ترامپ یک بار بدهی ملی را "بمب ساعتی" نامید - حق با او بود

در سال 1981، زمانی که بدهی انباشته دولت فدرال به 1 تریلیون دلار رسید، رئیس جمهور ریگان اعلام کرد: "اگر ما به عنوان یک ملت به هشدار نیاز داشتیم، همین است." در سال 2016، زمانی که بدهی به 19 تریلیون دلار رسید، دونالد ترامپ نامزد ریاست جمهوری اعلام کرد که ما "روی یک بمب ساعتی نشسته ایم". او قول داد که این بدهی را در هشت سال حذف کند. در تابستان امسال، بدهی ملی از 40 تریلیون دلار گذشت و نسبت بدهی به تولید ناخالص داخلی بالاتری نسبت به آنچه ایالات متحده در طول جنگ جهانی دوم تجربه کرد، ایجاد کرد. پرداخت سود خالص سالانه اکنون بیش از 1 تریلیون دلار است که تقریبا به اندازه بودجه دفاعی 2025-2026 است.

پیش‌بینی می‌شود تا سال 2036 دو برابر شوند، مسیری که دفتر بودجه کنگره آن را «ناپایدار» می‌نامد. از ژانویه 2025، بدهی تقریبا 4 تریلیون دلار افزایش یافته است. قانون یک لایحه بزرگ زیبای ترامپ 4.7 تریلیون دلار اضافه خواهد کرد. در اوایل ماه جاری، ترامپ به هر شهروند بالغ 5000 دلار قول داد در صورتی که جمهوری خواهان کنترل کنگره را در انتخابات میان دوره ای حفظ کنند. او اشاره کرد که با قیمت 1.2 تریلیون دلار، "سود سهام ترامپ" از "موفقیت اقتصادی فوق العاده" ایالات متحده تامین می شود، که "پول زیادی از تعرفه ها به دست می آورد". اقتصاددانان و کسری بودجه کنگره

ده ها سال است که یک فاجعه اقتصادی را پیش بینی کرده اند، اما هنوز اتفاق نیفتاده است. شاید به همین دلیل است که 98 درصد از آمریکایی ها بدهی ملی را به عنوان یکی از مهم ترین مشکلات کشور فهرست نمی کنند. اگر متوجه شوند که راه‌های بیهوده آمریکا در حال حاضر به شدت به آنها ضربه می‌زند، ممکن است بسیاری دیگر این کار را انجام دهند. بدهی ملی تنها - یا حتی اصلی - عامل تعیین کننده نرخ بهره نیست.

اما افزایش‌ها فشار صعودی بر نرخ‌های بهره وارد می‌کند، تا حدی به این دلیل که دولت برای جذب سرمایه‌گذاران باید بازده بالاتری از اوراق قرضه دولتی ارائه دهد. حتی افزایش های کوچک نیز اهمیت دارند. کمیته بودجه فدرال مسئول تخمین می زند که افزایش 0.55 درصدی در نرخ های وام مسکن، پرداخت وام مسکن 500000 دلاری را تقریبا 200 دلار در ماه و هزینه مادام العمر وام را 64000 دلار افزایش می دهد. با پس انداز محدود و درآمد کمتر، جوانان آمریکایی به ویژه در برابر نرخ های بهره بالاتر آسیب پذیر هستند.

مدت‌هاست که مالکیت خانه یکی از راه‌های اصلی جمع‌آوری ثروت آمریکایی‌ها بوده است. هزینه های بالاتر وام مسکن باعث می شود جوانان برای مدت طولانی تری اجاره کنند، در حالی که هزینه های تامین مالی بالاتر از ساخت مسکن جدید جلوگیری می کند. با افزایش نرخ بهره، وام گیرندگان برای همه چیز، از وام خودرو گرفته تا وام دانشجویی، هزینه بیشتری می پردازند. اما آسیب در اینجا متوقف نمی شود. وقتی دولت تریلیون‌ها وام می‌گیرد، وجوهی را جذب می‌کند که در غیر این صورت از سرمایه‌گذاری خصوصی حمایت می‌کند و پول کمتری برای تامین مالی ساخت‌وساز جدید، توسعه کسب‌وکار، تجهیزات جدید، و تحقیق و توسعه باقی می‌گذارد.

