ترش و شیرین: فرانک مک نالی در مورد اینکه چگونه وحشیگری روسیه کیک مری را به ایرلند آورد

هفتاد سال پیش در این جمعه، 23 اکتبر 1956، هزاران معترض در میدانی در بوداپست تجمع کردند و خواستار پایان حکومت کمونیستی شدند.

این آغاز قیام مجارستان بود که به مدت 15 روز ادامه داشت تا اینکه توسط تانک ها و سربازان شوروی تحت هدایت مسکو به طرز وحشیانه ای سرکوب شد.

وقایع امروز طنین‌های زیادی دارند و نه فقط به این دلیل که این حمله روسیه به یک همسایه اروپایی بود. همچنین منجر به یک بحران بین المللی پناهندگان، از جمله اولین هجوم گسترده پناهجویان به ایرلند مستقل شد.

از بیش از 200000 نفری که از مجارستان گریختند، 548 نفر در یک اردوگاه ارتش در Knocknalisheen، Co Clare اسکان اضطراری داده شدند.

و حتی در یک ایرلند فقیر، که مهاجرت اجباری برای بسیاری یک واقعیت بود، مجارهای کاتولیک به طور گسترده مورد استقبال قرار گرفتند.

احساس متقابل هم بود. گزارش آرشیو RTÉ از آن دوره شامل کودکان سپاسگزار در اردوگاه است که سرودی را به زبان ایرلندی می خوانند: «Céad míle fáilte romhat, a Íosa».

اما این یک تجربه کاملا خوشحال کننده نبود. همانطور که برایان فانینگ چند سال پیش در این روزنامه نوشت، ایرلند به تازگی کنوانسیون سازمان ملل را تصویب کرده بود که به این پناهندگان حق کار می داد. با این حال، "تلاش های قابل توجهی برای جلوگیری از جویای کار مجارها انجام شد".

آخرین پست و گروه کر: فرانک مک نالی در خاطرات یک رستوران دوبلین که مدت هاست گم شده است

همچنین به زودی مبارزه ای برای کنترل اردوگاه بین مجارستانی ها که کمیته ای نماینده انتخاب می کردند و مدیران صلیب سرخ که به دنبال سرکوب آن بودند شکل گرفت.

دومی به دولت در مورد "آژیتاتورها" در میان پناهندگان، از جمله مردی که از اردوگاه زندان سیبری جان سالم به در برده بود، شکایت کرد.

این اتهامات شامل دعوت فرضی به کلبه او در یک شب "یک زن نامطلوب" بود. در واقع، همانطور که شیهان نوشت، او یک بانوی محترم اهل لیمریک بود که "در تلاش برای استخدام نوازندگان پناهنده برای نواختن در یک گروه بود".

شرایط در Knocknalisheen به قدری دور از تجمل بود که آن را به "توقیف" تشبیه کردند. و اعتراض مجارها به سنت بزرگ ایرلندی - اعتصاب غذا - به اوج خود رسید تا اینکه خواسته‌های آنها برای ملاقات با کارمندان ارشد دولتی برآورده شد.

در هر صورت، برای بیشتر افراد، ایرلند فقط یک پست صحنه سازی بود. پس از دو سال اقامت، اکثریت بزرگ به کانادا رفتند. اما برخی باقی ماندند، از جمله چند نفری که در کافه‌های بیولی متعلق به کواکر در دوبلین کار پیدا کردند، موضوعی که به آن باز خواهیم گشت.

همانطور که سفیر فعلی مجارستان در ایرلند، گرگلی بانهگی، در مراسم بزرگداشت اوایل این هفته به مهمانان یادآوری کرد، احساس همنوایی بین کشورش و این کشور به چندین قرن پیش برمی گردد.

در سال 1649، اسقف کاتولیک کلونفرت، والتر لینچ، پس از فرار از آزار و اذیت کرومول، خانه جدیدی در شهر گیور مجارستان ساخت.

او با خود یک نقاشی از مدونا و کودک آورد. و هنگامی که او درگذشت، بقایای او و عکس هر دو در کلیسای جامع محلی اقامت دائم کردند.

در آنجا، چند سال بعد، این نقاشی کانون اتفاقات ظاهرا معجزه آسایی شد. در روز سنت پاتریک در سال 1697، سالی که در آن همه کشیش ها از ایرلند تبعید شدند، مدونا دیده شد که طی چند ساعت اشک خون می گریست.

گفته می‌شود که گزارش‌های این پدیده توسط صدها شاهد عینی از جمله "وزرای کالوینیست و لوتری و یک خاخام یهودی" امضا شده است.

از آن زمان، «مادونای ایرلندی گیور» زائران را به خود جذب کرده است، در حالی که یک نسخه از نقاشی اصلی اکنون در کلیسای جامع سنت برندا در لوگریا، کوگالوی آویزان است.

اما همانطور که سفیر نیز اشاره کرد، با بازگشت به بیولی، مجارهایی که در اواخر دهه 1950 در آنجا کار پیدا کردند، مردی به نام هنری اسپلتر بودند.

و در میان کمک‌های هنری، نسخه‌ای محلی از دسری بود که در کشورش به نام «کیک ماریکا» معروف بود.

این شیرینی شکلاتی، اسفنجی و مارزیپان به شکل طبل، در ایرلند با نام «کیک مری» شناخته شد و برای سال‌ها یکی از اصلی‌ترین غذاهای منوی بیولی بود.

شاید هرگز به اندازه نان چسبناک یا رول بادام، که کافه ها مترادف آن بودند، مشهور نبود.

اما به عنوان مثال، می‌بینم که در طول پوشش تهدیدآمیز بسته شدن خیابان گرافتون بیولی در سال 2004، مشتریان سابق نوستالژیک که در یکی از ویژگی‌های روزنامه نقل شده بودند، نویسنده لیز رایان بود که اظهار تاسف می‌کرد: «همه چیز داشت – آتش واقعی، دکور گرم، قهوه خوب، آن کیک‌های مری دوست‌داشتنی».

افسوس، در یکی از بازسازی های کافه، دستور غذا از بین رفت. و از آنجایی که هنری اسپلتر مدت‌ها بود که از بین رفته بود - او در مقطعی دوباره مهاجرت کرده بود - به نظر می‌رسید که گم می‌شود.

سپس، دو دهه بعد، هیزل کارمایکل، کارآگاه مواد غذایی Bewley وارد این پرونده شد. او اسپلتر را تا ایالات متحده دنبال کرد، اما متوجه شد که او به تازگی در آنجا در 95 سالگی مرده است.

اما از طریق آگهی های ترحیم، یکی از نوه های او را پیدا کرد. و با کمک کتابهای قدیمی Bewley - آنها با هم توانستند دسر داستانی را در سال گذشته به زندگی بازگردانند.

این کیک یکی از ستاره‌های مراسم بزرگداشت سفارت در روز دوشنبه بود، جایی که میهمانان شامل اسقف فعلی کلونفرت مایکل دوگنان و مورخ ورا شریدان بودند که کتاب غریبه‌های مناسب در سال 2023 داستان پناهندگان سال 1956 را روایت می‌کند.

یکی دیگر از ویژگی های قابل توجه این رویداد، سه رنگ های مجارستانی مینیاتوری بود که هر کدام دارای یک سوراخ در وسط بودند. این اقدام معترضان 70 سال پیش را تکرار کرد، زمانی که آنها پرچم نشان کمونیستی پس از جنگ را ویرایش کردند.