"تعهدها برابرند، حقوق به ندرت": شهروندان بوسنی همچنان به عنوان "دیگران" رفتار می کند

در سارایوو، پوسترهای تبلیغات انتخاباتی از تیر چراغ ها، دیوارها، نرده ها و بیلبوردها آویزان شده است. برای ناآگاهان، این یک جنگل است. در تقاطع ها، چندین، یا حتی ده ها یا بیشتر در یک زمان وجود دارد: پوسترهای کوچک، بزرگتر، بیلبوردهای بزرگ. مردان خندان، چند زن. نام خانوادگی، اعداد، احزاب، ملت ها. شما باید بدانید که چه کسی است تا این پازل را معنا کند.

انتخابات سراسری 4 اکتبر در بوسنی و هرزگوین شامل چندین سطح از حکومت به طور همزمان بود. رای دهندگان بسته به محل زندگی خود، نمایندگانی را برای ریاست سه نفره، مجلس نمایندگان ایالتی، پارلمان های هر دو بخش کشور – جمهوری صربستانی و فدراسیون بوسنیایی – کروات – و مجامع کانتونی در فدراسیون انتخاب می کنند.

اما این انتخابات چیزی فراتر از پر کردن چند هزار پست در سطوح مختلف حکومت بود. این انتخابات در پی یکی از آشفته ترین دوره های سیاسی بوسنی در سال های اخیر برگزار شد. میلوراد دودیک، برای سال‌ها قدرتمندترین سیاستمدار جمهوری صربسکا، در سال 2025 پس از حکم نهایی دادگاه، سمت خود را به عنوان رئیس جمهور این کشور از دست داد. با این حال، حزب SNSD او یکی از نیروهای سیاسی اصلی کشور باقی ماند. پیش از این، ائتلاف حاکم در سطح ایالتی از هم پاشیده بود و اکثریت جدید محقق نشد.

بعلاوه، بوسنی سیاست خود را با صربستان از یک سو، کرواسی از سوی دیگر، و در داخل مرزهای آن دو بخش از ایالت و سه کشور تشکیل‌دهنده‌اش، که احزاب آن‌ها هنوز عمدتا مبارزات جداگانه‌ای دارند، انجام می‌دهد. ناظران بین‌المللی انتخابات یک چشم‌انداز سیاسی عمیقا پراکنده را توصیف می‌کنند که روایت‌های مبارزات انتخاباتی هنوز ریشه در اختلافات زمان جنگ دارد. SNSD از دفاع از جمهوری صربسکا، احزاب کرواسی دارای نمایندگی سیاسی کروات ها، و احزاب بوسنیایی، در میان چیزهای دیگر، از تقویت دولت و موقعیت بوسنیایی ها صحبت می کند.

بنابراین، در بوسنی، انتخابات اغلب با این سوال آغاز می‌شود: چه کسی نماینده «مردم ما» خواهد بود؟

این انتخابات تغییرات فنی را نیز به همراه داشت. شناسایی بیومتریک و اسکنرهای رای در سراسر کشور معرفی شدند تا رای دهی را ایمن تر کنند و اعتماد به این روند را افزایش دهند. ناظران بین المللی متعاقبا از رقابت واقعی انتخاباتی و همچنین مشکلات فنی و مشکلات مربوط به مخفی بودن رأی گیری خبر دادند. اتحادیه اروپا از فناوری جدید استقبال کرد و در عین حال کاستی هایی را در اجرای آن پذیرفت.

بنابراین، بوسنی در حال تغییر روش شمارش آرا است. تغییر قوانین حاکم بر اینکه چه کسی می تواند برای مقام های عالی شرکت کند بسیار دشوارتر است.

در سارایوو قدم می زنم و به تمام چهره هایی که به من خیره شده اند نگاه می کنم و به شخصی فکر می کنم که در آن پوسترها نیست: دروو سجدیک.

