ترسیم چگونگی گسترش موج اعتراضی فرانسه در سراسر اروپا

جنبش اعتراضی فرانسه تقریبا دو ماه پس از آنکه دانش‌آموزان دبیرستانی برای اولین بار از کلاس‌های در حال فرو ریختن خارج شدند، نشانه‌ای از کاهش نشان نمی‌دهد.

به گفته وزارت کشور، روز شنبه 146000 نفر در سراسر کشور تظاهرات کردند که 46000 نفر در پاریس بودند، در حالی که اتحادیه ها این آمار را 250000 و 75000 اعلام کردند.

شرکت کنندگان نسبت به هفته های گذشته کاهش یافته بود، اما پلیس از گاز اشک آور و باتوم علیه معترضان در پاریس استفاده کرد و به صدها نفر از مردمی که جاده ای را در مرکز لیون، سومین شهر بزرگ فرانسه مسدود کرده بودند، گاز اشک آور شلیک کرد. حدود 70,000 پرسنل امنیتی چند روز پس از پیوستن حدود 575,000 نفر به تظاهرات سازمان‌دهی شده توسط اتحادیه، مستقر شدند.

این اعتراضات به طیف وسیعی از موضوعات از قیمت بالای سوخت گرفته تا دستمزد و مسکن اجتماعی گسترش یافته است و در برخی موارد تظاهرات با غارت و خشونت خدشه دار شده است. پلیس به استفاده از زور بیش از حد متهم شده است و افسران از سنگرها، گاز اشک آور و باتوم علیه معترضان استفاده کردند.

الجزیره نقشه هایی را نشان می دهد که در آن تظاهرات، از جمله شورش، در سراسر اروپا برگزار شده است.

تجزیه و تحلیل داده‌های داده‌های مکان و رویداد درگیری‌های مسلحانه (ACLED) نشان داد که بین 15 سپتامبر تا 30 اکتبر، بیش از 1200 اعتراض و شورش 100 نفر یا بیشتر در سراسر فرانسه بر سر آموزش، خدمات عمومی و هزینه‌های زندگی روی داد.

این جنبش در اواسط سپتامبر در دبیرستان ها آغاز شد، جایی که دانش آموزان از شلوغی کلاس های درس، کمبود معلم و ساختمان های ویران شده شکایت داشتند. به زودی به اعتراضات علیه افزایش هزینه های زندگی، جذب اتحادیه های کارگری و جنبش "جلیقه زردها"، با شورش و غارت در حاشیه گسترش یافت.

بر اساس برآوردهای دولت، تنها در 17 اکتبر، بیش از 500000 نفر در سراسر کشور تظاهرات کردند.

مدیر عامل ACLED، Clionadh Raleigh در 19 اکتبر گفت که ACLED طی پنج سال گذشته به طور متوسط ​​روزانه 20.5 تظاهرات در فرانسه ثبت کرده است. او گفت: «در طول چرخه اعتراضات کنونی، این میزان به 66 مورد در روز رسیده است، که بیش از سه برابر نرخ معمول است.

رالی گفت که چرخه‌های اعتراض معمولا حدود 20 روز یا 36 روز برای جنبش‌های اصلی طول می‌کشد. با شمارش ACLED، این یکی به 45 روز رسیده بود و همچنان ادامه داشت.

او گفت: «اما بارزترین تفاوت سطح رویارویی است. "تقریبا یک چهارم رویدادها، 24.2 درصد، به عنوان شورش طبقه بندی شده اند، در مقایسه با میانگین فقط 1.9 درصد در چرخه های قبلی. فقط ناآرامی های پس از مرگ ناهل مرزوک در سال 2023 نسبت بالاتری را ثبت کردند."

واکنش پلیس نیز انتقاداتی را در پی داشته است. در 28 اکتبر، چهار کارشناس سازمان ملل متحد که توسط شورای حقوق بشر مأموریت یافته بودند، نسبت به "استفاده بیش از حد از زور" توسط مقامات فرانسوی در متفرق کردن اعتراضات دانشجویی ابراز نگرانی کردند.

آنها در بیانیه ای گفتند: «میزان دستگیری و بازداشت، که بر چندین هزار نفر، عمدتا خردسالان تأثیر می گذارد، نامتناسب به نظر می رسد و تظاهرکنندگان را از استفاده از آزادی بیان و تجمع مسالمت آمیز باز می دارد».

در شهر شمالی لیل، یک نوجوان با انفجار یک نارنجک دست خود را از دست داد که معترضان مدرسه با پلیس درگیر شدند.

فرانسه به تنهایی اعتراض نمی کند. از اواسط سپتامبر، تظاهرات بر سر افزایش هزینه های زندگی، دستمزدهای پایین و کمبود خدمات عمومی در 30 کشور اروپایی دیگر، از پرتغال تا لهستان، آغاز شده است.

بر اساس تجزیه و تحلیل داده های ACLED، بین 15 سپتامبر و 30 اکتبر، بیش از 1700 اعتراض و شورش 100 نفر یا بیشتر در سراسر اروپا برگزار شد.

آلبرتو آلمانو، استاد حقوق و سیاست اتحادیه اروپا در مدرسه بازرگانی HEC پاریس، ماه گذشته به الجزیره گفت، اگرچه اعتراضات در کشورهای دیگر به اندازه تظاهرات در فرانسه نبود، اما ممکن است نشانه ای از سرایت نارضایتی باشد.

آلمانو گفت: "فرانسه مرکز این جنبش است... و اکنون نشانه هایی وجود دارد که این جنبش در حال گسترش به فراتر از فرانسه است."

فرانسه رهبری تظاهرات را برعهده داشته است، اما اعتراضات در سراسر اروپا نیز در همان زمان آغاز شده است که به دلیل رشته مشترک آموزش کم بودجه، افزایش هزینه های زندگی و مسکن غیرقابل استطاعت است.

بر اساس تجزیه و تحلیل داده های ACLED، فرانسه بین 15 سپتامبر تا 30 اکتبر شاهد بیش از 1200 اعتراض و شورش بود و پس از آن اسپانیا (173)، ایتالیا (160)، آلمان (70) و پرتغال (33) قرار گرفتند.

در اسپانیا، ده‌ها هزار نفر در اوایل اکتبر پس از رد دو فرمان مسکن اضطراری توسط پارلمان در 2 اکتبر که ضربه‌ای به دولت اقلیت نخست‌وزیر پدرو سانچز بود، تظاهرات کردند.

در ایتالیا، تظاهرات بر سر بحران هزینه های زندگی و مسکن غیرقابل قیمت به درگیری با پلیس منجر شده است.

در پرتغال، ده‌ها هزار معترض علیه بحران هزینه‌های زندگی، دستمزدهای پایین و ناتوانی در دسترسی به مسکن در شهرهای بزرگ راهپیمایی کردند.