ترفند بدبینانه برای مسدود کردن مالیات بر ثروت کالیفرنیا

مهمترین تصمیمی که امسال رای دهندگان کالیفرنیا با آن روبرو هستند، این نیست که از کدام نامزدها برای مناصب بالاتر حمایت کنند، بلکه این است که آیا مالیات بر ثروت حدود 250 میلیاردر این ایالت را تصویب کنند یا خیر. طرح رای‌گیری که مالیات را اعمال می‌کند، دشمنان زیادی دارد، نه تنها در میان ثروتمندان، بلکه بسیاری از کالیفرنیایی‌ها، از جمله فرماندار گاوین نیوسام، که نگران از دست دادن ثروتمندان به دیگر ایالت‌ها هستند. اما به لطف یک مانور انتخاباتی بدبینانه توسط مخالفان این اقدام، افرادی که در نهایت آن را محکوم می کنند ممکن است شامل برخی از کسانی باشد که به آن رای می دهند.

پیشنهاد 40 توسط دیو ریگان، که اتحادیه بزرگ و قدرتمند کارکنان مراقبت های بهداشتی کالیفرنیا را رهبری می کند، در واکنش به کاهش مدیکید در قانون یک لایحه بزرگ زیبای دونالد ترامپ، رهبری شد. در صورت تصویب، این ابتکار یک بار مالیات 5 درصدی بر کل ثروت میلیاردرها ایجاد می کند و عواید آن - شاید به اندازه 100 میلیارد دلار - بیشتر برای هزینه های مراقبت های بهداشتی دولتی اختصاص می یابد. برای اطمینان از اینکه ابرثروتمندان قبل از پرداخت مالیات فرار نمی کنند، این سیاست به طور عطف به ماسبق برای هر کسی که در ابتدای سال 2026 در این ایالت زندگی می کرد اعمال می شود.

به طور قابل پیش بینی، برخی از میلیاردرهای مورد بحث به دنبال شکست این ابتکار هستند. سرگئی برین، یکی از بنیانگذاران گوگل، پیشگیرانه محل سکونت و کسب و کار خود را در سال 2025 به نوادا منتقل کرد و سازمان سیاسی جدید «ساختن کالیفرنیای بهتر» را با 102 میلیون دلار از مخفیگاه خود تأسیس کرد. (ممکن است زیاد به نظر برسد، اما مالیات حدود 12 میلیارد دلار برای او هزینه داشته است.) به لطف کمک های مالی سایر سرمایه گذاران فناوری، این گروه در مجموع بیش از 333 میلیون دلار جمع آوری کرده است.

[ بخوانید: اگر از آنها مالیات بگیرید، آیا آنها را ترک می کنند؟ ]

طرح الف این است که رای دهندگان را متقاعد کند که پیشنهاد 40 از طریق رگبار تبلیغات تلویزیونی و رسانه های اجتماعی غیرعاقلانه است. درصورتی‌که جواب نداد، مخالفان طرح‌های B و C را ارائه کرده‌اند: گزاره‌های 41 و 42. این طرح‌ها از ویژگی قانون کالیفرنیا بهره می‌برند: اگر دو اقدام متضاد رأی‌گیری در یک انتخابات تصویب شود، رأی‌گیری که رأی بیشتری داشته باشد پیروز می‌شود. در ظاهر، هر دو بی ضرر و بی ربط به مالیات بر ثروت به نظر می رسند. پیشنهاد 41 به عنوان یک اقدام مسئولیت مالی مطرح می شود و گزاره 42 ظاهرا در مورد حمایت از پس انداز بازنشستگی رأی دهندگان است.

اما این طرح‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که مستقیما با معیار مالیات بر ثروت در تضاد باشند. گزاره 41 الزامات حسابرسی را برای مالیات‌های ویژه جدید ایجاد می‌کند و هر برنامه‌ای را که از محدودیت هزینه‌های موجود ایالت، که مالیات بر ثروت جدید است، معاف است، باطل می‌کند. گزاره 42 هم مالیات عطف به ماسبق و هم هرگونه مالیات بر اموال غیر مستغلات را که هر کدام پیشنهاد 40 را شرح می دهند ممنوع می کند.