قانون اساسی بوسنی به عنوان بخشی از توافقنامه دیتون تنظیم شد که در سال 1995 به جنگ های وحشیانه در بالکان پایان داد. صلح باید بین سه طرف متخاصم برقرار می‌شد، بنابراین دولت حول سه «مردم تشکیل‌دهنده» بنا شد: بوسنیایی‌ها، صرب‌ها و کروات‌ها.

این سیستم برای پایان دادن به جنگ طراحی شده بود، نه برای ایجاد یک دموکراسی ایده آل. اما آنچه به تأمین صلح در سال 1995 کمک کرد، در طول دهه‌ها، به ایجاد شکاف‌های قومی نیز کمک کرده است. پس از گذشت سی و یک سال، آن تقسیمات هنوز زندگی سیاسی این کشور کوچک را شکل می دهد.

به بیان ساده: در بالاترین سطوح حکومتی، صندلی ها با نام ملت ها برچسب گذاری می شوند. ریاست جمهوری بوسنی و هرزگوین دارای سه کرسی است: یک کرسی برای یک بوسنیایی، یک کرسی برای یک کروات و یک کرسی برای یک صرب. 15 کرسی در مجلس مردم ایالت نیز بین این سه گروه تقسیم شده است: 3 ضربدر 5 برابر با 15. اگر یک فرد رومی، یهودی هستید یا نمی خواهید خود را به عنوان یکی از این سه ملت معرفی کنید، نمی توانید در این سمت ها نامزد شوید. شما می توانید رای دهید، می توانید مشاور شوید، می توانید در خدمات کشوری کار کنید، می توانید مالیات بدهید.

اما شما هرگز رئیس جمهور نخواهید شد. هرگز. با طراحی.

در سال 2006، دروو سجدیک، رومانی، و یاکوب فینجی، یهودی، به دادگاه حقوق بشر اروپا یا ECHR شکایت کردند. سه سال بعد، آنها در پرونده خود پیروز شدند. اتاق بزرگ دادگاه حکم داد که چنین محرومیتی تبعیض آشکار است و باید اصلاح شود.

این در دسامبر 2009 بود. از آن زمان، بوسنی یک انتخابات دیگر برگزار کرده است. و دیگری. و دیگری. با این حال، کرسی های قانون اساسی همچنان دارای همان برچسب ها هستند.

سجدیک یک سال پس از اینکه در استراسبورگ در پرونده خود علیه کشورش پیروز شد، به کمیسیون مرکزی انتخابات بوسنی نامه نوشت. او می‌دانست که این حکم هنوز اجرا نشده است، اما فکر می‌کرد به هر حال می‌پرسد: آیا با روحیه آن قضاوت، می‌تواند به عنوان نامزد ریاست‌جمهوری شرکت کند؟

پاسخ، همانطور که او امروز به یاد می آورد، چیزی شبیه به این بود: "شما می توانید بیایید، می توانید مدارک خود را ارائه دهید. قانون اساسی و قانون انتخابات پاسخ شما را می دهد." به طور خلاصه: نه.

هفده سال بعد از او می پرسم: "اگر حکم آن موقع اجرا می شد، شاید امروز چهره تو روی آن پوسترها بود. آیا تا به حال به این موضوع فکر می کنی؟"

او می گوید: «همیشه. چرا من باید بدتر از سایر نامزدهای ریاست جمهوری باشم؟

پرونده سجدیک نشان می‌دهد که شما می‌توانید در دادگاه حقوق بشر اروپا موفق شوید، اما با گذشت 17 سال، هنوز نمی‌توانید از حقی که برای آن جنگیدید و به دست آوردید، استفاده کنید. دادگاه نمی تواند وارد پارلمان بوسنی شود و قانون اساسی را اصلاح کند. بوسنی و هرزگوین موظف به اجرای حکم خود است و اجرای آن توسط کمیته وزیران شورای اروپا نظارت می شود. بنابراین پرونده سجدیک-فینچی سالهاست که به کمیته وزیران باز می گردد.

من از شورای اروپا پرسیدم که دقیقا 17 سال انتظار یعنی چه؟ این پاسخ جای کمی برای تفسیر دیپلماتیک باقی می گذارد: «تداوم حفظ سیستم انتخاباتی تبعیض آمیز فعلی نقض آشکار الزامات کنوانسیون اروپایی حقوق بشر است که به قلب فرآیند دموکراتیک می رود.»

کمیته وزیران که بر اجرای احکام ECHR نظارت می کند، ژوئن 2027 را برای بررسی بعدی پرونده تعیین کرده است. اگر تا آن زمان پیشرفت محسوسی حاصل نشود، اقدامات بعدی را در نظر خواهد گرفت.

کمیسیون اروپا نیز اصرار دارد که این موضوع همچنان در دستور کار خود باشد. یکی از سخنگویان کمیسیون به BIRN گفت: «اتحادیه اروپا بر اهمیت اجرای قانون مورد سجدیک-فینچی از زمان حکم دادگاه اروپایی حقوق بشر در سال 2009 تأکید کرده است. بروکسل انتظار دارد اصلاحاتی انجام شود که تضمین کند که نهادهای دولتی بدون تبعیض به عنوان بخشی از مذاکرات الحاق بوسنی به اتحادیه اروپا عمل می کنند. با این حال، تغییرات قانون اساسی همچنان بر عهده بوسنی است.

در ضمن، من سعی می کنم بفهمم دقیقا چه کسی می تواند در اینجا اروپایی شود؟ نه به معنای جغرافیایی، زیرا جغرافیا ساده است: بوسنی و هرزگوین در اروپا قرار دارد. در سال 2016 برای عضویت در اتحادیه اروپا درخواست داد. در سال 2022، وضعیت نامزدی به آن اعطا شد. و در مارس 2024، شورای اروپا تصمیم به آغاز مذاکرات الحاق گرفت. اگرچه تا پایان ماه سپتامبر، درست قبل از آخرین دور انتخابات، چارچوب مذاکرات هنوز تصویب نشده بود و مذاکرات واقعی هنوز آغاز نشده بود.

با این حال، آنچه برای من جالب است، اروپا کوچکتر از قاره و بزرگتر از اتحادیه است: اروپا به عنوان وعده شهروند بودن یک شهروند. و اینجاست که مشکل بوسنی آغاز می شود. زیرا در اینجا، می توان یک شهروند بود در حالی که در عین حال به دسته ای تعلق داشت که قانون اساسی از آن به عنوان «دیگران» یاد می کند که شامل 15 گروه قومی دیگر مانند مجارستانی، اتریشی یا لهستانی، و همچنین روم ها و یهودیان می شود.

آلمیر دارای ویژگی های قوی صورت، سر تراشیده، سبیل نازک و بزی کوچک و منظمی است. او یک یقه یقه اسکی سفید بی عیب و نقص و عطر قوی می پوشد. چیزی در مورد مرد جوان عصبانی در مورد او وجود دارد: او سریع، تند و تیز صحبت می کند، گاهی اوقات جملاتی را به زبان می آورد که گویی مدت زیادی منتظر نوبت خود بوده اند. اما عصبانیت او به خوبی سازماندهی شده است. آلمیر فقط عصبانی نمی شود. او چیزها را به اجزای سازنده آنها تقسیم می کند، به دنبال مکانیسم پشت آنها می گردد، می خواهد بداند از کجا آمده اند.

هفت ساله بود که چند پسر او را داخل صندوق عقب ماشین انداختند. چون او رم بود. فقط آلمیر هفت ساله هنوز واقعا معنی آن را درک نکرده است. او نقاشی را دوست داشت. او رنگ های خود را می دانست: قرمز، سبز، قهوه ای. وقتی بعد از آن ماجرا مشغول انجام تکالیف بود، تصویری از خود با چهره ای قهوه ای کشید. این تمام چیزی بود که او فهمید. اینگونه بود که او می‌توانست برای خودش توضیح دهد که چه اتفاقی برایش افتاده است: او قهوه‌ای است - او در چکمه به پایان می‌رسد. فقط بعدا بود که مادرش به او توضیح داد که آنها رم هستند. و اینکه همه مردم رم را دوست ندارند.

