخی از افراد است، مانند کسانی که پس از اخراج روی پای خود ایستاده اند. اما آنها می گویند اکثر بی خانمان های مزمن نمی توانند در عرض دو سال زندگی خود را جمع و جور کنند و احتمالا دوباره بی خانمان می شوند.

جنیفر کلارک، مدیر عامل و مدیر اجرایی سنت وینسنت دو پل لوئیزویل که مسکن دائمی و انتقالی را ارائه می دهد، گفت: "اگر می خواهید به تدریج روی کاهش خدمات اجتماعی که توسط دولت فدرال تامین می شود، کار کنید، خوب است." اما شما نمی توانید یک تغییر گسترده و برش های بزرگ ایجاد کنید و به همه چیز تیشه بزنید و فکر کنید که عواقبی برای برخی از افرادی که واقعا نیازمند هستند، وجود نخواهد داشت.

جان فرانکلین، 58 ساله، گفت که مسکن انتقالی برای او کار نخواهد کرد. او نزدیک به 14 سال را در خیابان گذراند و با اعتیاد شدید به الکل دست و پنجه نرم کرد و مدت زیادی طول کشید تا با زندگی عادی سازگار شود. او اکنون به دلیل ناتوانی، به عنوان یک بازمانده از سرطان گلو با نارسایی قلبی به سر می‌برد و نمی‌تواند تصور کند که هزینه مسکن را به طور کامل پرداخت کند یا در خیابان زنده بماند.

فرانکلین، که در یک آپارتمان حمایتی دائمی در حومه لوئیزویل با تابی نارنجی رنگش، مو، مشترک است، گفت: «من نتوانستم به آن برسم. "این پناهگاه امن من است."

Housing First خانه ها و سایر کمک ها را فراهم می کند

روی تشک خوش آمدگویی بیرون آپارتمان حمایتی دائمی فیلیپ سیوکینگ می گوید: «خانه شیرین خانه»، احساسی که پس از چند سال در خیابان برای او ارزشمند است.

سیوکینگ در سنت جان شیهان لندینگ زندگی می‌کند، مجموعه‌ای با 80 آپارتمان مبله یک خوابه به‌علاوه فضای درمانگاه، انبار غذا، اتاق‌های جلسه، و باغی که بیشتر وقت آزاد خود را صرف مراقبت از آن می‌کند.

سرآشپز سابق دیابت دارد اما در زمان بی خانمانی از آن مراقبت نکرد. پزشکان مجبور شدند بخشی از یک پا را قطع کنند. در یک صبح اخیر، او پروتز خود را پوشید، عصای زیر بغلش را گرفت و به آرامی راهی باغ شد تا گل رز، آفتابگردان و سبزیجات را بررسی کند.

او به کارمند پرونده‌اش او را تشویق می‌کند تا با مراقبت‌های پزشکی همراه باشد و سیستم‌هایی را برای دریافت مزایای ناتوانی و غذا هدایت کند. او همچنین در جلساتی در این مجموعه شرکت می‌کند، از جمله جلسه‌ای که ساکنان آن در حین کار روی پروژه‌های هنری درباره سلامتی و متانت صحبت می‌کنند.

سیوکینگ، 47 ساله، گفت: "می دانید، آنها به من کمک کردند تا از بی خانمانی به بخشی از جامعه تبدیل شوم."

در نیوجرسی، تاتیانا ولز از سال 2021، بلافاصله پس از برقراری ارتباط با ائتلاف کامدن، که به افرادی با نیازهای پیچیده بهداشتی و اجتماعی خدمت می‌کند، از سال 2021 در مسکن دائمی به سر می‌برد.

او پس از گذراندن 18 سال در زندان به دلیل سرقت، در ساختمان‌های متروکه زندگی می‌کرد و برای چند سال با مواد افیونی مبارزه می‌کرد. ولز هرگز قرارداد اجاره امضا نکرده بود یا حساب بانکی باز نکرده بود که در اواخر 30 سالگی متوجه شد که باردار است و تصمیم گرفت که آماده ایجاد تغییرات است.

ولز که برای ناتوانی های روانی و آموزشی حقوق معلولیت دریافت می کند، گفت: «من نمی دانستم سقف بالای سرم یا پرداخت قبوض چیست.

او اکنون با دختر ۵ ساله‌اش و گربه‌ای بی‌خانمان به نام اسنوبال در یک آپارتمان طبقه اول در حومه شهر زندگی می‌کند. گواهی فارغ التحصیلی پیش دبستانی روی دیوار آویزان است.

سیاست جوامع راک را تغییر می دهد

پس از اینکه HUD تلاش کرد تا کمک های بی خانمانی خود را مطابق با سیاست های مورد علاقه دولت تغییر دهد، کنسرسیومی از دولت های محلی و مدافعان افراد بی خانمان شکایت کردند. یک قاضی فدرال با آنها موافقت کرد. اما در این ماه، یک دادگاه تجدیدنظر گفت که دولت می تواند به کار خود ادامه دهد.

