تست های قدرت از سراسر جهان: Mallakhamb، Highland Games، کشتی بازو و بلند کردن سنگ

"چقدر می توانید نیمکت نشین شوید؟"

کانر هفرنان، مدرس تاریخ ورزش و فرهنگ بدنی در دانشگاه اولستر و نویسنده کتاب وقتی تناسب اندام جهانی شد، گفت که پرس نیمکتی برای نزدیک به نیم قرن در بسیاری از نقاط جهان معیار پیش فرض قدرت بوده است.

هفرنان می‌گوید: «این میانبری برای کل ایده‌ی فرهنگی قدرت است: قدرت بالاتنه، مردانگی عضلانی، اعتبار ورزشگاه و عددی که می‌تواند برای بالابرنده‌ها و غیر بلندکننده‌ها به طور یکسان قابل درک باشد.»

اما در قرن‌های گذشته، بسیاری از آزمایش‌های قدرت دیگر عملی‌تر بودند: جوامع باید شایسته‌ترین اعضای خود را برای خدمت یا استخدام شناسایی و آموزش دهند. هفرنان گفت: «برخی از آزمون‌های قدرت فقط مصاحبه‌های شغلی بودند.

بسیاری از این تست‌های قدرتی هنوز در سرتاسر جهان انجام می‌شوند و برخی از آنها از بلند کردن در باشگاه در دسترس‌تر هستند. این تجهیزات اغلب به صورت عمومی در پارک ها یا در طبیعت در دسترس هستند و گاهی اوقات تنها چیزی که لازم است بدن شما یا یک حریف است.

ملاخمب

به چالش برانگیزترین ژست یوگای که تا به حال برگزار کرده اید فکر کنید. حالا تصور کنید که آن را روی یک میله چوبی صاف به عرض 25 سانتی متر، ارتفاع 2.5 متر و با روغن جلا داده شده امتحان کنید، و به ملاخمب نزدیک می شوید، یک ورزش باستانی در هند که ترکیبی از یوگا، ژیمناستیک و هنرهای رزمی است.

راوی گایکواد، مربی و بنیانگذار Mallakhamb هند، سازمانی که این ورزش را آموزش و ترویج می دهد، گفت: "مالاخمب ورزشی است که در آن باید در برابر جاذبه بازی کرد." ملاخمب که گاهی «مادر تمام ورزش‌های هندی» نامیده می‌شود، قدرت چنگ زدن، استقامت کل بدن و تعادل را آزمایش می‌کند و زمانی به عنوان یک رژیم آموزشی برای سربازان و کشتی‌گیران استفاده می‌شد.

آبیشک پراساد 26 ساله، ورزشکار مالاخمب در بمبئی، گفت: این بدن شما را از بالا به پایین تمرین می دهد.

"تمرینات لنفاوی" و جدیدترین تبلیغات سلامتی رسانه های اجتماعی

در مسابقات ملاخمب، ورزشکاران 90 ثانیه فرصت دارند تا اجرا کنند. آنها در پنج دسته، از جمله شاهکارهای آکروباتیک و ژست هایی که روی میله انجام می دهند، گرفتن میله پس از انجام یک مهارت در هوا و حفظ تعادل در هنگام ژست های ایستا مورد قضاوت قرار می گیرند. ورزشکاران می توانند به صورت انفرادی یا تیمی با چندین نفر در یک قطب در مسابقه شرکت کنند.

این ورزش بخشی از برنامه درسی در بسیاری از مدارس است. وینایاک دهمنه (40)، یک ورزشکار سابق، زمانی که 14 سال داشت در دوران دانش آموزی این موضوع را یاد گرفت. دامنه گفت که همه از ملاخمب محروم نیستند. "شما راش می کنید. گاهی اوقات پاهای شما را می سوزاند."

بازی های هایلند

از ماه می تا سپتامبر، فصل بازی‌های هایلند در اسکاتلند است، که در آن نوازندگان بادی، رقصنده‌ها، دوندگان، دوچرخه‌سواران و ورزشکاران قدرتی گرد هم می‌آیند تا در یک سنت 1000 ساله شرکت کنند.

بیش از 60 بازی سالانه هایلند هر ساله در سراسر اسکاتلند برگزار می شود. "رویدادهای سنگین" محور اصلی بازی ها هستند. معروف‌ترین رویدادها پرتاب چکش و پرتاب کاباره است که در آن ورزشکاران یک چوب بلند چوبی (که وزن آن تا 80 کیلوگرم می‌رسد) را از انتها بر می‌گردانند. بسته به مسابقه، شرکت کنندگان ممکن است مجبور شوند یک سنگ 9 تا 12 کیلوگرمی پرتاب کنند، یک بلوک فلزی 25 کیلوگرمی را به سمت عقب بر روی یک میله بلند پرتاب کنند یا از یک چنگال برای پرتاب یک گونی کرفس پر از نی استفاده کنند. الیزاب گفت: هر کس می تواند در بازی ها شرکت کند، صرف نظر از مهارت یا سطح قدرت خود، اما شرکت کنندگان اغلب ماه ها به تمرین می پردازند.

الیوت، 46 ساله، که در نزدیکی گلاسکو زندگی می کند و 20 سال است که در مسابقات شرکت می کند. او گفت که بسیاری از ورزشکاران فصل تعطیلی خود را در باشگاه برای ایجاد قدرت و استقامت سپری می کنند.

مهارت فنی نیز مهم است. الیوت گفت: "شما می توانید بسیار قوی باشید و یک کابر را بردارید، اما ممکن است نتوانید کاری با آن انجام دهید."