سال‌ها بعد، المیر - که حالا شاعر، هنرمند و فعال است - خانه‌اش را مرتب می‌کرد. مادرش نقاشی های دوران کودکی او را حفظ کرده بود. این یکی را هم پیدا کرد. به چهره قهوه ای رنگ هفت ساله اش نگاه کرد. فکر کردم: لعنتی؟ او می گوید. این امر، از جمله موارد دیگر، بعدا باعث ایجاد نمایشگاه "U Sarajevu sve po starom" (همه چیز در سارایوو یکسان است).

آلمیر شروع به جستجو در آرشیو کرد. او همراه با سایر محققان، بیشتر و بیشتر به تاریخ رسانه ها کاوش کرد. آنها متون قدیمی در مورد "کولی ها"، داستان های افراد نفرین شده و اندازه گیری های شبه علمی جمجمه ها را پیدا کردند. سپس به رسانه های معاصر بازگشتند. کلمات کمی تغییر کرده اند. مکانیسم - بسیار کمتر.

او توضیح می‌دهد: «امروزه می‌توان «رم» را به درستی نوشت و سپس یک جمله را دقیقا مانند صد سال پیش ساخت. "یک روم مرتکب جنایت شد، یک روم باعث دردسر شد، یک مرد روم کاری انجام داد، حتی اگر پیشینه او کاملا بی ربط به داستان باشد."

آلمیر می گوید که نفرت سوخت است: "آنها - سیاستمداران - برای کار کردن به نفرت نیاز دارند."

او پس از یکی از برنامه های رادیویی خود، کامنت هایی را که در زیر ظاهرش نوشته شده بود، خواند. او با موجی از نفرت از جمله تهدید به مرگ غرق شد. من از آلمیر می پرسم که چه زمانی با مردم رم در بوسنی به عنوان یکسان رفتار می شود. "اوه... شاید وقتی مالیاتشان را پرداخت کنند؟" او می خندد. "تعهدات مساوی هستند. حقوق - به ندرت."

او همچنین چیزی را می‌گوید که در طول سفر خود به بوسنی در این فصل انتخابات به اشکال مختلف شنیده‌ام: تصمیم‌گیری در مورد کولی‌ها هنوز هم اغلب توسط افرادی گرفته می‌شود که خود رم نیستند. "بزرگترین مشکل این است که افرادی که روما نیستند روی مسائل روماها کار می کنند و تصمیم می گیرند و فکر می کنند همه چیز را می دانند. اما نمی دانند. کمک کنید؟ بسته غذایی؟ به من کار بدهید!" او می گوید.

به گفته آلمیر، خود رم ها بهتر می دانند به چه چیزی نیاز دارند. اما در اینجا، این مرد جوان عصبانی با یقه‌پوش سفید شروع به تناقض با خودش می‌کند. زیرا او قطعا نمی‌خواهد وارد سیاست شود، حتی اگر بسیاری از افرادی که درباره او با آنها صحبت می‌کنم خیلی دوست دارند. آلمیر ادعا می کند که حزب سیاسی به معنای تقسیم فوری است: یک گروه به شما کمک می کند، در حالی که بقیه سعی می کنند مانع شما شوند. او به عنوان یک هنرمند ترجیح می دهد مستقل باشد. اما او می خواهد رم ها جایی باشند که تصمیم گیری می شود. جایی که خودش نمی‌خواهد برود.

ندزاد جوسیچ در رستورانی در توزلا نشسته است، در محاصره تیمش: پنج بلوک خوش اندام. به شوخی می گویم که آنها شبیه محافظان هستند. "من بدون آنها گم خواهم شد!" او پاسخ می دهد.