در همین حال، بودجه پیشنهادی ترامپ خواستار حذف برنامه 4 میلیارد دلاری Continuum of Care است که در سال 2024 به 6500 پروژه کمک مالی کرد. در آن زمان، بیش از 60 درصد بیشتر برای ادامه تلاش های موجود، به مسکن دائمی حمایتی رفتند. فقط 1 درصد به مسکن انتقالی اختصاص یافت.

تغییرات پیشنهادی ترامپ، سازمان‌های بی‌خانمان‌ها را در تلاش برای یافتن چگونگی تغییر استراتژی‌های مسکن خود قرار داده تا بتوانند به دریافت پول فدرال ادامه دهند.

مارتین، کارگردان سنت جان، گفت: «این مانند جنگ روانی در دو سال گذشته است که سعی می‌کنیم بفهمیم چگونه می‌توان این تغییرات را که دقیقا بر سر ما قرار دارند، هدایت کرد.

دکتر رابرت راتنر، مدیر مسکن برای سلامت در شهرستان سانتا کروز، کالیفرنیا، گفت که از دست دادن وجوه حمایتی دائمی مسکن مشکلات ناشی از تعطیلی یک برنامه دیگر فدرال را تشدید می‌کند: کوپن‌های مسکن اضطراری دوران همه‌گیری. افرادی که این کوپن ها را از دست می دهند برای مسکن موجود در اولویت هستند، به این معنی که شهرستان نمی تواند به بسیاری از افرادی که اکنون بی خانمان هستند کمک کند.

پویایی مشابهی در پروژه دلورس در دنور در حال اجراست، که به زنان و افراد تراجنسیتی و غیر دودویی خدمت می کند. رهبران برنامه انتظار دارند افرادی که قبلا در مسکن دائمی در محوطه دانشگاه خود هستند بمانند زیرا به کوپن‌هایی برای نقل مکان به جامعه دسترسی ندارند. این به معنای مکان های کمتری برای افراد جدید خواهد بود.

در لوئیزیانا، آژانس مسکن ایالتی درخواست کرد تا پول فدرال را به دور از کمک های اجاره و به سمت ایجاد یک سرپناه 200 تختخوابی با دستورات سختگیرانه برای شرکت کنندگان هدایت کند. این تلاش توسط ائتلاف‌های محلی مسئول این پول رد شد، اما طرفداران مسکن محلی نگرانند که این یک منادی از آنچه در آینده است باشد.

برخی از جوامع شاهد توقف پروژه های برنامه ریزی شده هستند. به مدت 18 ماه، داوطلبان ایالات میانی آمریکا با دانشگاه کنتاکی شرقی و دیگران بر روی یک پروژه مسکن حمایتی دائمی در کوربین کار کردند که شامل مراقبت از کودکان و دسترسی به کلاس‌های کالج می‌شد. جنیفر هنکاک، مدیرعامل این شرکت گفت: «این پروژه اکنون مرده است.

بسیاری از رهبران غیرانتفاعی احساس می‌کنند که مجبورند به سمت مسکن انتقالی حرکت کنند. در لوئیزویل، سنت وینسنت دو پل و مراکز بهداشت خانواده-مراقبت های بهداشتی فونیکس برای بی خانمان ها به دنبال تبدیل برخی از آپارتمان های مسکن حمایتی دائمی به واحدهای انتقالی هستند. سنت جان تنها پس از تبدیل 120 آپارتمان محلی خود به مسکن انتقالی، با شیهان لندینگ باقی خواهد ماند.

نتیجه برای افرادی مانند هندرسون؟ با افزایش سن و بیماری، زمان بیشتری در خیابان ها حضور دارند.

خانمی در دفتر مسکن به من گفت، او گفت: "آقای هندرسون، شما یک استنت در قلب خود دارید. یک چشم و یک بازو دارید. قرار است اتفاقی برای شما بیفتد."

اما او گفت که «فقط کمی زندگی باقی مانده است»، ممکن است این اتفاق به زودی رخ ندهد.

___

مولویهیل از اوکلین، نیوجرسی گزارش داد. کیتی جین فرنلیوس از Verite News در نیواورلئان به این داستان کمک کرد.

___

پوشش علمی و سلامتی آسوشیتدپرس از صندوق AP برای روزنامه نگاری و بنیادهای خصوصی حمایت مالی می کند. AP تنها مسئول تمام محتوا است. استانداردهای AP را برای کار با بشردوستان، فهرستی از حامیان و مناطق تحت پوشش تامین مالی را در AP.org بیابید.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد