تغییر بودجه در سیاست مقابله با تغییرات آب و هوایی یک اشتباه بود

سه وظیفه اساسی برای هر بودجه وجود دارد: آیا یک استراتژی اقتصادی بلندمدت اجرا می کند؟ آیا مسیر مالی عمومی پایدار است. و آیا تقاضای کل را در اقتصاد مدیریت می کند تا فعالیت اقتصادی نزدیک به ظرفیت باقی بماند؟

در سال جاری اولویت های استراتژیک برای دولت باید افزایش امنیت اقتصادی دولت و ترویج رشد بلندمدت، مقابله با تغییرات آب و هوا و کاهش فقر، به ویژه فقر کودکان باشد.

بودجه وابستگی ما به مالیات شرکتی را بیشتر کرده است زیرا مالیات های غیرمستقیم کاهش می یابد و آسیب پذیری اقتصاد را افزایش می دهد. با این حال، برخلاف بسیاری از اقتصادهای دیگر، ما همچنان در سال آینده مازاد کمی خواهیم داشت. فقط این است که باید بسیار بزرگتر باشد.

این بودجه امتیاز خوبی برای رشد دارد و منابع بیشتری را برای سرمایه گذاری زیرساختی اختصاص می دهد. سرمایه گذاری دولتی که در سال جاری 20 میلیارد یورو است، تقریبا 15 درصد در سال 2027 افزایش خواهد یافت. این بیش از 5 درصد درآمد ملی است که بسیار بیشتر از سایر کشورها است که نشان دهنده رشد سریع جمعیت ما است.

بخشی از این سرمایه گذاری بر روی راه اندازی مترولینک و پروژه های دیگر خواهد بود، اما ثمره این سرمایه گذاری تنها در بسیاری از انتخابات کاملا آشکار خواهد بود. جم امروز برای دولت راحت تر بود، اما این پاسخ درست است.

جایی که بودجه معیوب است، معکوس کردن سیاست مقابله با تغییرات آب و هوایی است. قرار بود مالیات کربن به تدریج تا سال 2030 افزایش یابد تا ما را تشویق کند تا انتشار گازهای گلخانه ای را کاهش دهیم و سرمایه گذاری در پروژه های مهم آب و هوایی، مانند مقاوم سازی و حفاظت از افراد کم درآمد را تامین کنیم. این بودجه این امر را معکوس کرده است و نرخ مالیات بر برخی سوخت‌ها را کاهش داده است و تعهد می‌کند تا سال 2030 در این سطح پایین باقی بماند.

این همه سیگنال‌های اشتباه را ارسال می‌کند، و همچنین به این معنی است که منابع بسیار کمتری برای محافظت از کسانی که از نظر انرژی ضعیف هستند و تامین مالی سرمایه‌گذاری‌های مهم آب و هوایی، از جمله حفاظت در برابر سیل، وجود خواهد داشت.

با وجود موفقیت اقتصادی ما، تعداد کودکان فقیر در حال افزایش است. تحقیقات ESRI نشان داده است که بهترین راه برای مقابله با این مشکل، معرفی حمایت های درآمدی هدفمند برای کودکانی است که در خانواده های کم درآمد زندگی می کنند. هفته گذشته فرصتی برای این کار از دست رفت.

مقابله با اثرات تورم بالاتر بر استانداردهای زندگی به روش های مختلفی انجام می شود. سیستم مالیات بر درآمد باید نمایه شود تا برداشت مالیات به طور پنهانی افزایش نیابد. برخلاف سال گذشته، این بودجه این کار را انجام می دهد.

قیمت های فوق العاده بالای انرژی مشکلات خاصی را برای کسانی که درآمد پایینی دارند و هزینه های گرمایشی بالاتری دارند، ایجاد می کند. این به وضوح نیاز به رسیدگی داشت و بهترین راه برای انجام آن افزایش پرداخت‌های رفاهی و ارائه حمایت هدفمند برای نیازهای انرژی آسیب‌پذیرترین قشرها بود.

دولت دوباره مالیات کربن را افزایش نمی دهد، اما قول می دهد اقتصاد را کربن زدایی کند - چگونه؟

در عوض، هزینه‌های دولت برای پرداخت‌های اجتماعی در سال آینده تنها 2.7 درصد افزایش می‌یابد که کمتر از تورم است، و هیچ حمایت هدفمند قابل توجهی برای کسانی که بیشتر به آن نیاز دارند، وجود ندارد.

بیشتر کاهش مالیات غیر مستقیم بر سوخت به افرادی که درآمد بالایی دارند تعلق می گیرد و انگیزه کاهش انتشار گازهای گلخانه ای را کاهش می دهد. هیچ کدام از اینها به کسانی نمی رسد که توانایی خرید ماشین را ندارند. نتیجه ای نامطلوب برای آب و هوا و برای کسانی که درآمد پایینی دارند و در زمستان امسال از سرما رنج می برند.

اگر دولت به اعداد موجود در بودجه پایبند باشد، به نظر می رسد که بی طرف باشد، نه اقتصاد را تحریک کند و نه تورم را کاهش دهد. در حالی که برخی انقباضات بهتر بود، محرک تا حد زیادی از افزایش بسیار مطلوب سرمایه گذاری عمومی ناشی می شود.

اعداد بودجه منتشر شده در هفته گذشته همچنین نشان می دهد که سهم هزینه های عمومی در درآمد ملی در سال آینده تقریبا بدون تغییر نسبت به سال جاری باقی خواهد ماند. اگر این نتیجه ثابت شود، رضایت بخش خواهد بود. با این حال، مانند بودجه های اخیر، این بودجه نیز بذرهای بیش از حد دیگری را به همراه دارد.

جای تعجب نیست که جک چمبرز، وزیر هزینه های عمومی، رقم دقیقی را در مورد پرداخت خدمات عمومی در سال آینده اعلام نکرده است. او در حال آغاز یک فرآیند مذاکره است و اتحادیه های کارگری هر چیزی را که ارائه کند به عنوان نقطه شروع در نظر گرفته می شود. بنابراین، احتمالا مقداری بیش از حد وجود دارد تا نتیجه نهایی مذاکرات پرداخت را فراهم کند.

به نظر می‌رسد که پرداخت‌های اجتماعی دست‌کم‌گرفته از هزینه‌هایی است که هزینه می‌شود. همچنین، بار دیگر در برخی از بودجه‌های ادارات، به نظر می‌رسد که برآوردها هزینه‌هایی را پیش‌بینی نمی‌کنند که اجتناب‌ناپذیر باشد، مثلا در حوزه سلامت.

در حالی که روی کاغذ، اعداد بودجه نسبتا محتاطانه به نظر می رسند، مانند سال های گذشته، ممکن است راهنمای ضعیفی برای نتیجه نهایی باشد.