ترامپ نمی‌داند روزنامه‌نگاری چگونه کار می‌کند

هنگامی که دیروز کیتلان کالینز، خبرنگار سی‌ان‌ان در مجمع عمومی سازمان ملل متحد با پرزیدنت ترامپ درباره جنگ با ایران سؤال کرد، رئیس‌جمهور او را به خاطر حضور در آنجا سرزنش کرد. ترامپ گفت: «از اینکه سی‌ان‌ان اینجا مرا پوشش می‌دهد متعجبم» و افزود: «شما نباید برای پوشش من اینجا باشید.»

احتمالا او این را به این دلیل گفته است که CNN در کنار MS NOW و Politico یکی از سه رسانه ای است که ترامپ از حضور در محوطه کاخ سفید منع کرده است زیرا او پوشش آنها را دوست نداشت. اما، به بیان واضح، سازمان ملل متحد کاخ سفید نیست. اگر یک روزنامه نگار از دریافت مجوز مطبوعاتی از یک نهاد محروم شود، مانع از دریافت اعتبارنامه توسط دیگری نمی شود. همانطور که کالینز به ترامپ گفت: "سازمان ملل به ما اجازه ورود داد، قربان."

این مبادله درک نادرست ترامپ از روزنامه‌نگاری را برجسته می‌کند – که در آن داستان‌ها یا خوب یا بد هستند، خبرنگاران «دوستانه» یا «وحشتناک» هستند و رئیس‌جمهور تصمیم می‌گیرد چه کسی او را پوشش دهد و چه کسی را پوشش ندهد. او زمانی که سی ان ان و دو شبکه دیگر را ممنوع کرد، گفت: «مشکلی در کشوری وجود دارد که به مردم اجازه می دهد عمدا داستان های منفی بنویسند. حالا، اگر آنها بخواهند آنها را بنویسند، خوب است. اما من مجبور نیستم آنها را به خانه من - به خانه مردم بگذارم.

همانطور که ترامپ زمانی که خود را اصلاح کرد، اشاره کرد، کاخ سفید در خدمت مردم آمریکا است – اما مطبوعات نیز این کار را انجام می دهند. از زمان FDR، کادری از خبرنگاران چرخشی چاپی، تلویزیونی و رادیویی با رئیس‌جمهور به هر کجا که می‌رود، از جمله در تعطیلات آخر هفته و تعطیلات، سفر کرده‌اند تا رکوردی ناگسستنی و مستقل از هر چیزی که رئیس‌جمهور می‌گوید و انجام می‌دهد در ملاء عام ارائه کنند. این مجموعه مطبوعاتی وجود دارد زیرا هر خبرنگاری نمی تواند دائما رئیس جمهور را دنبال کند. هر شهروندی هم نمی تواند.

خبرنگاران سیاسی در کنار افرادی قرار می گیرند که می خواهند بدانند مهمترین نماینده منتخبشان چه می کند، اما مشاغل روزانه دارند.

[ بخوانید: رئیس پیگی ]

اهمیت این استخر به ویژه در این هفته زمانی که چهار شبکه دیگر که معمولا وظایف مشترک با CNN را دارند - ABC، CBS، Fox News و NBC - برای همبستگی، پوشش خبری رئیس جمهور را به حالت تعلیق درآوردند. این منجر به لحظه‌ای ناخواسته مانند Veep در طول رونمایی ترامپ از هلی‌پد جدیدش شد، زمانی که هیچ شبکه‌ای صدا ارائه نکرد زیرا ترامپ در کنار کارگران ساختمانی خندان ظاهر شد و بدون صدا صحبت می‌کرد. (یکی از مجریان نیوزمکس این صحنه را به‌عنوان نشانه‌ای توصیف کرد که نشان می‌دهد ممنوعیت سی‌ان‌ان شاید «فقط کمی نتیجه معکوس» داشته است.)

ترامپ سابقه طولانی در مطبوعات دارد و به نظر می رسد نمی داند چگونه کار می کند. (مثل بسیاری از چیزهای مربوط به رئیس جمهور، با این حال، تعیین اینکه آیا ناآگاهی او واقعی است یا استراتژیک می تواند دشوار باشد.) گاهی اوقات، به نظر می رسد که او در تلاش برای وادار کردن خبرنگاران به انجام آنچه می خواهد، سردرگمی وانمود کند.

به عنوان مثال، در پروفایل نیویورکر در سال 1997، ترامپ مکررا به خبرنگاری که او را دنبال می‌کرد، گفت که کلمات او «غیرقابل ثبت است، اما شما می‌توانید از آن استفاده کنید» - راهنمایی که معنی ندارد، زیرا «خارج از رکورد» توافقی است که به این معنی است که یک خبرنگار نمی‌تواند از یک قطعه اطلاعات در یک خبر استفاده کند. زمانی که ترامپ در سال 2016 در مبارزات انتخاباتی ریاست‌جمهوری آمریکا بود، مکررا از «قوانین افترا» انتقاد می‌کرد و قول می‌داد «آن‌ها را کاهش دهد» اما تلاش می‌کرد تا معنای آن را توصیف کند.

