تریلر مهیج روزنامه نگاری سریع و قدیمی از آرون سورکین، حسابرسی اجتماعی

جرمی استرانگ در نقش مارک زاکربرگ در The Social Reckoning - با اجازه سونی

در ماه‌های منتهی به اکران The Social Reckoning - دنباله‌ای بر فیلم شبکه اجتماعی دیوید فینچر در سال 2010، که ظهور مارک زاکربرگ و فیس‌بوک را پوشش می‌داد - اهالی فیلم، حداقل زمان زیادی را صرف غر زدن درباره این واقعیت کردند که نویسنده و کارگردان فیلم، آرون سورکین، دیوید فینچر نیست. این البته به وضوح درست است. سورکین فیلمنامه شبکه اجتماعی را نوشت و برای آن برنده جایزه اسکار شد. فینچر برای مدتی در حال مذاکره برای کارگردانی The Social Reckoning بود، اما در نهایت این کنسرت با سورکین انجام شد و عصبانیت شروع شد.

سورکین در دیالوگ‌های بی‌نظیر و دیدگاه‌های لیبرال، البته اغلب خودپسندانه، متخصص است، اما فیلم‌هایی که او کارگردانی کرده است (محاکمه شیکاگو 7، ریکاردو بودن) به‌ویژه پویا در نظر گرفته نشده‌اند. جدیت بیش از حد او می تواند هم یک مزیت و هم منفی باشد: در حالی که بسیار خوب است که او اهمیت می دهد، مراقبت بیش از حد می تواند خسته کننده باشد.

به همین دلیل است که جای تعجب دارد که The Social Reckoning به همان سرعت پیش می رود. این شرحی است از اینکه چگونه جف هورویتز، نویسنده وال استریت ژورنال (با بازی جرمی آلن وایت) داستان این است که چگونه، قبل از انتخابات 2020، مارک زاکربرگ، بنیانگذار و مدیر عامل فیس بوک، اساسا تقویت دیدگاه های افراطی را تشویق کرد، عاملی که مستقیما به حمله خشونت آمیز 6 ژانویه به کاپیتول کمک کرد.

هورویتز نمی تواند آن داستان را به تنهایی بنویسد. او از کمک مخفیانه یک مهندس وفادار فیس بوک - بخشی از تیم یکپارچگی مدنی سازمان - که نسبت به سیاست های خاص شرکت بدبین شده است، استفاده می کند. فرانسیس هاوگن (مایکی مدیسون) در ابتدا فقط حداقل اطلاعات را ارائه می دهد. او کارش را دوست دارد و نمی خواهد آن را از دست بدهد. اما هر چه او به شیوه‌های شوم فیس‌بوک در ترویج طعمه خشم برای افزایش تعامل عمیق‌تر بپردازد، ناامیدتر می‌شود.

The Social Reckoning در هسته خود یک تریلر ژورنالیستی ژورنالیستی با کفش های قدیمی است. به نظر می‌رسد منظور سورکین این است که حتی در عصر دیجیتال، واقعا هیچ راه جدیدی برای یک روزنامه‌نگار اخلاقی و کامل وجود ندارد - همه قوانین قدیمی همچنان اعمال می‌شوند. فیلمنامه او مملو از اطلاعات است و داستان - که در سال 2019 با پیوستن هورویتز به دفتر روزنامه در سانفرانسیسکو آغاز می شود و کم و بیش با انتشار چند قسمتی او که در سال 2021 برنده پولیتزر شده بود، پرونده های فیس بوک را افشا می کند - از سالی به سال دیگر و دوباره به پایان می رسد.

(تغییرهای زمانی به کمک یک جدول زمانی کشویی که در پایین صفحه ظاهر می‌شود نشان داده می‌شوند.) رویکرد سورکین برای بیان این داستان تا حدودی استادانه است—گفتن‌های زیادی بدون نمایش زیاد وجود دارد. اما جف کروننوث، فیلمبردار - همکار مکرر فینچر که شبکه اجتماعی را نیز فیلمبرداری کرده است - ظاهری زیبا به تصویر می‌دهد. به نوعی، زمان اجرا سریعتر از آنچه که انتظار داشتید کاهش می یابد.

