تشنگی Big Tech برای آب باعث ایجاد مقاومت جهانی شده است

پس از انتشار ChatGPT در نوامبر 2022، صنعت فناوری سریعا چت بات را به عنوان نشانگر موج جدیدی از پیشرفت فناوری اعلام کرد. همانطور که شرکت‌ها برای ایجاد مدل‌های هوش مصنوعی قدرتمندتر تلاش می‌کردند، تقاضای آب برای جاه‌طلبی‌های آنها مدتی طول کشید تا مشخص شود. در آوریل 2023، یک مقاله تحقیقاتی از دانشگاه کالیفرنیا تخمین زد که آموزش مدل زبان بزرگ پشت نسخه اولیه ChatGPT به 185000 گالن آب نیاز دارد.

برای هر مکالمه گسترده ای که شخصی با ربات چت داشت یا هر بار که از آن می خواست ایمیلی بنویسد، در واقع یک بطری آب در زهکشی می ریخت.

این آمار در زمان انتشار بسیار مورد توجه قرار گرفت. زمانی که شرکت‌ها ربات‌های چت را به‌عنوان یک فناوری جهانی که می‌تواند جایگزین روان‌شناسان، مربیان، وکلا و حتی دوستان یا شرکای افراد شود، به یک علامت هشدار اولیه تبدیل شد.

با افزایش نگرانی عمومی، گوگل و OpenAI با ارقام خاص خود ظاهر شدند. این شرکت‌ها پیشنهاد کردند که برای پرس و جو از یکی از ربات‌های چت آنها فقط از قطره‌های آب استفاده شود. محققان مستقل تحت تأثیر قرار نگرفتند و استدلال می‌کردند که شرکت‌ها نگاه محدودی به مصرف آب لازم برای تأمین انرژی و خنک‌سازی مراکز داده‌ای که به طور فزاینده‌ای هیولا دارند، دارند. این نیازهای آب نیز می تواند بسیار قابل توجه باشد.

یک مرکز داده در مقیاس فوق‌العاده می‌تواند بین 1 تا 5 میلیون گالن آب در روز بمکد، که با میزان مصرف یک شهر 10000 تا 50000 نفری قابل مقایسه است - بسته به قسمتی از جهان که در مورد آن صحبت می‌کنیم. در نظر بگیرید که چگونه این شرکت ها اغلب مراکز داده را با هم جمع می کنند و مشخص می شود که تامین آنها چه چالشی می تواند باشد.

مراکز داده در نهایت بر سر تامین آب آشامیدنی خود با جوامع به رقابت می پردازند.

تقاضای آب مراکز داده فردی نیز در حال افزایش است. این فقط این نیست که آنها به آب بیشتری برای خنک کردن نیاز دارند زیرا بزرگتر می شوند و سرورهای بیشتری دارند. واحدهای پردازش گرافیکی (GPU) که ​​هوش مصنوعی تولید می‌کنند، نسبت به تراشه‌ها و دستگاه‌های ذخیره‌سازی که به‌طور سنتی قفسه‌های مرکز داده را پر می‌کردند، منابع فشرده‌تری دارند. پردازنده‌های گرافیکی سخت‌تر کار می‌کنند و گرمای بیشتری را پرتاب می‌کنند، به این معنی که برای خنک نگه داشتن آنها به انرژی یا آب بیشتری نیز نیاز دارند.

مراکز داده نیز نمی توانند از هر نوع آب استفاده کنند. باید به اندازه کافی تمیز باشد تا اطمینان حاصل شود که تجهیزات و لوله ها آسیب نمی بینند. بهره برداری از آب آشامیدنی عمومی آسان تر و ارزان تر از پرداخت هزینه درمان است. این بدان معناست که مراکز داده در نهایت با جوامع بر سر تامین آب آشامیدنی خود به رقابت می پردازند.

این شرکت پیشنهادی مشابه آنچه ساکنان جوامع در سراسر جهان هر زمان که یک مرکز داده پیشنهاد می‌شود شنیده‌اند، ایجاد کرد: این که این تسهیلات شغل و رفاه را به ارمغان می‌آورد و به این منطقه برای سرمایه‌گذاری‌های بیشتر در فناوری کمک می‌کند. واقعیت به این سادگی نبود. مرکز داده جدید گوگل مشاغل ساخت و ساز کوتاه مدت زیادی را به ارمغان خواهد آورد، اما اشتغال طولانی مدت زیادی را به همراه نخواهد داشت. و به مقدار زیادی آب نیاز دارد - چیزی که Cerrillos از آن کم نداشت.

ساکنان محلی آنطور که شرکت انتظار داشت منفعل نبودند. گروهی از شهروندان نگران، سازمانی به نام MOSACAT را تأسیس کردند که مخفف جنبش اجتماعی-محیط زیستی اجتماعی برای آب و زمین است و شروع به بررسی هر اطلاعاتی که به دستشان می رسید برای درک اینکه این پروژه برای آنها چه معنایی دارد، کردند.

سباستین لیهوئده، محقق کالج کینگ لندن که اهل شیلی است و مدتی را در سریلوس گذرانده است، توضیح می‌دهد: «معمولا در این گزارش‌ها از زبان کاملا فنی استفاده می‌شود، و این یک جامعه طبقه کارگر است که در آن افراد زیادی وکیل نیستند، مثلا یا متخصص در زمینه محیط زیست.

شرکت‌های مرکز داده ادعا می‌کنند که همسایگانی محترم و با ملاحظه خواهند بود، اما اغلب میزان آسیب را از مقیاس مطالبات خود بر منابع محلی پنهان می‌کنند.

