"تروما هنوز وجود دارد": یک بن بست چند دهه ای به ایرلند شمالی باز می گردد

پورتادون، ایرلند شمالی - وقتی تعطیلات تابستانی فرا رسید، کریس نلسون نگران مادرش بود.

شب بیدار دراز کشید تا او برگردد. در طول روز، او با اعضای خانواده تماس گرفت تا از او بپرسد که آیا او سالم است یا خیر. تهدید و نامه از در بود.

او به الجزیره گفت: «می ترسیدم خانه را ترک کنم.

مادر او، رزماری نلسون، وکیل ساکنان کاتولیک مخالف رژه پروتستان Orange Order در امتداد جاده Portadown's Garvaghy در ایرلند شمالی در اواخر دهه 1990 بود.

هر ماه جولای، با نزدیک شدن به فصل راهپیمایی، یک بن بست وجود داشت.

نارنجی‌مردان به دنبال بازگشت از کلیسای درامکری در مسیری بودند که به‌عنوان مسیر سنتی خود می‌دانستند. ساکنان با عبور سازمان ضد کاتولیک از خیابان اکثریت کاتولیک مخالف بودند. در برخی از سال ها، پلیس به زور رژه را پشت سر گذاشت. در سالهای بعد مسدود شد.

رزماری عصرهای تابستان را در کنار ساکنان جاده قرواقی می گذراند. هر شب قبل از خروج از خانه، به پسرش می‌گفت که می‌خواهد از خانواده‌ها مراقبت کند و مطمئن شود که بچه‌هایشان خوب هستند. او آنها را با دوستانش در دبستان مقایسه کرد.

کریس که اکنون 39 سال دارد، گفت: «او به کمک به افراد ضعیف بسیار معتقد بود. او کارهای زیادی را رایگان انجام داد.

مادرش به مردم از هر دو طرف جامعه کمک می کرد. وقتی کار اجازه داد، خانواده به بوندوران، آن سوی مرز رفتند و برای یک روز ترس از بین می رفت.

کریس گفت، یک شب، در طی یک بن بست در سال 1997، زمانی که نیروی پلیس ایالتی، پلیس سلطنتی اولستر (RUC)، از باتوم برای پاک کردن مردم محلی کاتولیک از جاده استفاده کرد، کریس گفت: «او توسط پلیس مورد ضرب و شتم قرار گرفت. "به او تف کرده بودند"، کبود شده و خون آلود.

"این خیلی آسیب زا بود. من همیشه فکر می کردم قرار است برای مادرم اتفاقی بیفتد."

روز دوشنبه در مارس 1999، تقریبا یک سال پس از پایان دادن به مناقشه توسط توافقنامه جمعه خوب، رزماری از خانه خود در لورگان فرار کرد.

هنگامی که او در یک تقاطع نزدیک ترمز می کرد، بمبی در زیر ماشینش منفجر شد. دختر هشت ساله او، سارا، در مدرسه ابتدایی در همان نزدیکی بود و صدای انفجار را شنید. خانواده آخر هفته قبل را در بوندوران با هم گذرانده بودند.

کریس 11 ساله در آن زمان و برادر بزرگترش در یک سفر اسکی در مدرسه نبودند که با خبر مرگ او تماس تلفنی دریافت کردند.

در حالی که صدایش قطع شد، گفت: «سخت بود».

نزدیک به سه دهه بعد، یک بن بست دیگر این خاطرات کودکی را به ترس برای نسل بعدی تبدیل کرد، با تلاشی دوباره از سوی نظم نارنجی پروتستان برای راهپیمایی در محله کاتولیک ها و تهدیدی برای از بین بردن صلحی شکننده.

مشکلات در اواخر دهه 1960 آغاز شد، زیرا اعتراضات کاتولیک ها علیه تبعیض با سرکوب و خشونت مواجه شد. شبه‌نظامیان جمهوری‌خواه برای یک ایرلند متحد جنگیدند و ارتش برای حفظ حاکمیت بریتانیا جنگید، در یک درگیری که بیش از 3500 نفر را کشت.

