تسلیح دشمن: چرا پیشنهاد ترامپ برای فروش تسلیحات به چین سیاست ایالات متحده را رد می کند

در پیشنهادی که اکثر ناظران را متحیر کرد، دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، به همتای چینی خود شی جین پینگ پیشنهادی داد که به ندرت در تاریخ مدرن مطرح شده است.

پیشنهاد ترامپ مبنی بر خرید تسلیحات آمریکایی توسط پکن یکی دیگر از اظهارات غیرمجاز بود که به نظر می‌رسید از سیاست رسمی خارج شده و وزارت امور خارجه را بر آن داشت تا توضیح دهد که واشنگتن چنین برنامه‌ای ندارد.

دیوید پردو، نماینده آمریکا در پکن، روز یکشنبه در مصاحبه با فاکس نیوز گفت که ترامپ «در مقطعی» از شی پرسید که آیا چین به خرید تسلیحات از آمریکا علاقه دارد یا خیر. بر اساس گزارش‌ها، رئیس‌جمهور این پیشنهاد را در گفتگو با شی در مورد فروش تسلیحات آمریکا به تایوان مطرح کرد، اما مشخص نیست که آیا این اتفاق در اجلاس مشترک آنها در هفته گذشته رخ داده است یا در زمان دیگری.

با توجه به نگرانی واشنگتن در مورد حمایت پکن از ایران، در حالی که جنگ مداوم ترامپ با تهران ادامه دارد، این اظهارات بیشتر قابل توجه است.

تحلیلگران به سرعت پیشنهاد ترامپ را فاقد هرگونه منطق استراتژیک رد کردند - به ویژه به دلیل تحریم تسلیحاتی که ایالات متحده از سال 1989 علیه چین اعمال کرده است.

الخاندرو ریس، متخصص سیاست آسیا اقیانوسیه و استاد دانشگاه هنگ کنگ، به الجزیره گفت: «چنین «بازی‌های» دونالد ترامپ [] پروازهای خودجوش خیالی است که بخشی از هیچ استراتژی نیست.

قطعا غیرمعمول است که به رقیب و حریف استراتژیک اصلی خود پیشنهاد کنید که سلاح شما را بخرد.»

اما کارشناسان همچنین گفتند که نشان می دهد ترامپ چگونه به پکن نگاه می کند: از طریق یک چارچوب کاملا مزدور.

تحلیلگران موافق بودند که پیشنهاد ترامپ یک پیشنهاد جدی و احتمالا یک شوخی نیست.

Einar Tangen، تحلیلگر مستقر در پکن، کارشناس ارشد مرکز نوآوری های بین المللی حکومت داری، گفت که قانون ایالات متحده به شدت فروش تسلیحات به چین را ممنوع می کند و واشنگتن رسما پکن را به عنوان رقیب اصلی استراتژیک و اقتصادی خود معرفی می کند - بنابراین هیچ چارچوب سیاست عملی برای چنین معامله ای وجود ندارد.

تانگن به الجزیره گفت: «این یک تحقیقات مذاکره‌ای است که برای برهم زدن استانداردهای دیپلماتیک، آزمایش واکنش‌ها و ایجاد اهرم معاملاتی طراحی شده است».

ایالات متحده همواره چین و توانایی های نظامی آن را با نگرانی می نگرد و از ادغام حزب کمونیست خود با ارتش آزادیبخش خلق (PLA) به عنوان یک تهدید یاد می کند. در یادداشت وزارت خارجه ایالات متحده آمده است که پکن را متهم کرده است که فناوری های روز دنیا را - از جمله از طریق سرقت - به دست آورده و منحرف می کند تا به "سلطه نظامی" دست یابد.

ریس گفت: «آمریکا رسما چین را به عنوان یک تهدید اصلی امنیت ملی می‌داند.

برنامه‌ریزی نظامی بلندمدت پنتاگون با چین به عنوان «تنها تهدید سرعت» برخورد می‌کند، به این معنی که ارتش ایالات متحده برتری فناوری، ظرفیت دریایی و اکنون پیشرفت هوش مصنوعی خود را در درجه اول بر خلاف توانایی‌ها و عملکرد چین ارزیابی می‌کند.

