تغییر دنیای پیوند اعضا در حالی که می ترسید در انتظار پیوند بمیرد

اولین باری که او دچار ایست قلبی شد و برای مدت کوتاهی درگذشت، دکتر رابرت مونتگومری در حال پیاده روی در پاتاگونیا، نزدیک جنوبی ترین نقطه آمریکای جنوبی بود. وقتی از پسرش جان و راهنمایشان عقب مانده بود، احساس کرد که قلبش به تپش افتاده است.

سپس او با صورت به پایین در برف سقوط کرد.

چند ثانیه قبل از اینکه دستگاه پزشکی کاشته شده در قفسه سینه او شوکی وارد کرد که ضربان قلب او را ترمیم کرد و جانش را نجات داد گذشت.

سال 2010 بود و مونتگومری که در آن زمان 50 ساله بود، به سرعت بهبود یافت. اما به طرز دردناکی مشخص می شد که او به یک قلب جدید نیاز دارد. کسی که با او به دنیا آمده بود شکست می خورد.

شانس او ​​برای پیوند قلب بسیار بد بود و مونتگومری این را می دانست زیرا او خودش یک جراح پیوند بود.

در ایرلند، تقریبا 660 نفر در حال حاضر منتظر پیوند عضو هستند. در اوایل سال جاری، روزنامه ایرلندی تایمز گزارش داد که اکثر آنها در لیست انتظار پیوند کلیه بودند و تقریبا 100 نفر در لیست سایر اعضا بودند. از این تعداد 6 بیمار در انتظار پیوند قلب بودند.

مونتگومری در زمان سفر خود به آرژانتین، یکی از برترین مراکز پیوند اعضا در آمریکا در پزشکی جان هاپکینز را رهبری می کرد.

مونتگومری در کودکی می خواست دامپزشک شود. تنها زمانی که پدرش در سن 14 سالگی علائم کاردیومیوپاتی گشاد شده را پیدا کرد، مورد تجدید نظر قرار گرفت. این بیماری نادر باعث کشیده شدن و بزرگ شدن حفره های قلب می شود و می تواند منجر به نارسایی قلبی، ضربان قلب نامنظم یا آریتمی، ایست قلبی و مرگ ناگهانی شود. پدرش پس از آسیب مغزی ناشی از ایست قلبی، به طور فزاینده ای ناتوان شد و در نهایت به لوله تغذیه نیاز داشت.

مردم "کوچکترین فرزندم احتمالا قبل از افتتاح بیمارستان ملی کودکان ریش خواهد داشت"

زمانی که پدرش در سال 1976 درگذشت، مونتگومری که در آن زمان 16 سال داشت، تصمیم گرفته بود پزشک شود. یازده سال بعد، او به تازگی یک دوره رزیدنتی جراحی را در پزشکی جان هاپکینز شروع کرده بود که بدترین تماس تلفنی زندگی خود را دریافت کرد. برادرش ریچ، 35 ساله، پدر دو فرزند، صبح آن روز درگذشت.

پاتولوژیست ها کشف کردند که ریچ به کاردیومیوپاتی متسع نیز مبتلا بود که احتمالا ناشی از یک جهش ژنتیکی است. رابرت مورد ارزیابی قرار گرفت و متوجه شد که او نیز این بیماری را دارد. ناگهان حرفه او در تردید بود. آموزش جراحی طاقت فرسا بود و ایست قلبی یا غش می تواند بیماران را به خطر بیندازد.

زمانی که داروها نتوانستند آریتمی او را کنترل کنند، مونتگومری یک دستگاه پزشکی جدید به نام دفیبریلاتور قلبی کاشتنی یا ICD را انتخاب کرد که می‌تواند قلب را به ریتم طبیعی بازگرداند.

مونتگومری و همسرش در آن زمان مطمئن نبودند که بتوانند اقامت خود را به پایان برسانند تا بتواند در رشته ایمونولوژی تحصیل کند. او تصمیم گرفت که دکترا را ادامه دهد، فقط در صورتی که عمل جراحی نتیجه ای نداشت.