توافقنامه جمعه خوب 1998 چارچوبی برای صلح و تقسیم قدرت ایجاد کرد.

بر اساس این توافق، مردم پورتادون در 28 سال گذشته در آرامش نسبی زندگی کرده اند.

اما این موضوع ناگهان با تصمیم آخرین لحظه دادگاه عالی مبنی بر اجازه راهپیمایی ناآرام شد. در پاسخ، ساکنان کاتولیک راه را مسدود کردند. بسیاری از افراد نارنجی در بالای جاده جمع شده بودند و منتظر اجازه پلیس برای عبور بودند - تصویری از تفرقه که هرگز واقعا ترک نکرد.

بسیاری از ساکنان جاده گارواقی اکنون پدر و مادر هستند و می ترسند فرزندانشان چه چیزی را از اختلافی که امیدوار بودند پشت سر گذاشته به ارث ببرند.

پل اوکانر، از گروه حقوق بشر مرکز پت فینوکان در ایرلند شمالی، گفت رزماری نلسون در میان 21 نفری است که مرگ آنها به اختلاف درامکری مرتبط است.

بسیاری از آنها هنوز تحت بازجویی هستند و خانواده ها به دنبال عدالت و فشار برای تحقیقات عمومی در میان نگرانی ها در مورد تبانی بین دولت بریتانیا و شبه نظامیان وفادار، که بسیاری از آنها اعضای نظم نارنجی بودند، ادامه می دهند.

اوکانر به الجزیرا گفت: "این قتل‌ها شامل قتل‌های LVF (نیروی داوطلب وفادار) در آن زمان می‌شود و همگی به اختلافات درامکری مرتبط هستند. آنها مسئول بسیاری از قتل‌ها در اطراف منطقه مید آلستر در آن زمان بودند. آنها سعی داشتند روند صلح را بی‌ثبات کنند و شورش‌های زیادی در اطراف گسترش یافتند، از جمله در دری."

او معتقد است که او با رزماری نلسون کار می کرد و اکنون به دنبال تحقیقات عمومی در مورد قتل شان براون، یکی دیگر از پرونده های مرتبط با Drumcree است. پدر ۶۱ ساله اهل بلاگی، شهرستان دری، در ماه می ۱۹۹۷ ربوده و به قتل رسید.

سال بعد، سه برادر کویین - ریچارد 10 ساله، مارک 9 ساله و جیسون هشت ساله - پس از بمب گذاری بنزینی توسط وفاداران به خانه آنها در Ballymoney، County Antrim، در حالی که آنها خواب بودند، جان باختند. مرگ آنها در جریان ناآرامی های پیرامون درامکری، فراخوان های گسترده ای را برای پایان دادن به بن بست Orange Order به همراه داشت.

در مرکز شهر پورتادون، پرچم اتحادیه در میان پایه‌هایی به اهتزاز در می‌آید که به هنگ دفاعی اولستر، یک واحد استخدام شده محلی از ارتش بریتانیا و پیمان اولستر اختصاص داده شده است - سندی که زمانی امضا شد که نزدیک به 500000 نفر با نوعی خودگردانی برای ایرلند در سال 1912 مخالفت کردند.

در گوشه و کنار، در املاک مسکونی ادگارستون، پرچم‌های نیروی داوطلب اولستر (UVF) از تیر چراغ‌ها آویزان شده‌اند، و حاشیه‌ها به رنگ قرمز، سفید و آبی، در کنار نقاشی دیواری نشان FC رنجرز.

این منطقه یکی از کانون های اتحادیه گرایی است. Orange Order در سال 1795 در دهکده Loughgall، چند مایلی از Drumcree تأسیس شد.