او به مدت 12 سال عضو شورای شهر توزلا بوده است: "من قدرت تصمیم گیری را می دانم." قبلا 31 عضو شورا در شورا حضور داشتند: 15 رأی از یک طرف، 15 رأی در طرف دیگر. ندزاد، یک مرد رومی، کرسی سی و یکم را در اختیار داشت. "این رای رومی ها بود که تفاوت را ایجاد کرد!" با افتخار می گوید

اما داستان او زودتر شروع شد. پدرش که در دهه 1930 متولد شد، مدرسه را به پایان رساند و در سال 1969 رئیس صلیب سرخ توزلا شد. مادرش که یک زن رومی بود، نیز مدرسه را به پایان رساند، در زمانی که شاید فقط نیمی از دختران در کل کشور تحصیلات خود را تکمیل می کردند. این او بود که بر تحصیل فرزندانش اصرار داشت. ندزاد از او به‌عنوان نیروی محرکه خانواده می‌گوید: خواهران و برادرانش تحصیل کرده‌اند و بعد از آن نسل بعدی.

گواه این است که پشت میز نشسته است: مثال تقریبا به آسانی مانند یک بطری راکیجه دست به دست می شود. پدری پسرش را نشان می دهد. خواهری به برادرش نشان می دهد. دایی برادرزاده اش را نشان می دهد. یک پلیس دخترش را نشان می دهد.

ادمیر بیبینوویچ در بخش تحقیقات جنایی پلیس کار می کند. او یکی از تنها پنج افسر پلیس رومانی در کشور است. در ابتدا فکر کردم اشتباه شنیده ام. از او می پرسم: «چه زمانی احساس برابری کردی؟» «هرگز.» او به طور چشمگیری پاسخ نمی دهد، برای تأثیر مکث نمی کند. او هرگز احساس برابری نکرده است.

او تا حدودی به لطف یک دوره آموزشی که طی آن شخصی او را تشویق کرد تا در مورد توانایی ها و استعدادهای خود فکر کند، به آکادمی پلیس رفت. او الگوهای نزدیک خود نیز داشت: عمویش ندزاد و خواهرش. حالا می خواهد خودش الگوی دخترش باشد.

من از ندزاد می پرسم که آیا یک رئیس جمهور رومی بوسنی تفاوتی ایجاد می کند؟ انتظار دارم پاسخی در مورد الگوسازی نمادین برای جوانان داده شود. او می گوید: «هیچی. او به نمادگرایی علاقه ای ندارد. او به توانایی تصمیم گیری علاقه مند است.

این یک تمایز مهم است. از آنجا که از بیرون به راحتی می توان داستانی زیبا داشت: یک کودک رومی به رئیس جمهور رومی نگاه می کند و برای اولین بار متوجه می شود که آنها می توانند به هر چیزی تبدیل شوند. ندزاد مرا به زمین برمی گرداند. او می‌گوید که در تمام زندگی‌اش باید پنج برابر سخت‌تر تلاش می‌کرد تا ثابت کند که به اندازه یک همکار غیررومی خوب است. او مردم رم را می خواهد که در آن تصمیم گیری می شود، اما نه به این دلیل که روی پوستر خوب به نظر می رسند. مربوط به دست شماره 31 است.

بیست دقیقه از این جدول، پاسخ دیگری به سوال نمایندگی وجود دارد. کیسلجاک، نزدیک توزلا. زباله‌ها در هر جایی که دیگر به آن‌ها نیازی نیست، می‌روند: کنار جاده، زیر حصار، بین خانه‌ها. مردم محلی می گویند که حتی یک ظرف زباله عمومی وجود ندارد. دریاچه Modrac نزدیک است. می گویند گردشگران به اینجا می آمدند. اکنون بخشی از دریاچه خشک شده است و پشه ها در این منطقه ازدحام کرده اند. این چشم انداز کمی شبیه به قولی است که هیچ کس رسما آن را لغو نکرده است، اما به سادگی با گذشت زمان عملی نشده است.

سالکوی خندان چند توله سگ و یک بچه دو هفته ای در حیاط خانه اش دارد. همسرش آنقدر جوان به نظر می رسد که برای لحظه ای به دختر 15 ساله ام فکر می کنم. ما البته در مورد انتخابات صحبت می کنیم. ساکنان می گویند معمولا می روند. خط زدن همه اسامی در برگه رای، به طوری که رای باطل است، اما استفاده شده است. به طوری که هیچ کس نمی تواند از طرف آنها رای دهد. او می گوید: «قبل از انتخابات، ماشین های بزرگ اینجا می آیند و می گویند: «روماهای عزیز».