(او به واشنگتن پست گفت: «باید وکلای خود را برای گفتن به شما دعوت کنم.» او پیشنهاد کرد که کمدین‌های آخر شب باید «زمان برابر» را به شوخی‌های مربوط به دموکرات‌ها و دولت او اختصاص دهند، و ظاهرا به قانونی استناد می‌کنند که در مورد رئیس‌جمهورها یا شوخی‌های آخر شب صدق نمی‌کند.

[بخوانید: مطبوعات ریشه مشکلات ترامپ نیستند]

واقعیتی که به نظر می‌رسد ترامپ را بیش از همه آزار می‌دهد این است که مطبوعات از او دستور نمی‌گیرند و بنابراین تقریبا هر خبرنگاری که او با او روبرو می‌شود در مقطعی «غیر دوستانه» به نظر می‌رسد. در دوره کنونی او، یکی از اولین دستورات ترامپ این بود که حکمی را صادر کند که کاخ سفید خبرنگاران را در استخر مطبوعات انتخاب کند و سنت انتخاب سازمان های خبری را شکست.

او در تلاش است تا آسوشیتدپرس را از بخش‌هایی از کاخ سفید منع کند، زیرا این سرویس سیمی همچنان برخلاف میل ترامپ، آب جنوب ایالات متحده را «خلیج مکزیک» می‌نامد. ترامپ مرتبا از خبرنگاران در مورد اینکه واقعا با کدام شبکه ارتباط دارند بازجویی می‌کند و اگر از آن‌ها خوشش نمی‌آید، پاسخ را «اخبار جعلی» می‌نامد.

همانطور که در تبادل نظر در سازمان ملل نشان می‌دهد، به نظر می‌رسد کالینز از سی‌ان‌ان تا حدی غیرعادی تحقیر او را برانگیخته است: در طول سال‌ها، ترامپ تلاش کرده است او را از حضور در رویدادهای مطبوعاتی کاخ سفید منع کند، سعی کرده او را در پشت اتاق مطبوعات بنشیند، او را «احمق» و «زننده» خطاب کرده، از او خواسته است که لبخند بزند، و به او گفته است که باید خجالت بکشد، زیرا او باید از رفتار محافظه‌کارانه خود استفاده کند. کالینز پاسخ داد: "من هنوز اهل آلاباما هستم، قربان."

البته رؤسای جمهور همیشه روابط آزمایشی با مطبوعات داشته اند و سعی کرده اند پوشش منفی را به حداقل برسانند. با این حال، رفتار دولت ترامپ اغلب به چیزی شوم تر تبدیل می شود. اف‌بی‌آی او به خانه یکی از خبرنگاران واشنگتن پست حمله کرد که پوشش خبری او قابل اعتراض بود، و ترامپ از سازمان‌های خبری که پوشش آن‌ها را مغرضانه می‌دانست شکایت کرده و بودجه آنها را کاهش داده است. MS NOW در ماه مه گزارش داد که FBI تحقیقات جنایی را با تمرکز بر همکارم سارا فیتزپاتریک، مربوط به مقاله ای که او درباره کاش پاتل، رئیس FBI نوشت، آغاز کرده است.

(اف بی آی وجود چنین تحقیقاتی را رد کرده است.)

به عنوان یک خبرنگار، من زمان زیادی را صرف توضیح دادن به منابع - که بسیاری از آنها هرگز با رسانه‌ها نداشته‌اند - اصول روزنامه‌نگاری را می‌کنم: اینکه ما برای مصاحبه‌ها پولی نمی‌پذیریم یا اعطا نمی‌کنیم، اینکه خبرنگاران با تبلیغ‌کنندگان ارتباط برقرار نمی‌کنند، و اینکه اکثر رسانه‌های جریان اصلی به عدم وابستگی به هیچ ایدئولوژی سیاسی خاصی افتخار می‌کنند.

در زمانی که هزاران روزنامه محلی بسته شده اند، و زمانی که اینفلوئنسرها - که برخی از آنها مخفیانه پول برای ویدیوهای مارک خود را می پذیرند - برای جلب توجه در رسانه های اجتماعی با خبرنگارانی که حقیقت را گزارش می کنند رقابت می کنند، درجاتی از بی سوادی رسانه ای قابل درک است. با این حال، روزنامه نگاران نباید شغل خود را برای کسی توضیح دهند که تمام دوران بزرگسالی خود را در معرض دید عموم گذرانده است و اکنون مهم ترین کارمند عمومی آمریکاست. اما همانطور که کالینز در سازمان ملل نشان داد، ظاهرا باید.