نارنجی پوشان می گویند که از سال 1807 مسیر را از طریق جاده گارواقی طی کرده اند. از سال 1998 راهپیمایی از جاده گرواقی مسدود شده است، اما نارنجی پوشان به ارائه درخواست برای راهپیمایی ادامه داده اند.

آخرین تصمیم کمیسیون رژه به 35 مرد اجازه داد که بدون موسیقی راه بروند. از آن زمان، نارنجی‌مردان بارها قبل از بازگشت به کلیسا به خط پلیس نزدیک شده‌اند.

ملی گرایان ایرلندی از ارزیابی پلیس مبنی بر اجازه برگزاری راهپیمایی انتقاد کرده اند، در حالی که اتحادیه های کارگری پلیس را به دلیل کوتاهی در برداشتن اجباری معترضانی که مسیر را مسدود کرده بودند، محکوم کردند.

الجزیره برای اظهار نظر با سه حزب اصلی اتحادیه - حزب اتحادیه دمکراتیک (DUP)، صدای اتحادیه سنتی (TUV) و حزب اتحادیه اولستر (UUP) - تماس گرفت اما هیچ پاسخی دریافت نکرد.

جیمی برایسون، فعال وفادار، در سخنرانی به حدود 200 حامی در پورتادون، معترضان را "یک اوباش غرغر غیرقانونی" توصیف کرد.

او خواستار استعفای وزیر اول، میشل اونیل از سین فین و جان بوچر رئیس پلیس شده است و می‌خواهد به مردان نارنجی اجازه داده شود تا در جاده گارواگی راه بروند.

اونیل به خاطر ایستادن در کنار معترضان با انتقاداتی مواجه شده است.

در کلیسای درامکری، نارنجی‌ها راهپیمایی نمی‌کردند، بلکه نشسته بودند و چای می‌نوشیدند و چیپس می‌خوردند. حدود شش مرد، یکی ارسی پوشیده بود، زیر آلاچیق در سرما جمع شده بودند.

نایجل داوسون، رئیس منطقه Orange Order به الجزیره گفت: «ما صبورانه منتظر فرمانده پاسبان هستیم تا قانون کشور را اعمال کند.

"منطقه پورتادان هرگز در تاریخ خود رژه ای را برای رویارویی با همسایگان خود متوقف نکرده است. بنابراین من نمی دانم ترس و وحشت از کجا می آید."

نارنجی‌مرد دیگری که خواست نامش فاش نشود، افزود: "ما مصمم هستیم که بعد از مراسم یکشنبه به خانه برگردیم... فقط می‌خواهیم به خانه برگردیم."

در حدود یک مایل جلوتر در جاده گارواگی، گروه موسیقی محلی ایرلندی مری والوپرها برای صدها نفر از ساکنان و حامیان آن اجرا کردند.

بچه‌ها می‌رقصیدند و در حالی که والدین از بالا تماشا می‌کردند، از خاکریز سر خوردند. پرچم فلسطین و ایرلند در باد به اهتزاز درآمد.

لیندا اونیل، 51 ساله، ساکن جاده گارواگی، به الجزیره گفت که این صحنه 30 سال پیش غیرقابل تصور بود.

"بزرگ شدن در نوجوانی وحشتناک بود. ما در جامعه خودمان ماندیم. ما به مرکز شهر دسترسی نداشتیم... این جامعه یک محله یهودی نشین بود. و این عمدی بود."

یکی دیگر از ساکنان، Ciaran O Ferghail، تابستان هایی را به یاد می آورد که در محاصره نیروهای بریتانیایی سپری شده بود.

"این جامعه به یک منطقه جنگی تبدیل شد. همه جا تانک ها و ارتش بریتانیا وجود داشت، هزاران RUC. این جامعه هر تابستان به طور کامل تحت محاصره بود، توسط فرمان نارنجی، ارتش بریتانیا، RUC و شبه نظامیان وفادار. ما در هر جاده و از هر جهت محاصره شده بودیم."