چند قدم جلوتر می رویم. کنار ما، روی زمین خیس، زنی نشسته که خانه ندارد. با نگاهی خالی به من خیره می شود. بچه ها شروع می کنند به من توضیح می دهند که او کجا می خوابد. یکی با اشاره به سایبان کنار ساختمان می گوید: «گاهی اینجا. یکی دیگر با اشاره به نقطه ای زیر تیر چراغ می گوید: «یا آن طرف». "وقتی باران می بارد، او در جای دیگری می خوابد." آنها یکی پس از دیگری با همان سهولت طبیعی به من نشان می دهند که با آن یک زمین فوتبال، یک مغازه یا راه مدرسه را به بازدیدکننده نشان می دهند. او گاهی اینجا می خوابد. اونجا هم زیر آن سقف، کنار آن تیر چراغ برق.

در Kiseljak، حتی بی خانمانی چندین آدرس دارد.

و در مورد نمایندگی سیاسی چطور؟ آنها لزوما یک فرد رومی را به عنوان نماینده خود نمی خواهند. پاسخ این است: «نکته مهم این است که کسی اهمیت می دهد».

از یکی از زنان می پرسم که اگر رئیس جمهور می شد چه کار می کرد؟ با تعجب به من نگاه می کند. "من عروسم را عوض می کنم." ما ترکیدیم از خنده. و دقیقا پس از آن است که پرونده سجدیک-فینچی به ابعاد واقعی خود باز می گردد: در اینجا، شخصی برای گرفتن خانه درخواست مدارک می کند. یا حتی شغلی با کمترین درآمد. یا مدرسه یا حمل و نقل. شخص دیگری در مورد پناهندگی در برلین می پرسد، جایی که من برای بازدید از این مکان آمده ام. و بچه ها سرپناه اتوبوس و چراغ خیابانی را که زیر آن یک زن بی خانمان شب می گذراند به من اشاره می کنند.

برخی از ساکنان حتی نمی دانند که قانون اساسی آنها را به عنوان رومیان از نامزدی برای ریاست جمهوری منع می کند. دست و پنجه نرم کردن با محروم شدن از حق داشتن موقعیتی که حتی هرگز آن را از آن خود ندانسته است، دشوار است. و این بدان معنا نیست که حق باطل است. برعکس. این فقط شکاف بین دو نوع برابری را برجسته می‌کند: برابری که در حکم دادگاه ذکر شده است و آن چیزی که شما می‌توانید با بیرون رفتن از درب منزل خود متوجه شوید. حق رئیس‌جمهور شدن و حق زندگی به عنوان یک شهروند کامل در اینجا به هم نزدیک می‌شوند - بسیار بسیار دور از استراسبورگ.

برای بازدید از Muhavera Alimanovic، باید Ilijas، شهری واقع در شمال غربی سارایوو را ترک کرد و در سربالایی رانندگی کرد. سپس کمی جلوتر. در یک نقطه مشخص، شهر به پایان می رسد، سپس حمل و نقل عمومی، سپس هر چیزی که می تواند خدمات شهری در نظر گرفته شود. موهاورا می‌گوید: «منطقه پایان مراقبت» و من آن را در دفترچه‌ام یادداشت می‌کنم.

چهارده سال پیش، مقامات یک شهرک مسکونی در اینجا ساختند و حدود 12 خانواده بزرگ رومی را به آن نقل مکان کردند. واقعا بزرگ: یک دوجین یا چند نفر در هر کدام. موهاورا می گوید که آنها عملا چاره ای نداشتند: یا اینجا بود یا مجبور بودند در خیابان ها زندگی کنند. ما بالاتر از ایلیاس ایستاده ایم. موهاورا و یاسمینا در تلاشند تا به من نشان دهند که مسکن در واقع از کجا شروع می شود. آنها می گویند: "آنجا". نگاه می کنم که انگشتانشان به کجا اشاره می کند. یک تپه دیگری یکی دیگه "نه، بیشتر. فراتر از آن."

