تسلیم راحت ترامپ و ممدانی

برای دو مردی که بیشتر سال گذشته را صرف توصیف یکدیگر به عنوان خطراتی برای جمهوری کردند، دونالد ترامپ و زهران ممدانی در بحث منطقه بندی بسیار راحت به نظر می رسیدند.

روز دوشنبه، رئیس جمهور از شهردار نیویورک در عمارت گریسی بازدید کرد، جایی که یک جلسه خصوصی یک ساعته جای خود را به اظهارات عمومی گرم و صحبت در مورد توسعه Sunnyside Yard در کوئینز داد. ممدانی گفت که شهر و کاخ سفید بر سر طرحی برای 12000 خانه و 30000 شغل عمیق تر خواهند کرد. ترامپ متعجب به نظر می‌رسید: «شاید آن‌ها فرصتی برای انجام این کار داشته باشند».

این یک پیمان صلح عجیب در نیویورک بود: پس از ماه‌ها توپخانه ایدئولوژیک، همه در خط املاک ملاقات کردند.

مطمئنا، به نظر می رسد که دولت همانطور که باید عمل می کند. اما آیا با توجه به زمان آشفته‌ای که در آن زندگی می‌کنیم، آیا این واقعا ممکن است؟ در یک دنیای ایده آل، یک رئیس جمهور و یک شهردار که عمیقا در مورد مسائل اصلی اختلاف نظر دارند، باید بتوانند زمانی که رای دهندگان آنها سود می برند، همکاری کنند. به هر حال ممدانی بارها گفت که با هرکسی که بخواهد هزینه زندگی نیویورکی ها را کاهش دهد کار خواهد کرد.

و با این حال، نمی‌توان به شخصیت‌های بازی فکر نکرد، رفتار آنها تا کنون چگونه بوده و به قرائتی دیگر متمایل شد: آیا دوستی ترامپ و ممدانی نشان‌دهنده این است که برخی از جدی‌ترین زبان‌های سیاسی آمریکا چقدر غیرجدی شده‌اند؟

قبل از تنش زدایی، واژگان وجودی بود. ترامپ ممدانی را یک «دیوانه صددرصد کمونیست» خواند و او را تهدید به بازداشت کرده بود. ممدانی ترامپ را به دنبال "برنامه فاشیستی" متهم کرد و او را "استبداد" خواند. ممدانی پس از اولین جلسه دفتر بیضی آنها در نوامبر گذشته، در پاسخ به این سوال که آیا هنوز ترامپ را فاشیست می‌داند، پاسخ مثبت داد و ترامپ با خوشحالی به او اجازه گفتن این موضوع را داد.

ده ماه بعد، ترامپ در عمارت گریسی در کنار همان مرد ایستاد و به خبرنگاران گفت امیدوار است ممدانی شهردار بزرگی شود. ممدانی نیز به نوبه خود از تعهد ترامپ به نیویورک تمجید کرد.

به دشمنان سیاسی اجازه همکاری داده می‌شود، اما سهولت این انتقال این سوال را مطرح می‌کند که وقتی سیاستمداران به زبان فاجعه دست می‌زنند، رای‌دهندگان باید چه باوری داشته باشند.

اگر ممدانی صادقانه معتقد است ترامپ نماینده فاشیسم است، ممکن است همکاری با دولت او همچنان ضروری باشد، اما صمیمیت زمانی که به یک رابطه تکراری تبدیل شود، معنای متفاوتی دارد. اگر ترامپ صادقانه معتقد است که ممدانی نماینده کمونیسمی است که بزرگترین شهر آمریکا را تهدید می کند، محبت آشکار رئیس جمهور به او به همان اندازه دشوار است که با این هشدار مقابله کند.

مشکل در اینجا تورم لفاظی است: سیاستمداران آمریکایی به طور فزاینده ای از رای دهندگان می خواهند که مخالفان معمولی را بشنوند که با عبارات خارق العاده توصیف می شوند، سپس انتظار دارند که وقتی منافع عملی مداخله کنند، این کلمات از بین بروند.