طبق پیش بینی های خود، مرکز داده ای که گوگل می خواست در Cerrillos بسازد، آماده بود که در هر ثانیه 169 لیتر آب مصرف کند. تنها در یک روز، مرکز داده به اندازه آب مصرفی 80000 ساکن Cerrillos برای نوشیدن در یک سال خواهد بود. بدتر از آن، می‌خواست آن آب را از یک سفره زیرزمینی که از سال 2005 تحت فرمانی بود که میزان برداشت آب را محدود می‌کرد، استخراج کند. درست چند هفته قبل از اینکه این پروژه توسط مقامات محیط‌زیست مهر تایید زده شود، این فرمان به یک ممنوعیت کامل برای برداشت جدید ارتقا داده شده بود.

برآورد مصرف آب زنگ خطر را برای ساکنان به صدا درآورد. شیلی قبلا از سال 2010 در خشکسالی بی‌سابقه‌ای قرار داشته است. تا سال 2021، بیش از نیمی از ساکنان 19 میلیونی این کشور در مناطقی زندگی می‌کردند که با کمبود شدید آب مواجه بودند و صدها جامعه روستایی را مجبور کرد برای تحویل آب آشامیدنی به تانکرها تکیه کنند.

فعالان محلی در نهایت پرونده ای را علیه یکی از بزرگترین شرکت های روی کره زمین تشکیل دادند. پس از ماه ها جلسه و حمایت برای گسترش آگاهی، آنها توانستند در دسامبر 2019 یک سوال همه پرسی را برای ساکنان سریلوس در مورد این پروژه مطرح کنند. نتایج افتضاح بود: 49٪ از رای دهندگان تصمیم گرفتند این پروژه را رد کنند، در حالی که 38٪ خواهان ادامه آن بودند.

پس از اینکه هم شهرداری و هم اعضای انجمن در سال 2020 ادعاهایی را علیه گوگل مطرح کردند، این شرکت با پیشنهاد جدیدی در فوریه 2022 بازگشت. این شرکت پیشنهاد داد مرکز داده را منحصرا با تهویه مطبوع خنک کند و نه با آب.

در سراسر شهر در کویلیکورا، مخالفان نیز در حال ساختن بودند. مایکروسافت قصد خود را برای ایجاد یک مرکز داده در جامعه در سال 2022 اعلام کرد، همان سالی که قوانین سختگیرانه جیره بندی آب در سانتیاگو اجرایی شد. همانطور که در Cerrillos، ساکنان نگران بودند که یک مرکز داده بزرگ دیگر دسترسی آنها به آب را تهدید کند و در ازای آن اندکی فراهم کند.

Vicente Bardales، یکی از اعضای گروه مقاومت محیطی Quilicura Socio، به Rest of World گفت که شرکت‌ها در مکان‌هایی مانند Quilicura فقط برای «استفاده از آب، [و] خشک کردن قلمرو، اما چیزی به مردم پس نمی‌دهند» دست به کار می‌شوند.

تنها بخش کوچکی از آب در اروگوئه برای مصرف انسان استفاده می شود. دانیل پنا، محقق دانشگاه جمهوری.

سناریوهای مشابه با شیلی در سراسر آمریکای لاتین اجرا شد. سال بعد، مونته ویدئو، پایتخت اروگوئه، خود را تحت وضعیت اضطراری قرار داد، زیرا این کشور تحت تاثیر شدیدترین خشکسالی خود در 70 سال گذشته قرار گرفت. همانطور که ساکنان علیه استفاده نادرست از آب توسط صنعت نشان دادند، متوجه شدند که گوگل در حال برنامه ریزی یک مرکز داده در Canelones، کمی کمتر از یک ساعت در شمال مونته ویدئو است.

دانیل پنا، محقق دانشگاه جمهوری توضیح داد: «تنها نسبت کمی از آب در اروگوئه برای مصرف انسان استفاده می‌شود. اکثر آنها برای صنایع بزرگ کشاورزی مانند سویا، برنج و خمیر چوب استفاده می‌شوند. اکنون ما گوگل را در حال برنامه‌ریزی برای استفاده از مقادیر زیادی آب هستیم. پنا مجبور شد برای دریافت جزئیات مصرف آب برنامه ریزی شده خود از وزارت محیط زیست به دادگاه مراجعه کند، در نهایت متوجه شد که سایت ۷۲ هکتاری گوگل قصد دارد روزانه ۲ میلیون گالن آب برای تامین انرژی سیستم های خنک کننده خود استفاده کند.

اروگوئه ای ها دو دهه قبل برای اینکه آب آشامیدنی شیرین به عنوان یک حق اساسی در قانون اساسی ملی در نظر گرفته شود مبارزه کرده بودند، و با ورود شرکت هایی مانند گوگل، آنها می ترسیدند که تحقق آن از دست آنها خارج شود.

آنچه سریلوس، کانلون و کائوکایا در حال تجربه آن هستند به طور فزاینده ای یک پدیده جهانی است. در سرتاسر جهان، شرکت‌های مرکز داده ادعا می‌کنند که همسایگانی محترم و با ملاحظه خواهند بود، اما غالبا میزان آسیب ناشی از مقیاس مطالباتشان بر منابع محلی را پنهان می‌کنند. این امر به ویژه در بخش‌هایی از جنوب جهانی حاد است، اما اثرات آن اکنون در سراسر ایالات متحده و اروپا نیز محسوس است.

برگرفته از «مقیاس فرافکن: جاه طلبی و مازاد بر امپراطوری های داده های فناوری بزرگ» اثر پاریس مارکس که توسط ریورهد بوکز منتشر شده است، اثری از خانه تصادفی پنگوئن © 2026 توسط پاریس مارکس، و با اجازه تجدید چاپ شده است.