بنابراین، اظهارات ترامپ انحراف از زیربنای سیاست دولت او - و دولت های قبلی بود.

تانگن گفت: «این اظهارات بر اصطکاک بین سبک سیاسی معاملاتی ترامپ و یک نهاد امنیت ملی که چین را رقیب سیستمی می‌داند که باید مهار شود، نشان می‌دهد.

او توضیح داد که انگیزه ترامپ مبتنی بر نیاز او به دستیابی به فلزات خاکی کمیاب برای پر کردن ذخایر تسلیحات ضعیف آمریکا است - که پس از جنگ مداوم او با ایران ضربه بزرگی خورده است. چین بر زنجیره های تامین خاکی کمیاب جهان تسلط دارد.

ویلیام یانگ، تحلیلگر ارشد شمال شرق آسیا در گروه بحران، موافق است که ترامپ از دریچه مبادله ای به پکن می نگرد - و پیشنهاد او هیچ تفکر استراتژیک و واقع بینانه ای ندارد.

یانگ به الجزیره گفت: «این حادثه منعکس کننده دیدگاه معاملاتی تقریبا خالص ترامپ از روابط واشنگتن با پکن است. وی افزود: این همچنین با رفتار رئیس جمهور در طول دوره دوم ریاست جمهوری خود همخوانی دارد - اظهاراتی که در تضاد با سیاست های موجود ایالات متحده است که باعث سردرگمی می شود و بعدا نیاز به توضیح دارد.

تاریخ نمونه های کمی از رقبای ژئوپلیتیکی را ارائه می دهد که به معاملات تسلیحاتی دست می زنند و پیشنهاد ترامپ را به ویژه غیرعادی می کند. با این حال، تعداد انگشت شماری پیشینه وجود دارد.

تانگن توضیح داد که در طول جنگ جهانی دوم، قانون اجاره وام ایالات متحده به کشورهای متفقین شامل اتحاد جماهیر شوروی نیز می شد - زیرا آنها توسط یک دشمن مشترک، آلمان نازی هدایت می شدند.

او گفت که سال‌ها بعد، همکاری فن‌آوری بین ایالات متحده و چین در اواخر جنگ سرد "با انگیزه یک هدف مشترک مقابله با قدرت شوروی بود و هرگز شامل فناوری خط مقدم نبود."

داو اچ لوین، استاد روابط بین الملل دانشگاه هنگ کنگ نیز به ماجرای ایران کنترا اشاره کرد، زمانی که در دهه هشتاد، آمریکا مبادلات محرمانه تسلیحاتی را به ایران و نیکاراگوئه فرستاد که نقض کنگره آمریکا و سیاست عمومی اعلام شده دولت در آن زمان بود.

لوین به الجزیره گفت: «من هیچ سیستم تسلیحاتی ایالات متحده را نمی بینم که ایالات متحده به طور قابل قبولی به چین پیشنهاد خرید در وضعیت فعلی روابط دوجانبه خود را بدهد.

ریس گفت که بریتانیا موتورهای جت را در سال 1947 در اوایل جنگ سرد به اتحاد جماهیر شوروی فروخت. او افزود که آلمان نازی به نوبه خود، قبل از حمله به کشور در سال بعد، یک رزمناو سنگین ناتمام را در سال 1940 در جریان نزدیکی موقت آنها به اتحاد جماهیر شوروی فروخت.

ریس گفت: «این موارد نشان می‌دهد که چگونه منافع تجاری یا استراتژیک گاهی اوقات به معاملات نظامی بین کشورهایی که رقیب بودند یا متعاقبا به دشمن تبدیل شدند، اجازه داده است.

اما تانگن استدلال کرد که چنین معاملاتی منعکس کننده "همسویی های موقتی است که ناشی از ضرورت فوری ژئوپلیتیکی" است.

تحلیلگران توافق کردند که نمونه های تاریخی به رابطه امروز چین و ایالات متحده ترجمه نمی شود.

ریس گفت: «آنچه که روابط امروز چین و ایالات متحده را متمایز می کند این است که دو کشور به طور مستقیم بر سر موازنه قدرت استراتژیک در آسیا و اقیانوسیه و فراتر از آن با هم رقابت می کنند - و حتی گفته می شود که به سمت درگیری جنبشی اجتناب ناپذیر پیش می روند.

