تعهدات یک ملت قدرشناس

در این روز کهنه سربازان، آمریکایی ها فرصتی دارند تا در مورد یک حقیقت اساسی فکر کنند: یک ملت ارزش های خود را نه تنها با نحوه فرستادن شهروندان خود به جنگ، بلکه با استقبال از آنها در خانه آشکار می کند. برای بیش از 160 سال، کنگره دریافته است که خدمت سربازی یک تعهد پایدار بین ملت و کسانی که از آن دفاع می کنند ایجاد می کند. در طول نسل‌های متوالی، قانون‌گذاران این تعهد را به قوانینی تبدیل کرده‌اند که برای ارج نهادن به خدمت، حفاظت از فداکاری و حفظ فرصت‌ها در زندگی غیرنظامی طراحی شده‌اند.

این قوانین شامل یک اصل مهم است: قدردانی ملی تعهداتی را به همراه دارد و این تعهدات باید بیش از نمادین باشد. این اصل ریشه عمیقی دارد. در سال 1865، کنگره قانونی را تصویب کرد که اولویت استخدام فدرال را برای برخی از کهنه سربازان با افتخار که در حین انجام وظیفه متحمل جراحات یا بیماری شده بودند، در نظر گرفت. کنگره بعدا حمایت هایی را برای کهنه سربازان از جمله اولویت در استخدام فدرال گسترش داد. این اقدامات با هم منعکس کننده یک تعهد ملی در حال ظهور بود: خدمت سربازی نباید به مانعی برای فرصت های غیرنظامی تبدیل شود.

این تعهد در نهایت فراتر از ترجیح جانبازان گسترش یافت. در سال 1994، کنگره قانون حقوق استخدام و استخدام مجدد خدمات متحدالشکل یا USERRA را تصویب کرد که از کارکنان در برابر تبعیض شغلی بر اساس خدمت سربازی محافظت می کند و از حقوق استخدام مجدد مرتبط با دوره های خدمت محافظت می کند. این حمایت‌ها به‌ویژه برای اعضای گارد ملی و ذخیره، که بین حرفه‌های غیرنظامی و تعهدات نظامی مستمر تعادل برقرار می‌کنند، مهم است. ممکن است از آنها خواسته شود که محل کار، خانواده و جوامع خود را ترک کنند تا به درخواست کشور پاسخ دهند.

بنابراین حفاظت از مشاغل غیرنظامی آنها بیش از یک منفعت فردی است. این به حفظ نیروی نظامی آماده ای که کشور به آن وابسته است کمک می کند. کنگره در سال 1998 از طریق قانون فرصت های شغلی کهنه سربازان، حمایت های شغلی کهنه سربازان را بیشتر تقویت کرد، که منعکس کننده این اصل است که حقوق بدون چاره صرفا آرزو هستند.

این مکانیسمی ایجاد کرد که از طریق آن سربازان واجد شرایط ممکن است برخی از موارد نقض حقوق ترجیحی خود را در استخدام فدرال به چالش بکشند، از جمله راه های جبران خسارت شامل وزارت کار و آژانس من، هیئت حفاظت از سیستم های شایستگی. این کمک کرد که ترجیح جانبازان از ابراز قدردانی ملی به تعهدی قابل اجرا تبدیل شود. من به عنوان رئیس هیئت مدیره و سرگرد در نیروی هوایی ایالات متحده، به حفظ این تعهد افتخار می کنم. به رسمیت شناختن خدمت سربازی و حفظ خدمت مدنی مبتنی بر شایستگی، اهداف رقابتی نیستند.

آنها مکمل یکدیگر هستند. اولویت کهنه سربازان در سیستم شایستگی فدرال عمل می کند، نه خارج از آن. نظام شایستگی خواستار رقابت و گزینش منصفانه و آزاد بر اساس توانایی، دانش و مهارت است. ترجیح کهنه سربازان منعکس کننده قضاوت کنگره است مبنی بر اینکه خدمت سربازی مستحق شناسایی در آن فرآیند رقابتی است و در عین حال این الزام اساسی را حفظ می کند که کارمندان فدرال واجد شرایط باشند تا به طور مؤثر به مردم خدمت کنند. اولویت کهنه سربازان تضمین کننده شغل فدرال نیست.

کهنه سربازان هنوز باید شرایط صلاحیت قابل اجرا را برآورده کنند و هنگام درخواست از طریق روش های استخدام رقابتی با هم رقابت کنند، اگرچه برخی از مقامات استخدامی خاص اجازه انتصابات غیررقابتی را می دهند. اولویت الزامات صلاحیت قابل اجرا را حذف نمی کند. درعوض، تضمین می‌کند که خدمت سربازی همان چیزی را که کنگره تشخیص داده است، دریافت می‌کند. اما این حمایت‌ها بر یک اصل گسترده‌تر استوار است: فداکاری نظامی نباید به منبع آسیب غیرنظامی تبدیل شود.

آمریکایی‌هایی که به درخواست ملت پاسخ می‌دهند، اغلب مهارت‌ها، تجربه و توانایی‌های رهبری را کسب می‌کنند که هم سازمان‌های دولتی و هم بخش خصوصی را تقویت می‌کند. ملت زمانی سود می برد که کسانی که قبلا خدمت کرده اند فرصت عادلانه ای برای ادامه مشارکت در زندگی غیرنظامی داشته باشند. در روز کهنه سربازان، آمریکایی ها به درستی از کسانی که یونیفرم پوشیده اند ابراز قدردانی می کنند. اما یک ملت قدرشناس باید بیش از کلمات ارائه دهد. برای نسل‌ها، کنگره تلاش کرده است تا با حفاظت از فرصت‌های غیرنظامی جانبازان و اعضای خدمات، معنایی عملی به این قدردانی بدهد.

این تعهد امروز به همان اندازه که بیش از یک و نیم قرن پیش مهم بود، باقی مانده است. آمریکایی‌هایی که به دعوت ملت پاسخ می‌دهند، باید نه به خاطر فرصت‌های کم‌رنگ، بلکه باید به کشوری برگردند که مصمم است با خدمت خود ایمان داشته باشد، از حقوق خود دفاع کند و اطمینان حاصل کند که فداکاری‌ها با فرصت‌ها برآورده می‌شود. جیمز جی. وودراف دوم، رئیس هیئت حفاظت از سیستم های شایستگی و یک افسر نظامی در نیروی هوایی ذخیره است. نظرات او که در اینجا بیان شده است لزوما منعکس کننده نظرات وزارت جنگ یا هیئت حفاظت از سیستم های شایستگی نیست.