بوسنی از اینجا کاملا خیره کننده است. تپه‌های سبز یکی به دیگری می‌پیچد، خانه‌ها کوچک‌تر و کوچک‌تر می‌شوند و جاده در میان درختان ناپدید می‌شود. یک لحظه با افکار خودم کلنجار می روم: چطور می شود در جایی که مردم آن روزگار سختی دارند اینقدر زیبا باشد؟

راه طولانی تا شهر است، حدود یک ساعت و نیم پیاده. در ابتدا حتی یک جاده مناسب هم وجود نداشت. امروز هنوز اتوبوسی وجود ندارد. هنوز تا مغازه راه درازی است، تا مدرسه راه درازی است. در اطراف جنگل وجود دارد گرازهای وحشی درست به خانه ها می آیند. یک مزرعه مرغ در این نزدیکی وجود دارد. وقتی باد به سمت درست می وزد، بدون اینکه حتی نگاه کنی می دانی آنجاست. بله، کسی در املاک ماشین دارد. آنها برای آسانسور هزینه زیادی می پردازند، شاید به خوبی می دانند که جایگزین راه رفتن است.

و سپس، موهاورا می‌گوید، مردم شهر می‌پرسیدند: «چرا بچه‌های رم به مدرسه نمی‌روند؟!»

موهاورا معتقد است که این ملک بسیار دور ساخته شده است تا رم ها را از دید شهر دور کند. به طوری که "تصویر بد" در پشت تپه ها پنهان شود. فقط الان واقعا به او نگاه می کنم. او 52 ساله است، با ناخن های صورتی، موهای خوش حالت، دندان های سفید زیبا و دمپایی تمیز. همه چیز بی عیب و نقص است.

"مردم از طریق آن ناخن ها به من نگاه می کنند، می دانید؟" او می گوید. زنی را می بینند که مراقب خودش است. آنها چیزی را که او به آنها نشان نمی دهد نمی بینند. "غم و اندوه من. بیماری من. آنچه از آن گذشتم." او از خشونت وحشیانه در ازدواج قبلی اش برایم می گوید. سپس عکس های پسرش را به من نشان می دهد. "من برای او می جنگم. من فقط از ترس قوی هستم."

یاسمینا در کنار او ایستاده است، با بلوزی توری که گردن بند به گردن دارد. عکسی از نوه اش را به من نشان می دهد. برای لحظه‌ای احساس می‌کنم که دارم به جوان‌ترین مادربزرگ‌ای که تا به حال دیده‌ام نگاه می‌کنم.

آنها به من می گویند که قبل از انتخابات به یکباره فاصله از شهر کم می شود. سیاستمداران به نوعی راه خود را از میان همه این تپه ها پیدا می کنند. می رسند. آنها وعده آپارتمان، کمک های اجتماعی، کتاب و وسایل مدرسه را برای کودکان می دهند. موهاورا وانمود نمی کند که در فقر، رای چیزی کاملا جدا از پول است.

او می گوید: «بیست، سی نمره. "این برای خرید غذا برای امروز کافی است. برای فردا..." برای کسی که فکر می کند امروز عصر در قابلمه چه چیزی قرار دهد، بیست مارک یک نظریه در مورد کیفیت دموکراسی نیست، بلکه شام ​​است.

موهاورا هیچ ایرادی نمی بیند که یک سیاستمدار قبل از انتخابات بیاید و چیز مشخصی ارائه دهد. او می گوید: "من می توانم به چیز خوبی رای بدهم." "اما آنها واقعا باید کاری انجام دهند، اینطور نیست؟"

مشکل دیرتر شروع می شود. او می‌گوید: "آنها می‌آیند. صحبت می‌کنند. قول می‌دهند. قول می‌دهند. قول می‌دهند. سپس انتخابات تمام شد و راه دوباره طولانی شد."