به گفته تحلیلگران، اگر ترامپ واقعا می خواست از تسلیحات آمریکایی به عنوان ابزاری برای چانه زنی با پکن استفاده کند، موانع متعددی بر سر راه او وجود دارد، از جمله محدودیت های امنیت ملی.

یانگ گفت: فروش تسلیحات به پکن "به طور بالقوه امنیت ملی ایالات متحده را به خطر می اندازد، به چین اجازه می دهد به فناوری پیشرفته دفاعی ایالات متحده دسترسی داشته باشد و تلاش های مدرن سازی نظامی چین را بیشتر تقویت کند."

تانگن گفت: علاوه بر این، سیستم‌های ایالات متحده با معماری امنیتی پکن همخوانی ندارند.

تانگن گفت: "مدل ایالات متحده برای پیش بینی قدرت جهانی ساخته شده است. پلتفرم هایی مانند F-35 پیچیدگی های فن آوری فوق العاده - مانند پنهان کاری، همجوشی حسگرها و جنگ الکترونیک - را ترکیب می کنند - اما به اکوسیستم گران قیمت و آسیب پذیری از نفتکش ها، آواکس ها، ماهواره ها، پایگاه های پیشرو و لجستیک جهانی بستگی دارند."

وی افزود که مدل چینی در عین حال برای دفاع منطقه ای و حفاظت از حاکمیت ساخته شده است.

تانگن می‌گوید: «سیستم‌هایی مانند J-20 [جت جنگنده چینی] در یک چارچوب منطقه‌ای قوی که ترکیبی از موشک‌های دوربرد، پهپادها، حسگرهای داخلی، ماهواره‌ها و فرماندهی و کنترل مستقر در زمین است، ادغام شده‌اند که همگی توسط یک پایگاه صنعتی عظیم که قادر به تولید انبوه با حجم بالا است، پشتیبانی می‌شود.

ریس در تحلیل خود از نیاز پکن به تسلیحات آمریکایی صریح بود: "چین اکنون بیشتر تسلیحات خود را تولید می کند. چرا باید آمریکایی بخرد؟"

با توجه به رقابت دو قدرت بر سر هوش مصنوعی، فلزات کمیاب، مسئله تایوان و جنگ ایران - رقابت آنها برای افزایش صادرات نظامی از این قاعده مستثنی نیست.

به گفته تحلیلگران، در حالی که ترامپ ممکن است این پیشنهاد تسلیحاتی را برای تقویت صادرات تسلیحات آمریکا ارائه کرده باشد، چین علاقه ای به کمک به کشوری که آن را یک تهدید وجودی می بیند، ندارد.

بر اساس داده‌های موسسه تحقیقات صلح بین‌المللی استکهلم (SIPRI)، ایالات متحده همچنان بر صادرات تسلیحات جهانی تسلط دارد، اما چین در حال افزایش است و به چهارمین صادرکننده بزرگ جهان تبدیل می‌شود.

پکن تا حد زیادی به بازارهای ویژه در جنوب جهانی روی آورده است.

ریس گفت: «چین بازاری برای پهپادهای مقرون به صرفه، هواپیماهای جنگی و تسلیحات متعارف، به ویژه در پاکستان [و سایر بخش‌های] آسیا، آفریقا و خاورمیانه ایجاد کرده است».

وی افزود، در حالی که پکن تامین مالی، تولید محلی و انتقال فناوری را با رشته های کمی ارائه می دهد، فروش تسلیحات ایالات متحده "بیشتر با مشارکت امنیتی، همسویی ژئوپلیتیکی و استراتژیک، آموزش و قابلیت همکاری مرتبط است."

شکاف بین ایالات متحده و چین، با این حال، همچنان آشکار است.

برای تانگن، رقابت دفاعی جهانی در نهایت نه به اظهارات خارج از کاف یا تازگی های تکنولوژیکی، بلکه به چیزی اساسی تر بستگی دارد.

او گفت: «این موضوع بر اساس ظرفیت صنعتی، پایداری اقتصادی و اینکه چه کسی می‌تواند توانایی نظامی قابل اعتمادی را در مقیاس تولید کند، تعیین می‌شود.»