این تاکتیک کاملا قانونی است و تلاش برای تغییر قوانین می تواند عواقب ناخوشایندی در پایین دست داشته باشد. به عنوان مثال، اگر پیشنهادهای متقابل پذیرفته نمی شد، آنگاه گروهی که از یک ابتکار پیش رو استقبال می کرد، می توانست آن را به سادگی با جمع آوری امضاهای کافی متوقف کند. با این حال، این قانون می‌تواند به‌طور انحرافی، با ممانعت از تبدیل شدن طرح‌هایی که بیش از نیمی از مردم از آن حمایت می‌کنند، به نتایج ضد اکثریتی منجر شود، در صورتی که پیشنهاد دیگری در برگه رای اتفاق بیفتد، یا طراحی شود که آن را نفی کند.

گزاره‌های 41 و 42 نیز از این امکان استفاده می‌کنند که رأی‌دهندگان متوجه مغایرت این اقدامات نشوند و به بیش از یکی از آنها رأی مثبت دهند. آنها ممکن است فکر کنند که حسابرسی ها معقول است و باید محدودیت های هزینه ها رعایت شود، یا اینکه دارایی های شخصی مانند ماشین ها و حلقه های نامزدی و 401(k) نباید مشمول مالیات شوند، و درک نمی کنند که این اصول مانع از این باور آنها می شود که میلیاردرها باید مالیات بر ثروت بپردازند.

سایر رأی دهندگان ممکن است حسابرسی را به مالیات بر ثروت ترجیح دهند، حتی اگر با هر دوی آنها کاملا خوب باشند. از این نظر، اقدام متقابل آنها را مجبور می‌کند بین دو سیاستی که می‌توانند همزیستی داشته باشند، یکی را انتخاب کنند. با این حال، سایر رای دهندگان احتمالا از تجزیه این همه معیار و تصمیم به مخالفت با همه آنها غرق یا آزرده می شوند: دانشمندان علوم سیاسی دریافته اند که هر چه مدت رای طولانی تر باشد، احتمال رأی منفی افراد بیشتر است.

[ بخوانید: مالیاتی که ثروتمندان نمی توانند از آن فرار کنند]

از لحاظ تاریخی، کالیفرنیایی ها به راحتی فریب این نوع بازی را نمی خورند. اما در یک رقابت نزدیک، تنها یک زیرمجموعه کوچک از رای دهندگان باید در دسته بندی های بالا قرار گیرند تا استراتژی اقدام متقابل عمل کند. تصور کنید که 51 درصد از رای دهندگان خواهان مالیات بر ثروت هستند و 49 درصد مخالف آن هستند. اگر همه کسانی که با آن مخالف هستند به پیشنهاد 41 رأی دهند، زیرا می دانند که این معیار گزاره 40 را نفی می کند و فقط 3 درصد از رای دهندگان به هر دو رأی می دهند، پیشنهاد 41 با 52 درصد آرا تصویب می شود و مالیات بر ثروتی که 51 درصد از مردم کالیفرنیا به آن رای مثبت دادند، لغو می شود.

نظرسنجی ها نشان می دهد که این نتیجه ممکن است. در نظرسنجی سپتامبر توسط مؤسسه سیاست عمومی کالیفرنیا، مالیات بر ثروت از 52 تا 46، گزاره 41 از 51 تا 44 عبور کرد، و پیشنهاد 42 از 54 تا 43 عبور کرد، که منجر به اجرای تنها گزاره 42 (پیشنهاد مربوط به مالیات بر دارایی) شد. (یک نظرسنجی جدیدتر توسط همان سازمان نشان داد که مالیات بر ثروت تنها 46 درصد حمایت می شود.) نظرسنجی از UC Berkeley نشان داد که بخش بزرگتری از رای دهندگان در مورد اقدامات متقابل نسبت به پیشنهاد 40 تصمیم نگرفته اند، که نشان می دهد برخی از رای دهندگان متوجه تضاد اقدامات نیستند.

در آغاز قرن بیستم، بسیاری از مجالس قانونگذاری ایالت های غربی توسط صاحبان انحصارات راه آهن و معدن محلی تسخیر شدند. مترقی ها و پوپولیست ها اقدامات رای گیری را به عنوان راهی برای دور زدن آن پلتوکرات ها و بازگرداندن قدرت به مردم معرفی کردند. اما، همانطور که مبارزه بر سر گزاره 40 نشان می‌دهد، این تنها در صورتی کار می‌کند که رای‌دهندگان بتوانند در برابر تلاش‌های پلتوکرات‌ها برای تصرف در فرآیند سنجش رأی نیز مقاومت کنند.