تصویر معروف یادآور قدرتمند امپراتوری گمشده کورک پرتاب شده است

عکسی از جیمی بری مورفی و کریستی رینگ از تابستان 1978 وجود دارد که هنوز هم تداعی کننده و مغناطیسی است. این عکس در یک جلسه تمرین کورک در Pairc Uí Chaoimh قبل از فینال پرتاب مونستر گرفته شد و در 26 ژوئیه، چهار روز قبل از مسابقه در Cork Examiner منتشر شد.

در عکس سیاه و سفید، رینگ کت و شلوار و کراوات پوشیده است و جی بی ام پیراهن باشگاهش سنت فینبار را به تن دارد. هیچ یک از مردان به دیگری نگاه نمی کند. JBM به زمین خیره شده است، با دستانش روی باسن خود، که حالت پیش فرض او در زمانی که توپ نزدیک نبود. رینگ در انتهای شهر به بالا نگاه می کند.

در توضیح این مقاله آمده است: «جیمی بری مورفی ستاره دوگانه و کریستی رینگ، استاد کریستی رینگ، در مورد تاکتیک‌ها در طول جلسه تمرین کورک فکر می‌کنند».

کارآگاهان زبان بدن می‌توانستند که واقعیت آنقدرها هم پیش پا افتاده نبود. JBM نزدیک به 50 سال است که به سوالات مربوط به این عکس پاسخ می دهد. سه سال پیش در مصاحبه ای با Off The Ball روی صحنه در خانه اپرای کورک، او با بازیگوشی گفت که "50 نسخه مختلف از داستان را در طول سال ها ارائه کرده است، اما این حقیقت است".

JBM گفت: "او به من لباس مناسبی می داد، به روشی خوب." او گفت که من با توانایی‌هایم بازی نمی‌کنم. من فوتبال بازی می‌کردم و پرتاب می‌کردم، و در مسابقات بازی می‌کردم. اگر می‌خواستیم یک ایرلند دیگر را ببریم، به معنای واقعی کلمه باید جوراب‌هایم را بالا می‌کشیدم.»

JBM می‌گوید که او بیش از هر یادگاری دیگری از دوران حرفه‌ای خود کپی‌های بیشتری از آن عکس امضا کرده است. در میخانه های سراسر کورک و سایر میخانه ها در سراسر جهان که مردم کورک ردی از خود به جای گذاشته اند آویزان است. اگر هرگز در مورد کلماتی که بین آنها رد شده کنجکاو نبودید، این تصویری از دو نفر از عزیزترین ورزشکاران تاریخ کورک است که در زمان دیگری منجمد شده اند.

عکس‌هایی که مستقل از دستگاه‌های دیجیتال زندگی می‌کنند، هنوز هم این قدرت را دارند: نه فقط به عنوان یک پورتال عمومی برای گذشته رویایی، بلکه به عنوان خانه‌های امن برای نوستالژی.

اکنون به ذهن متبادر می شود زیرا باشگاه سنت فینبار و باشگاه رینگ گلن روورز روز یکشنبه در فینال شهرستان کورک به مصاف هم خواهند رفت. در حول و حوش زمانی که این عکس گرفته شد، گلن و بار در مدت پنج سال چهار باشگاه سراسر ایرلند را بین خود ثبت کردند. این دوره حیرت‌انگیز تسلط کورک بود که در طی آن سه باشگاه بزرگ شهر - از جمله بلک راک - حکمرانی کردند. زمانی که گلن و بار در فینال کانتی در سال 1977 به هم رسیدند، گلن قهرمانان سراسر ایرلند بودند.

درست دو هفته قبل، کورک قسمت میانی را تکمیل کرده بود که سه پشت سر هم می شد و Páirc Uí Chaoimh قدیمی فقط یک سال از عمرش می گذشت که الگویی از مدرنیته بود. همه آن بوی چیزی را می داد که اکنون یک امپراتوری گم شده است.

بخش‌هایی از آن هنوز در حافظه من زنده است، زیرا این اولین فینال کانتی بود که به آن آورده شدم و اولین تأثیرات روی یک کودک اغلب درونی است. حضور رسمی در Pairc در آن روز 34,151 نفر بود که همچنان یک رکورد برای فینال شهرستانی در هر نقطه از کشور است، اما رقم واقعی باید نزدیک به 40,000 بوده باشد.