مونتگومری در سال 1992 به جانز هاپکینز بازگشت. او می خواست در جراحی پیوند تخصص پیدا کند. بیماری خودش یک انگیزه بود. فکر نمی‌کردم یک عمر عادی داشته باشم – می‌دانستم که نیاز به پیوند قلب دارم یا می‌میرم – بنابراین عجله داشتم و بیش از حد متمرکز بودم.»

سگ های راهنمای ایرلندی در 50 سالگی: "او باعث شد که بتواند از خانه خارج شود یا نه"

در اوایل دهه 1990 پیوند قلب بسیار کمی انجام شد که تبدیل شدن به یک جراح تمام وقت پیوند قلب یک گزینه نبود. مونتگومری بر کلیه‌ها، رایج‌ترین عضو پیوندی متمرکز بود. در هاپکینز، او به توسعه یک روش جراحی کم تهاجمی برای بازیابی کلیه‌ها از اهداکنندگان سالم کمک کرد، که پزشکان امیدوار بودند افراد بیشتری را به اهدای کلیه سوق دهد. انجام داد. مونتگومری گفت: طی چند سال آینده، «ما همه بچه‌های فهرست اطفال خود را پیوند زدیم».

در سال 2001، مونتگومری با درک اینکه می‌تواند تعداد بیمارانی را که عضوی دریافت می‌کنند افزایش دهد، اگر کلیه‌ها بین جفت‌های اهداکننده و گیرنده ناسازگار مبادله شوند، برنامه‌ای را برای انجام این کار آغاز کرد. به زودی، او و تیمش به اهدای دومینو پرداختند. یک اهداکننده نوع دوست به یک غریبه کلیه داد، اهداکننده نامطلوب او کلیه را به گیرنده دوم داد و غیره.

بریژیت سالیوان، مدیر پیوندی که مونتگومری او را «همکار رویایی» خود توصیف کرد، گفت: «او کمی یک گاوچران دیده می شد. در سال 2016، NYU Langone Health مونتگومری را برای ایجاد یک برنامه پیوند عضو استخدام کرد و او به همراه همسرش، خواننده اپرا، دنیس گریوز، و دخترشان به منهتن نقل مکان کردند (مونتگومری همچنین دارای سه فرزند از روابط قبلی است؛ ازدواج اول او به طلاق منجر شد). او در پروازی به پاریس با گریوز آشنا شده بود. در زمان فرود هواپیما، او از او دعوت کرده بود که آواز او را بشنود و او از او دعوت کرده بود تا عملیات او را تماشا کند.

مونتگومری علیرغم تجربه قبلی نزدیک به مرگش در پاتاگونیا، در سال 2017 به همان نقطه بازگشت. او می خواست با پسرانش جان و مکس وقت بگذراند، اما دوباره دچار ایست قلبی شد. نزدیک‌ترین بیمارستان نزدیک به یک ساعت فاصله داشت و جان در حالی که به سمت آن می‌رفتند، سینه‌اش را در جیپ فشار داد.

زمانی که بیش از یک ماه بعد در نیویورک، جایی که او را با هواپیما برده بود، از کمای پزشکی خارج شد، مونتگومری مجبور شد راه رفتن، صحبت کردن و دوباره غذا خوردن را بیاموزد. او گفت: «از آنجایی که بیشتر از این تجارب نزدیک به مرگ داشتم، واقعا برایم روشن شد که احتمال پیوند قلب من کمتر از مرگ من قبل از قرار گرفتن در لیست بود.

چند ماه بعد، قلبش در میانه نمایش برادوی، مدرسه راک متوقف شد. او CPR را در راهرو دریافت کرد. در یک کنفرانس پزشکی در ایتالیا، در سپتامبر 2018، او چهار ایست قلبی را یکی پس از دیگری تجربه کرد.

او متوجه شد نکته مثبت این بود که اکنون آنقدر بیمار است که بالاخره می تواند به لیست انتظار برای یک قلب بپیوندد.

