تصمیم کمکی ترامپ می تواند اعتماد خلیج فارس به تعهدات امنیتی آمریکا را متزلزل کند - مصاحبه

اگرچه مقامات اسرائیلی، از جمله بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر، از مدت‌ها پیش از کاهش وابستگی اسرائیل به کمک‌های آمریکا حمایت می‌کردند و ایالات متحده تعهد خود را به اسرائیل با جنگیدن در کنار اسرائیل در دو جنگ جداگانه نشان داده است، حتی چشم‌انداز لغو حمایت واشنگتن بدون هماهنگی با بیت‌المقدس می‌تواند اعتماد به آمریکا را به‌عنوان یک شریک قابل اعتماد در دانشگاه خلیج‌فارس، به‌ویژه در میان دانشگاه‌های خلیج‌فارس، به‌عنوان یک شریک اجتماعی منطقه‌ای قابل اعتماد، کاهش دهد. از مرکز مطالعات استراتژیک و دیپلماتیک فلوریدا جنوبی، روز چهارشنبه به جروزالم پست گفت.

دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا روز سه شنبه گفت که با نتانیاهو به توافق رسیده است تا کمک سالانه 4 میلیارد دلاری واشنگتن به اسرائیل پس از سال جاری پایان یابد. این اعلامیه، جدول زمانی بسیار کوتاه‌تری را نسبت به زمانی که نتانیاهو در مصاحبه ژانویه با اکونومیست پیشنهاد کرد، نشان می‌دهد که در آن گفته بود کمک‌ها طی 10 سال آینده حذف خواهد شد.

بحث این است که استقلال بیشتر نه تنها اتکای اسرائیل به واشنگتن را کاهش می‌دهد، بلکه برخی از فشارهای سیاسی و دیپلماتیکی را که ایالات متحده در طول تاریخ قادر به اعمال بر اسرائیل بوده است، کاهش می‌دهد و افزود که این اعلام ناگهانی انحراف کامل از رویکرد نتانیاهو نیست و ممکن است این اقدام بین ترامپ و دولت‌های خلیج فارس هماهنگ شده باشد. کمک ها ماه ها پیش انجام شده بود و این نتانیاهو بود که این حرکت را پیشنهاد کرد، واشنگتن

محمودیان توضیح داد که می تواند تصویر یک شریک قابل اعتماد در منطقه را حفظ کند. با این حال، «اگر این تصمیم به‌طور یکجانبه توسط واشنگتن، بدون هماهنگی با اسرائیل یا علی‌رغم نیاز مستمر اسرائیل به کمک آمریکا اتخاذ شود، پیامی بسیار متفاوت به منطقه ارسال می‌کند.» او ادامه داد: «خاورمیانه مایل است پایان غافلگیرکننده کمک‌ها به مهم‌ترین متحد استراتژیک خود را دلیلی برای نگرانی در مورد تعهد بلندمدت واشنگتن به شرکای منطقه‌ای خود بداند». عدم قطعیت، ترامپ روشن نکرد که آیا

در صورت اعلام این خبر، یادداشت تفاهم 10 ساله (MOU) که ​​چارچوب کمک نظامی ایالات متحده به اسرائیل را تعیین می کند، تأثیر خواهد گذاشت. اگرچه این تفاهمنامه از نظر قانونی الزام آور نیست، هر گونه تغییر در شرایط کمک نظامی ایالات متحده به جای تصمیم گیری صرفا توسط ترامپ و نتانیاهو، مستلزم دخالت کنگره است.

محمودیان گفت: «نیروهای سوریه دموکراتیک (SDF) ابتدا در طول عملیات نظامی ترکیه و اخیرا در بحبوحه فشار فزاینده دمشق، با عدم اطمینان قابل توجهی در خصوص تعهدات آمریکا مواجه شده‌اند. به همین ترتیب، رویکرد نسبتا منفعلانه واشنگتن در قبال برخی از مراحل درگیری عربستان و حوثی‌ها می‌تواند به این تصور کمک کند که ایالات متحده به تدریج تمایل خود را برای مشارکت فعال در امور امنیت منطقه کاهش می‌دهد... روی هم رفته، این تحولات می‌تواند بازیگران منطقه را به تفسیر کاهش یکجانبه سوق دهد.

در کمک به اسرائیل به عنوان نشانه دیگری از عقب‌نشینی راهبردی گسترده‌تر آمریکا از خاورمیانه.» با این حال، محمودیان گفت که بسیاری در منطقه می‌دانستند که این اعلامیه مربوط به سیاست داخلی آمریکا است و درست قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای اعلام شده است. جنبش ترامپ، آمریکا را دوباره بزرگ کن، نیز به طور فزاینده ای مورد انتقاد قرار گرفته است

اسراییل، اسرائیل را متهم می کند که رئیس جمهور - که به قول خود مبنی بر اجتناب از مداخله خارجی در مبارزات انتخاباتی بود - گمراه کرده و معتقد است که ایران به راحتی می تواند شکست بخورد. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که اکثر آمریکایی‌ها با جنگ مخالفند، جنگی که قیمت بنزین آمریکا را افزایش داده و محبوبیت ترامپ را پایین آورده است. نظرسنجی دانشگاه کوئینیپیاک در ژوئن نشان داد که 48 درصد از رای‌دهندگان و 66 درصد دموکرات‌ها معتقدند که ایالات متحده بیش از حد از اسرائیل حمایت می‌کند، در حالی که به ترتیب 16 و 20 درصد، زمانی که این سوال برای اولین بار در این بعد سیاسی داخلی مطرح شد، افزایش یافته است.

به جای تفسیر این اعلامیه به عنوان یک تغییر اساسی در سیاست خارجی آمریکا، ممکن است آنها در درجه اول آن را به عنوان یک مانور سیاسی طراحی شده برای جلب نظر رای دهندگان آمریکایی ببینند.» در نهایت، من فکر می کنم خیلی به این بستگی دارد که آیا رئیس جمهور ترامپ واقعا این تصمیم را دنبال می کند یا نه و شاید مهمتر از آن، آیا کنگره مایل به حمایت از اجرای آن است یا خیر.

تا زمانی که به این سؤالات پاسخ داده نشود، تعیین اینکه آیا این نشان دهنده یک تغییر استراتژیک واقعی در سیاست آمریکا در خاورمیانه است یا صرفا بازتابی از ملاحظات سیاسی داخلی است دشوار است.» ایدان کولر در این گزارش مشارکت داشت.