تعداد زیادی از مردم دیر رسیدند که به اجبار دروازه‌ای در یک سر زمین باز شد و تخمین زده می‌شود که 2000 نفر به داخل آن سرازیر شده‌اند. آمار رسمی همچنین شامل دانش‌آموزان مدرسه‌ای که به صورت رایگان پذیرش می‌شوند و 1200 دارنده بلیط پنج ساله که دست در جیب خود گذاشته بودند تا به بدهی ورزشگاه جدید کمک کنند، نمی‌شود.

رسیدهای گیت 23193 پوند بود و به گفته Examiner، شمردن پول شش ساعت طول کشید، "تحت امنیت بالا". برنامه مسابقه طبق استانداردهای مدرن جزوه نازکی بود، اما بخش مرکزی آن مقاله ای بود که جک لینچ، مربی آن روز و بازیکن سابق گلن نوشته بود. این باید تنها باری باشد که یک رئیس دولت در حال حاضر بخشی از خاطرات شخصی خود را به برنامه نهایی شهرستان ارائه کرده است، اما لینچ چنان در Cork GAA جاسازی شده بود که احتمالا اصلا قابل توجه به نظر نمی رسید.

بار در آن روز گلن را شکست داد و آنها را در نیمه دوم بدون گل نگه داشت و شش ماه بعد بارها به عنوان قهرمان سراسر ایرلند جانشین آنها شدند.

چشم انداز پرتاب چوب پنبه، و جایگاه آن در طرح گسترده تر چیزها، اکنون بسیار متفاوت است. بار و گلن از سال 1989 تنها پنج عنوان قهرمانی کورک را بین خود به دست آورده‌اند و از سال 1988 تاکنون در فینال با یکدیگر ملاقات نکرده‌اند. در 38 سال گذشته، تنها دو باشگاه کورک موفق به کسب کلوپ آل ایرلند شده‌اند که یک رکورد خیره‌کننده است.

اما هیچ کدام از اینها روز یکشنبه اهمیتی نخواهد داشت. فصل آخر کانتی در حال حاضر در نوسان کامل است و هر فینال شهرستانی، در هر سطح، در همه جا، اهمیتی مستقل دارد. مهم نیست چند نفر آنجا هستند یا به چند نفر اهمیت می دهند. به زمینه ای غیر از خودش نیاز ندارد.

در تقویم GAA، پرتاب پرتاب و فینال فوتبال سراسر ایرلند روزهای جشن بزرگ هستند و این مناسبت ها جذابیت ملی منحصر به فردی دارند. با این حال، روز پایانی سراسر ایرلند هرگز فراگیر نبوده است. فینال شهرستان ماهیت متفاوتی دارد. باشگاه ها سطح خود را پیدا می کنند و چشم انداز شکوه وجودی پایدار دارد. سال به سال، این کافی است.

به هر حال عکس تا سال 1978، رینگ سرمایه گذاری شخصی در حرفه کورک JBM انجام داده بود. چند سال قبل، زمانی که به نظر می رسید فوتبالیست های کورک بیشتر به JBM علاقه مند بودند تا پرتاب کننده ها، رینگ از او دفاع کرد.

داستان معروفی از فینال ایرلند 1976 وجود دارد. در 10 دقیقه مانده به پایان بازی، کورک JBM را به Mick Jacob، که در حال تمیز کردن در مرکز دفاع وکسفورد بود، تغییر داد. افسانه این است که رینگ تصمیم یک طرفه برای انتقال JBM گرفت و در مدت زمان باقیمانده چهار امتیاز به دست آورد، دقیقا تفاوت بین تیم ها.

هنگامی که بری مورفی در یکی از دوهای انفرادی خود بلند شد، رینگ او را به صورت موازی در خط کناری ایستگاه کیوزاک گام برداشت و هنگامی که سوت پایان به صدا درآمد، دوربین‌های RTÉ رینگ را در حال حرکت برای JBM ضبط کردند و او را در آغوش گرفت. او گفت: «می‌دانستم این کار را می‌کنی پسر. "می دانستم که این کار را خواهی کرد."

پنج هفته پس از گرفتن عکس در تمرین کورک، کورک کیلکنی را در فینال ایرلند شکست داد و جی بی ام گلی را به ثمر رساند که بازی را شکست، 13 دقیقه مانده به پایان.

شاید به زمین نگاه می کرد، اما گوش می داد.