و در نیویورک، علایق عملی عادت دارند که شامل املاک و مستغلات شوند.

Sunnyside Yard تقریبا به‌عنوان نقطه‌ای برای روابط سیاسی آنها طراحی شده است. ممدانی، یک سوسیالیست دموکراتیک که بر اساس قیمت مناسب انتخاب شده است، برای ساخت مسکن به همکاری فدرال نیاز دارد. ترامپ، سازنده املاک متولد کوئینز که به ریاست جمهوری جمهوری خواه تبدیل شد، بلافاصله متوجه می شود که شهردار چه چیزی می فروشد.

ترامپ اذعان کرد که این پروژه به تأییدیه های فدرال قابل توجه و احتمالا پول فدرال نیاز دارد. ممدانی با یادآوری این نکته به خبرنگاران گفت که ترامپ کسی است که «مسکن بسیار زیادی» در نیویورک ساخته است. یک بار دیگر... باشه؟

مسیرهای سیاسی آغوش را غریبه می کند. ترامپ با کاهش رضایت خود به عمارت گریسی می رسد - نظرسنجی ان بی سی نیوز در این ماه او را با 41 درصد تأیید و 56 درصد مخالفت نشان می دهد - در حالی که ممدانی که زمانی توسط منتقدانش به عنوان آزمایشی در انتظار شکست تلقی می شد، به نظر می رسد در جهت مخالف حرکت می کند. نظرسنجی سافولک در سپتامبر نشان داد که 56 درصد از رای دهندگان ثبت نام شده در شهر نیویورک عملکرد او را عالی یا خوب ارزیابی کردند و 61 درصد گفتند که او بهتر از آنچه انتظار داشتند عمل می کند.

بنابراین، این دیدار بین دو سیاستمداری که به یک اندازه ناامید برای بازسازی هستند، به سختی انجام می شود. یکی از دست دادن ارتفاع در سطح ملی. دیگری که برای منتقدانش ناخوشایند است، تاکنون از سقوط خودداری کرده است.

به نظر می رسد که سرمایه داری و سوسیالیسم زمانی می توانند از ناهار جان سالم به در ببرند که بسته به اندازه کافی بزرگ در آن وجود داشته باشد.

محتوایی در زیر این کمدی وجود دارد: کمبود مسکن در نیویورک واقعی است، Sunnyside Yard توسعه دهندگان بالقوه را برای چندین دهه ناامید کرده است، و یک شهردار که از صحبت با رئیس جمهوری که ماشین آلات ضروری فدرال را کنترل می کند به سختی می تواند حکمرانی شجاعانه را ایجاد کند. تنش زدایی آنها در نهایت می تواند خانه هایی را ایجاد کند که نیویورکی ها به آن نیاز دارند، که دلیل محکمی است زیرا سیاست کاملا به عنوان مبارزه ایدئولوژیک در نهایت بی فایده می شود.

و با این حال، اگر حکومت مستلزم تطبیق است، شاید نکته قابل توجه این نیست که هیچ یک از این دو نفر از باور آنچه قبلا گفته است دست برداشته اند (راست باشیم: شواهد کمی در مورد آن وجود دارد)، بلکه کشف آنها مبنی بر اینکه حتی عقیده آنها قابل مذاکره است.

این بلوغ است؟ راحتی؟ شاید باید منتظر بمانیم و ببینیم که آیا صمیمیت فراتر از مکان‌های باریکی که علایق آن‌ها با هم تداخل پیدا می‌کند یا نه. ترامپ و ممدانی ممکن است همچنان به هر حرف زشتی که درباره یکدیگر گفته‌اند باور داشته باشند، زیرا هیچ چیز در مورد معامله مسکن نیازی به انصراف هر یک از آنها ندارد. چیزی که نیاز دارد این است که بدانیم چه زمانی باید جنگ را به حالت تعلیق درآوریم.

و شاید بیشترین چیز نیویورکی در مورد این اتحاد عجیب وجود داشته باشد: ایدئولوژی می تواند مطلق باشد و دشمنی می تواند وجودی باشد. اما ظاهرا هر دو قیمت یا حداقل دارایی خود را دارند.