اونیل گفت که وقتی ساکنان شروع به احقاق حقوق خود کردند، رویارویی تغییر کرد.

در سال 1995، صدها نفر در جاده گارواقی نشستند تا راهپیمایی را مسدود کنند. بن‌بست خشونت‌آمیز متعاقب آن بین نیروهای امنیتی و نارنجی‌ها و حامیان وفادار آنها به مصالحه پایان یافت تا راهپیمایی از بین برود. ساکنان می گویند که آنها فهمیده اند که این آخرین خواهد بود.

اما تابستان بعد، رژه بازگشت. پلیس ابتدا آن را مسدود کرد، سپس پس از پنج روز حملات گسترده وفاداران، مسیر خود را تغییر داد. افسران ساکنان را مجبور به ترک جاده کردند و آنها را مورد ضرب و شتم قرار دادند که باعث شورش در جوامع کاتولیک شد.

در سال 1997، نیروهای امنیتی محله کاتولیک ها را قبل از سپیده دم محصور کردند و در میان تهدیدهای وفاداران به کشتن کاتولیک ها در صورت توقف، اجازه دادند رژه در ظهر برگزار شود. اعتراضات و خشونت های ملی گرایانه را به دنبال داشت. از سال 1377 راهپیمایی از جاده قرواقی ممنوع شد. اما برای ساکنان، تابستان ها تا سال 2000 با موانع فولادی ارتش مشخص شد.

کریس نلسون، تقریبا 40 ساله، تقریبا در همان سنی است که مادرش در زمان کشته شدن او بود.

اعتراضات جاده گارواقی اولین باری است که او تصمیم گرفت علنی درباره مادرش صحبت کند.

او به تحصیل در رشته حقوق در دانشگاه ادامه داد، اما می‌گوید اگر او هنوز اینجا بود، زندگی‌اش مسیر متفاوتی را دنبال می‌کرد.

تحقیقات عمومی در مورد مرگ مادرش هیچ مدرکی مبنی بر اینکه آژانس‌های امنیتی دولتی «مستقیما» قتل او را تسهیل کرده‌اند پیدا نکرد، اما «نمی‌توان این احتمال را رد کرد» که اعضای آن سازمان‌ها به عاملان کمک کرده باشند.

این پرس و جو بارها و بارها گذشته را در حالی که او سعی می کرد به زندگی خود ادامه دهد، بازگرداند. اما دیدن عکس‌هایی از خانواده‌هایی که در جاده گارواقی به هم متصل می‌شوند، خاطرات اجتناب‌ناپذیری را از مادرش زنده کرد.

او گفت: «اگر او اینجا بود، همان جایی بود که در کنار مردم جاده قرواقی ایستاده بود».

در حالی که هیچ خشونتی در پورتادون، در Derry's Waterside وجود نداشته است، دو شب اخیر بی نظمی شاهد پرتاب بمب های بنزینی و سنگ تراشی به سمت پلیس بود. مأموران جمعیت شب دوم را اکثرا جوانان توصیف کردند.

تلاش مجدد برای رساندن رژه Orange Order از طریق جاده Garvaghy خطر باقی گذاشتن اثر خود را در کودکان در هر دو طرف دارد. با تعطیلی برخی از مدارس، کریس نلسون نگران است که والدین مجبور شوند به فرزندانشان توضیح دهند که چه اتفاقی دارد می افتد.

او گفت: "بچه ها چیزها را فراموش نمی کنند." "آنها همه چیز را جذب می کنند."

او به یاد می آورد که چه احساسی داشت هر شب منتظر مادرش بود و چگونه این نگرانی او را در تعطیلات تابستان دنبال می کرد. او برای بچه هایی که الان بزرگ می شوند چیز متفاوتی می خواهد.

«کودکان نباید با دانستن تفاوت بین کاتولیک و پروتستان بزرگ شوند.

"این چیزی نیست که باید در ذهن یک کودک آورده شود."