ترس‌های پرش، دستکش‌های چرمی و صدای پروانه‌ها: استادان ترسناک تئاتر در مورد اینکه چگونه نمایش‌هایشان را بسیار ترسناک می‌سازند

چه فیلم سیاه‌آوت همه‌جانبه‌ای باشد یا چه فیلم ترسناک 2:22: A Ghost Story، فصلی است که باید در تئاتر بی‌معنا بترسی. اما راز ایجاد نفس در بینندگان از ترس چیست؟

ساعت 1 بامداد بود. تاریکی مطلق با قفل کردن محل برگزاری عروسی، سنسور ماشین سم بیچ خاموش شد: چیزی پشت سر او بود. نویسنده و کارگردان به یاد می‌آورد: «نیم ساعت ادامه داشت، روی سپر جلو، سپس دور عقب. اما هر بار که نگاه می‌کردم، چیزی نبود.» به راهش ادامه داد و دور ماشین خفه شد. بنابراین او از نگاه کردن منصرف شد. فکر کردم: «اگر به پشت سرم نگاه نکنم، متوجه نمی شوم.» از آن زمان، بیچ، خالق یکی از انبوهی از نمایش های ترسناکی که در حال حاضر صحنه را فرا گرفته است، اعتراف می کند: «من رانندگی در تاریکی را دوست ندارم».

تجربه بیچ به طرز وحشتناکی شبیه صحنه ای بود در نمایشنامه موفق اندی نایمن در سال 2010، داستان های ارواح، که بیچ چهار بار آن را دیده بود، بنابراین پایان تلخی که شخصیت روی صحنه با آن روبرو شده بود، وقتی حسگر در تاریکی خاموش شد، ذهن او را پر کرد. اکنون، این تجربه عجیب به نمایش ترسناک جدید او یعنی Blackout (تور بریتانیا تا 27 فوریه) وارد شده است، که از همه چیزهایی استفاده می کند که او را در آن شب بسیار ترسانده است: سکوت، غیبت، ایده چیزی در سایه ها.

کریس فیشر، طراح توهمات پشت نمایش روی صحنه «فعالیت ماوراء الطبیعه» (در تئاتر سفیر لندن تا 27 فوریه و تور بریتانیا) می گوید: «این اثر آرواره است. فیشر می گوید: «دیدن باله و شنیدن موسیقی ترسناک تر از دیدن سر مکانیکی کوسه است.» ادامه مطلب...