یک زن ویکلو در ماربلا: "من در تابستان دوست می شدم و آنها به خانه می رفتند. اما من قبیله ام را پیدا کردم

آلن پتیگرو، یکی از مقامات انجمن بازی های هایلند سلطنتی اسکاتلند، گفت که بازی های هایلند در اواسط تا اواخر قرن یازدهم به عنوان راهی برای پادشاه مالکوم سوم برای یافتن پیام رسان و محافظان خود آغاز شد. مدتها پس از پایان سلطنت مالکوم، این سنت ادامه یافت. پتیگرو گفت: «ما آنقدرها به جنگ نمی رفتیم، اما آنها بازی ها را حفظ کردند.

امروزه، بیشتر فستیوال‌ها در سراسر اسکاتلند شامل تمرین‌های فرهنگی مانند رقص کوهستانی و نواختن باب پای می‌شوند. پتیگرو گفت که بازی ها اکنون به کشورهای دیگر از جمله ایالات متحده و کانادا و همچنین استرالیا و نیوزیلند نیز گسترش یافته است.

کشتی بازو

کشتی بازو ممکن است یکی از ساده ترین راه ها برای حل و فصل بحث بر سر قدرت باشد. چارلز اوزی آسیبی، رئیس فدراسیون کشتی بازو آفریقا، گفت: "شما فقط به سمت میز می روید و سپس می کشید."

تبدیل شدن به یک کشتی گیر رقابتی کمی کار بیشتری می طلبد. گریس مینتا، 41 ساله، که در سال 2024 اولین زن آفریقایی بود که در مسابقات قهرمانی کشتی بازو به مدال طلا دست یافت، با استفاده از دمبل برای تقویت قدرت مچ دست و شانه، چمباتمه زدن برای تقویت قدرت پایین تنه و دویدن برای استقامت تمرین می کند.

مینتا عضو تیم ملی غنا، بازوهای طلایی است. آسیبی گفت که او یکی از تعداد فزاینده ورزشکاران غنا است که در کشتی بازوهای رقابتی تخصص دارند. آسیبی گفت که این ورزش تفریحی است که از دیرباز بخشی از فرهنگ کشور و این قاره بوده است و اغلب برای تصمیم گیری قوی ترین افراد در جامعه یا در مدرسه استفاده می شود.

Dua Lipa به Dior: چگونه کتاب ها به داغ ترین لوازم جانبی جدید مد تبدیل شدند

هفرنان گفت، کشتی بازو "محل تولد ثابتی ندارد" و نسخه هایی از این تمرین برای قرن ها در سراسر جهان در مکان هایی مانند آمریکای شمالی، اروپای شرقی، ژاپن و برزیل وجود داشته است.

ماه می گذشته، غنا میزبان مسابقات قهرمانی فدراسیون کشتی بازو با 450 ورزشکار از 22 کشور بود. تیم آنها اول شد.

بلند کردن سنگ

وقتی یوتا ساکاموتو می خواهد قدرت خود را افزایش دهد، به باشگاه نمی رود. در عوض به زیارتگاه محل خود می رود. او در آنجا یک چیکارا ایشی یا یک «سنگ قدرت» را با وزن حدود 90 کیلوگرم انتخاب می‌کند، آن را از روی زمین بلند می‌کند و تا شانه‌اش بالا می‌برد. برای ساکاموتو، این تمرین کمتر برای رسیدن به تناسب اندام و بیشتر در مورد اتصال مجدد به یک تمرین فرهنگی فراموش شده است. بلند کردن سنگ برای هزاران سال به عنوان معیاری برای سنجش قدرت در سراسر جهان مورد استفاده قرار گرفته است.

ساکاموتو گفت که در ژاپن، سنگ‌ها در آیین‌های اجتماعی، مراسم مذهبی و اجرای قدرت، توسط همه از سامورایی‌ها گرفته تا کارگران، برداشته می‌شد. او گفت که حدود 200 سال پیش، توانایی فرد برای بلند کردن یک سنگ به وزن 60 کیلوگرم - تقریبا معادل یک بسته برنج - اغلب تعیین می کرد که آیا آنها به اندازه کافی قوی هستند که بتوانند در کارهای یدی کار کنند یا خیر.

دیوید دانلپ، مدیر Tenka Musou، فدراسیون بین‌المللی مرد قدرتمند ژاپن، گفت: سنگ‌بری بخش مهمی از فرهنگ ژاپن بود، اما پس از انقلاب صنعتی، این تمرین تا حد زیادی از زندگی روزمره ناپدید شد.

او گفت که در حال حاضر هزاران سنگ بالابر در زیارتگاه های سراسر ژاپن به صورت غیر فعال هستند. نام مردانی که آنها را بلند کرده اند روی بسیاری از آنها حک شده است.

تنکا موسو مسابقات قدرتی سالانه را در ژاپن برگزار می کند تا به سنت های بلند کردن سنگ کمک کند. در رویداد امسال، در ماه مارس، حدود 70 ورزشکار از 12 کشور، سنگ هایی را که از حدود 34 کیلوگرم تا 159 کیلوگرم متغیر بود، بالا بردند.

ساکاموتو گفت که برای ارتباط با اجدادش به بلند کردن سنگ ها ادامه می دهد. او امیدوار است که با مستند کردن سفر خود در رسانه های اجتماعی، بتواند به دمیدن زندگی جدید در این تمرین کمک کند.

او گفت که هدف او این است که افراد بیشتری این سنگ های باستانی را بلند کنند و "همچنین تاریخ ژاپن را بالا ببرند". - این مقاله در ابتدا در نیویورک تایمز ظاهر شد