جرمی آلن وایت و مایکی مدیسون در The Social Reckoning - با اجازه سونی

شاید این تا حدی به لطف انتخاب بازیگران سورکین باشد. نقش زاکربرگ را جرمی استرانگ شیفتر دوژور بازی می‌کند که نوعی نرمی رباتیک از خود ساطع می‌کند. در بسیاری از صحنه‌هایش، او در یک جلسه استماع ساختگی کنگره، تحت نظارت یک «متخصص بحران» (با بازی وونمی موساکو) که او را دوست‌داشتنی‌تر می‌کند، تحت نظارت قرار می‌گیرد. او با پشتی صاف و تنش، با کت و شلواری تیره می نشیند و به طرز فوق العاده ای سخت کار می کند تا انسان به نظر برسد.

در نقطه‌ای از فیلم، زمانی که او از نقش شرکتش در ترویج دیدگاه‌های گروه‌های نفرت‌انگیز عصبانی می‌شود، می‌گوید: "ما یک تخته چوب پنبه‌ای هستیم. ما کنترل نمی‌کنیم که مردم چه چیزی را به آن می‌چسبانند." استرانگ جذب نقش افراد نامطلوب می شود، و او در این کار خوب است، اگرچه اغلب - مانند تصویری که از روی کوهن خارق العاده در فیلم The Apprentice به تصویر می کشد - او برای یادآوری اینکه این افراد واقعا انسان هستند، همدردی خشن را ارائه می دهد. در مورد زاکربرگ اینطور نیست: او تقریبا فقط بر ماهیت محاسبه گر و گریزان الیگارش فناوری تمرکز می کند. انتخاب درستی است

به عنوان هورویتز، وایت یک تصویر کلاسیک و بی صدا از مردی را ارائه می دهد که آنقدر به شغلش اختصاص داده شده است که به شدت از سرگرمی محروم است. به اندازه کافی عجیب، یک مهندس فناوری باهوش و فوق‌العاده جدی می‌خواهد تا او را شل کند و صحنه‌های او با مدیسون، که در آن شخصیت‌های آن‌ها شوخی می‌کنند، بهترین فیلم هستند. در یک نقطه او از فرانسیس به عنوان یک کاساندرا یاد می کند و به داستان شاهزاده خانم تروا نفرین شده اشاره می کند که استعداد پیش بینی آینده را دارد، اگرچه هیچ کس او را باور نمی کند.

فقط او اسطوره را درهم ریخته و اشتباه به کار برده است. فرانسیس او را صاف می کند، و معنای استعاری درست Chicken Little and the Boy Who Cried Wolf را نیز به او پر می کند. این مدیسون است که گوینده فیلم است. فرانسیس عینک دانش‌آموزی دخترانه می‌زند و از نوروپاتی رنج می‌برد: در سانفرانسیسکوی سرد، او برای جلوگیری از بی‌حسی نیاز به گرمکن‌ها و مچ‌های درشت پاها دارد- این لباس به او حالتی می‌دهد.

در یک نقطه او خود را به عنوان "دختری در کلاس با دست بالا که هیچ کس نمی خواهد معلم به او زنگ بزند" توصیف می کند. این یک لقمه سورکینیز کلاسیک است، اما در حالی که کلمات را می‌چرخاند، مدیسون آنقدر شاکی است که شما را وادار می‌کند آن دختر را ببینید. فرانسیس هاوگن وجدان و قهرمان واقعی حساب اجتماعی است و سورکین آن را می داند. او عملا فیلم را به مدیسون می‌سپارد، و حتی در فیلمی پر از صحبت - و اغلب با صحبت کردن بچه‌ها - حضور سرسخت و در عین حال بی ادعا اوست که باعث می‌شود آن را بخواند.