تراژدی سفر میدانی نشان می‌دهد که اسرائیل به پاسخ نیاز دارد، نه سرزنش - سرمقاله

پس از مرگ غم انگیز الازار یایر ویلنسکی 14 ساله در روز دوشنبه در جریان سفر میدانی مدرسه به جنگل کوه‌های نفتالی در نزدیکی مرز لبنان، باید سوالات زیادی پرسیده شود. ویلنسکی کشته شد و 24 نفر دیگر زخمی شدند که یکی از دانش‌آموزان بمب منفجر نشده حزب‌الله را برداشت و آن را در داخل کوله پشتی خود گذاشت. منطقه ای که Keren Kayemeth LeIsrael گفت برای کوهنوردان بسته است؟ آیا مسیر مصوب از آن منطقه می گذشت؟ چرا علائم هشدار KKL در سایت به صراحت توضیح نداده است که t

در اینجا مهمات منفجر نشده مرگبار در منطقه وجود داشت؟ و اگر، همانطور که یوآو کیش، وزیر آموزش و پرورش در مصاحبه ای پیشنهاد کرد، گروه از مسیر مصوب منحرف شد، چه کسی این تصمیم را گرفت، و چرا؟ این سؤالات نیاز به بررسی دارند، نه یک دور اظهارات رقابتی که در آن هر نهاد توضیح دهد که چرا مسئولیت جای دیگری است: چه کسی می‌دانست چه چیزی، کدام دستورالعمل‌ها صادر شده است، آیا آنها به طور واضح دنبال می‌شوند؟ این چیزی است که یک کاوشگر باید مشخص کند. سه سال جنگ در همه جا بقایای راکت، هواپیماهای بدون سرنشین، مهمات منفجر نشده باقی مانده است. مسئولیت مهم است زیرا قوانین نوشته شده است.

اگر کسی اطمینان حاصل نکند که از آنها پیروی می شود، هیچ محافظتی ارائه نمی شود. اما پاسخ نمی تواند با تعیین مسئولیت برای این سفر خاص خاتمه یابد. همچنین خطر گسترده‌تری وجود دارد که مدت‌ها پس از محو شدن سرفصل‌های فوری باقی خواهد ماند. سه سال جنگ، بقایایی از راکت‌ها، پهپادها، و رهگیرها، همراه با مهمات منفجر نشده را در سراسر کشور پراکنده کرده است. برخی از اشیاء ممکن است بی ضرر به نظر برسند. برخی ممکن است کنجکاوی کودکان را برانگیزند. پاکسازی جنگل ها و فضاهای باز به سال ها کار، منابع قابل توجه و توجه مداوم نیاز دارد.

باید بودجه های لازم تخصیص داده شود. مناطقی که به ویژه خطرناک شناخته می شوند باید به وضوح علامت گذاری شده و دسترسی محدود شود، و مسیرهایی که به روی کوهنوردان باز می شود باید تحت بررسی های کامل قرار گیرند. حتی در این صورت، هیچ کس نمی تواند صادقانه قول دهد که هر شی خطرناکی پیدا خواهد شد. این دلیلی برای پذیرش مرگ کودک به عنوان اجتناب ناپذیر نیست. این استدلالی است برای جدی گرفتن خطر باقی مانده و اطمینان از اینکه عموم مردم نیز آن را درک می کنند.

کودکان باید بتوانند سفرهای میدانی داشته باشند و خانواده ها باید بتوانند پیاده روی کنند. اما بازگشت به این فعالیت‌ها مستلزم اقدامات احتیاطی متناسب با چشم‌اندازی است که جنگ پشت سر گذاشته است. اسرائیل در محافظت از کودکان در برابر خطرات مربوط به جنگ باتجربه است مقاماتی که گردش‌ها را تأیید می‌کنند باید مطمئن شوند که مسیرها ایمن هستند. برگزارکنندگان باید این مسیرها را دنبال کنند و گروه های خود را کنار هم نگه دارند.

و کوهنوردان باید بدانند که در صورت برخورد با شی ناآشنا چه کنند: به آن دست نزنید، دیگران را دور نگه دارید و به پلیس اطلاع دهید. اسرائیل تجربه انتقال چنین هشدارهایی را دارد. در دهه های 1970، 1980 و 1990، زمانی که بمب های تروریستی در شهرها منفجر می شدند، کمپین های عمومی اسرائیل به طور مکرر درباره اشیاء نمایشی هشدار می دادند. کودکان یاد گرفتند که به وسایل رها شده دست نزنند. بزرگسالان می دانستند که یک کیف یا کیف بدون مراقبت نیاز به توجه دارد.

توقف ترافیک در حالی که نیروهای پلیس با یک شی مشکوک برخورد می کردند به منظره ای آشنا تبدیل شد. این پیام به بخشی از آگاهی روزمره کشور تبدیل شد. هم اکنون به تلاشی مشابه نیاز است، با خطری که ممکن است در کنار یک مسیر جنگلی به جای زیر یک نیمکت ایستگاه اتوبوس باشد. اعلامیه های خدمات عمومی باید در مرکز این تلاش باشد. اخطاری که پس از یک فاجعه صادر شده و سپس فراموش می شود، جواب نمی دهد. همه اسرائیلی‌ها باید این پیام را مکررا بشنوند: در رادیو در حین رانندگی، تلویزیون در خانه و تلفن‌هایشان. آن را باید در طبل زد.

این باید به والدینی که برنامه‌ریزی یک گردش خانوادگی دارند، معلمانی که برای یک سفر میدانی آماده می‌کنند، و خود بچه‌ها برسد. تبلیغات رادیویی و تلویزیونی، بیلبوردها، جلسات توجیهی مدارس، و تابلوهای برجسته در ورودی‌های مسیر باید این هشدار ساده را بیان کند: مهمات منفجر نشده می‌تواند منجر به مرگ شود. به اشیاء ناشناخته دست نزنید. آن سفرهای تأییدکننده و پیشرو نیز به دستورالعمل‌های واضحی نیاز دارند. ارجاع کلی به "آسیب جنگ" برای توضیح این نکته کافی نیست که یک شیء احتمالا بی گناه اما ناشناخته روی زمین می تواند کشنده باشد. این کشور مدیون پاسخ های خانواده ویلنسکی است. همچنین مدیون اقدام عمومی است.

بررسی فاجعه روز دوشنبه و راه اندازی یک کمپین آگاه سازی پایدار باید با هم پیش برود. هیچ یک نباید منتظر دیگری باشد. هر دو باید همزمان شروع شوند.