مادری که نوجوان 19 ساله خود را به صورت آنلاین تعقیب می کند، دچار جنون است – اما نه آنطور که شما فکر می کنید

درست قبل از سپیده دم در 20 سپتامبر 2018، او تماس گرفت که قلب در دسترس است - اگر بخواهد. اهداکننده که بر اثر مصرف بیش از حد هروئین جان باخته بود، به هپاتیت C مبتلا بود.

دلیلی برای مکث وجود داشت. برنامه پیوند قلب بیمارستان کاملا جدید بود. مونتگومری کمتر از یک سال قبل آن را شروع کرده بود. و پیوند با قلب‌های مثبت هپاتیت C به قدری جدید بود که در صورت دریافت، او بخشی از یک کارآزمایی بالینی بود.

مونتگومری گفت: "بسیاری از همکارانم فکر می کردند من دیوانه هستم." اما او به این برنامه اعتقاد داشت و بیماران خود را تشویق کرده بود تا اندام های مبتلا به هپاتیت C را در نظر بگیرند که با دارو قابل درمان است. "پس چرا من نه؟" او گفت.

مونتگومری پس از یک عمل جراحی شش ساعته، قلب جدیدی داشت. دو روز بعد از عمل روی تخت نشسته بود و پرونده ها را بررسی می کرد.

مونتگومری پس از تجربه‌اش، تمام کارهایی را که برای یافتن اندام‌های بادوام‌تر انجام داده بود، ناکافی دانست. او گفت: «این هرگز نمی‌تواند اندام‌های کافی را برای افراد مبتلا به نارسایی اندام فراهم کند.

زمان یک حرکت رادیکال فرا رسیده بود. آزمایش‌ها ثابت کرده بود که می‌توان اعضای خوک‌های اصلاح‌شده ژنتیکی را به میمون‌ها پیوند زد. گام بعدی ایجاد یک مورد برای پیوند به انسان بود. مونتگومری تصمیم گرفت ابتدا آن را در بیمار مبتلا به مرگ مغزی امتحان کند، چیزی که هرگز انجام نشده بود. در سال 2021، مونتگومری اعلام کرد که برای اولین بار کلیه را از خوک اصلاح شده ژنتیکی به انسان پیوند زده است. دانشمندان در United Therapeutics که این خوک را تولید کردند، ژنی را که در واکنش تهاجمی پس زدن اندام نقش دارد، از بین بردند.

کلیه نه تنها دفع نشد، بلکه عمل کرد و به مدت 54 ساعت ادرار تولید کرد و مواد زائد را دفع کرد، حد تعیین شده توسط هیئت اخلاق بیمارستان.

طی چند سال بعد، تیم مونتگومری و دیگران در مریلند و بوستون، کلیه و قلب خوک را به تعداد کمی از بیماران زنده پیوند زدند که به بیماری لاعلاج مبتلا بودند و سایر گزینه‌های درمانی را خسته کرده بودند.

بیماران در عرض چند ماه به دلیل شرایط زمینه‌ای جان خود را از دست دادند، اما هیچ‌کدام از آن‌ها به نوعی رد ایمنی ویرانگر که یک عضو را از بین می‌برد، انجام ندادند - دستاورد بزرگی که نشان داد می‌توان اندام‌های خوک را با خیال راحت پیوند زد و در انسان به درستی عمل کرد.

سال گذشته، سازمان غذا و داروی ایالات متحده به آزمایش‌های بالینی پیوند عضو خوک در بیماران بسیار بیمار که به هیچ وجه احتمال ابتلا به کلیه را ندارند، چراغ سبز نشان داد. مونتگومری رهبری دو تای آنها را بر عهده دارد.

از زمان جراحی، او به همراه پسرش جان به ماهیگیری ماهی قزل آلا در آلاسکا رفته است، با گریوز به آفریقا سفر کرده تا بازنشستگی او را جشن بگیرد و به جراحان کلیه در اوکراین کمک کرده است.

هر روز صبح، برای محافظت از قلب جدیدش، 3 کیلومتر پیاده روی می کند تا به محل کار برسد. او قبل از ساعت 6 صبح به راه می افتد تا به موقع برای دورهای بیمار آماده شود. - این مقاله در ابتدا در نیویورک تایمز ظاهر شد