با گذشت زمان، این منجر به کاهش بهره وری، کاهش رشد اقتصادی و کاهش حقوق کارگران می شود. طبق یک برآورد، مسیر بدهی ما تا سال 2035 تعداد مشاغل موجود را 1.2 میلیون کاهش می‌دهد. افزایش بدهی فدرال همچنین فشار تورمی را افزایش می‌دهد. طبق تحقیقات آزمایشگاه بودجه ییل، پنج سال پس از افزایش کسری اولیه دائمی 1 درصدی تولید ناخالص داخلی، خانوارها به طور متوسط ​​300 تا 1250 دلار از قدرت خرید خود را از دست می دهند. صرف پرداخت بدهی های آمریکا هزینه های فرصت فوق العاده ای را به همراه دارد.

1 تریلیون دلاری که آمریکایی‌ها صرف پرداخت‌های بهره سالانه می‌کنند، برای تعمیر تأمین اجتماعی، تأمین مالی دفاع ملی، تعمیر یا جایگزینی زیرساخت‌های قدیمی، پرداخت هزینه تحقیقات پزشکی، یا پاسخ به بیماری همه‌گیر یا بلای طبیعی بعدی در دسترس نیست. وقتی از ترامپ پرسیده شد که چگونه برای کاهش بدهی ملی آمریکا برنامه ریزی کرده است، ترامپ به خبرنگاران گفت: "روش مراقبت از بدهی ها با رشد است و ما رشد فوق العاده ای داریم... [که] به راحتی از آن مراقبت می کنیم." اما تعداد کمی از اقتصاددانان، به جز وزیر خزانه داری اسکات بسنت، موافق هستند.

اغلب فکر می کنند که مدیریت بدهی ها مستلزم ترکیبی از مالیات های بالاتر و هزینه های کمتر و همچنین رشد اقتصادی است. و این انتظار به طور چشمگیری گزینه های ما را کاهش می دهد. مهمتر از آن، بازارهای سهام و اوراق قرضه، و همچنین کشورهای خارجی که 9.3 تریلیون دلار از بدهی ملی را در اختیار دارند، موافق هستند. با این وجود، سیاستمداران همچنان قوطی را زیر پا می گذارند.

همچنین بدهی ملی در میان دوره ای 2026 مورد توجه زیادی قرار نگرفته است. علیرغم هشدار «بمب ساعتی» ترامپ در سال 2016، به نظر می رسد که ترامپ علاقه خود را به کاهش بدهی ملی ما از دست داده است، چه رسد به حذف آن. رئیس جمهور در پاسخ به این سوال که آیا او نگران افزایش نرخ بهره است یا خیر، پاسخ داد: «به هیچ وجه اینطور فکر نمی کنم». اما برخلاف ترامپ، حتی آمریکایی‌هایی که به بدهی‌های ملی اهمیتی نمی‌دهند، به چالش‌های روزمره «استطاعت» اهمیت زیادی می‌دهند – آیا می‌توانند خانه بخرند، ماشین مالی کنند، درآمد خوبی کسب کنند، فرزندانشان را آموزش دهند، کسب‌وکاری راه بیندازند، بیمه پزشکی دریافت کنند.

e، و روی پرداخت های تامین اجتماعی حساب کنید. به نظر می‌رسد ترامپ با «سود سهام» پیشنهادی‌اش با لیونل استندر موافق است: «هر کسی که در حد توان خود زندگی می‌کند، از کمبود تخیل رنج می‌برد.» دیوید ویپمانیس، رئیس بازنشسته کالج همیلتون. Glenn C. Altschuler استاد بازنشسته مطالعات آمریکایی توماس و دوروتی لیتوین در دانشگاه کرنل است.