تغییر ساده در زمانی که غذا می خورید ممکن است یک وضعیت دژنراتیو را کاهش دهد

بیماری هانتینگتون یک اختلال ژنتیکی است که در حال حاضر هیچ درمان شناخته شده ای ندارد، اما یک تنظیم ساده برای زمان غذا خوردن افراد می تواند راهی جدید برای کند کردن پیشرفت بیماری ارثی ارائه دهد.

یک تیم تحقیقاتی از دانشگاه علوم و بهداشت اورگان دریافتند که نوعی از روزه داری متناوب برای کسانی که تشخیص داده شده اند بی خطر است و با بهبود در چندین معیار این بیماری مرتبط است.

راسل ولز، نویسنده ارشد این مطالعه، به نیوزویک گفت: «یکی از دلگرم‌کننده‌ترین یافته‌ها این بود که به نظر می‌رسد خوردن محدود به زمان، نشانگر اصلی تخریب عصبی را کاهش می‌دهد و در عین حال برای شرکت‌کنندگان ایمن و پایدار باقی می‌ماند. "نتایج نشان می دهد که این رویکرد ساده غذایی ممکن است به محافظت از سلول های مغز کمک کند، اما آزمایش های بالینی بزرگ تری برای تأیید اینکه آیا می تواند پیشرفت بیماری را کند کند نیاز است."

این یافته ها که در Nature Metabolism منتشر شده است، اولین یافته از یک مطالعه بالینی است که غذا خوردن با زمان محدود را در افراد مبتلا به بیماری هانتینگتون آزمایش می کند، که در طول زمان بر حرکت، تفکر و خلق و خوی تأثیر می گذارد.

در حالی که این بیماری در حال حاضر قابل درمان نیست، درمان هایی برای کمک به مدیریت علائم در دسترس هستند.

در این مطالعه 12 هفته ای 20 بزرگسال مبتلا به بیماری هانتینگتون در مراحل اولیه ثبت نام کردند.

شرکت کنندگان مصرف غذا را به یک پنجره شش تا هشت ساعته روزانه محدود کردند و برنامه غذایی متناسب با روال خود را انتخاب کردند، معمولا از اواخر صبح تا اوایل عصر.

محققان شرکت کنندگان را تشویق کردند که کالری دریافتی معمول خود را حفظ کنند و وزن و ایمنی کلی آنها را در طول دوره آزمایشی به دقت زیر نظر گرفتند. به نظر می رسد که این رویکرد به خوبی قابل تحمل است.

شرکت کنندگان برنامه غذایی را به طور متوسط ​​بیش از پنج روز در هفته دنبال کردند، عوارض جانبی کمی را گزارش کردند و وزن بدن و توده عضلانی بدون چربی را حفظ کردند.

تیم تحقیقاتی در ابتدا مطمئن نبودند که آیا روزه‌داری متناوب در افراد مبتلا به بیماری هانتینگتون بی‌خطر است یا خیر، زیرا کاهش وزن ناخواسته در حال حاضر برای بسیاری از بیماران نگران‌کننده و یک علامت اولیه است.

این مطالعه خود برخاسته از تحقیقات قبلی در مدل‌های حیوانی بود که نشان می‌داد روزه‌داری متناوب می‌تواند مسیرهای سلولی را فعال کند که به محافظت از سلول‌های مغز کمک می‌کند.

محققان چندین تغییر مثبت را در طول آزمایش مشاهده کردند.

شرکت‌کنندگان در مقیاس ترکیبی رتبه‌بندی بیماری هانتینگتون، که معیاری پرکاربرد برای شدت بیماری است، به طور متوسط ​​0.5 امتیاز بهبود یافتند. در افراد مبتلا به بیماری هانتینگتون در مراحل اولیه، امتیاز معمولا هر سال حدود یک امتیاز کاهش می یابد.

این تیم همچنین دریافت که سطح نور نوروفیلامنت در خون، یک نشانگر زیستی که هنگام آسیب سلول های عصبی آزاد می شود، به طور متوسط ​​13 درصد کاهش یافت. در بیماری هانتینگتون، معمولا انتظار می رود که این سطوح در طول زمان با پیشرفت بیماری افزایش یابد.

این مطالعه همچنین بهبودهایی را در تولید انرژی سلولی نشان داد و شواهد بیشتری را ارائه کرد که نشان می‌دهد تغییرات در الگوهای غذایی می‌تواند بر فرآیندهای بیولوژیکی مرتبط با این بیماری تأثیر بگذارد.

بر اساس گزارش انجمن بیماری هانتینگتون آمریکا، بیماری هانتینگتون حدود 41000 آمریکایی را تحت تاثیر قرار می دهد، در حالی که بیش از 200000 نفر دیگر به دلیل سابقه خانوادگی این بیماری در معرض خطر هستند. هر فرزند از والدین مبتلا به احتمال 50 درصد جهش ژنتیکی را که باعث این اختلال می شود به ارث می برد.

علائم معمولا بین سنین 30 تا 50 سالگی شروع می شوند، اگرچه ممکن است در هر سنی ایجاد شوند. علائم اولیه ممکن است شامل مشکل در تمرکز، مشکلات حافظه، افسردگی، اضطراب، تغییرات شخصیتی و حرکات غیر ارادی باشد. با پیشرفت بیماری، افراد ممکن است مشکلاتی را در گفتار و بلع، کاهش وزن، سفتی و تغییرات خلقی و رفتاری شدیدتر تجربه کنند.

دکتر سوزان لیبمن، استاد پژوهشی فارماکولوژی در دانشگاه نوادا، رنو، گفت که یافته‌های جدید راه بالقوه ارزشمندی را برای تحقیقات آینده ارائه می‌کند، اما تاکید کرد که آنها ژنتیک زمینه‌ای بیماری را تغییر نمی‌دهند.

او به نیوزویک گفت: «به‌عنوان یک متخصص ژنتیک که روی تا کردن و تجمع پروتئین‌ها کار می‌کند، خوشحالم که یک زاویه جدید احتمالی در مورد هانتینگتون می‌بینم. این مکانیسم قابل قبول است. هانتینگتون توسط یک تکرار CAG منبسط شده ایجاد می شود که پروتئینی را تولید می کند که تجمع می یابد و سلول برای پاکسازی آن تلاش می کند.

روزه یکی از راه‌های افزایش اتوفاژی، دستگاه دفع سلول است.»

با این حال، لیبمن تأکید کرد که این مطالعه یک گام اول اکتشافی است و باید با احتیاط انجام شود.

او گفت: «این گزارش می‌دهد که شرکت‌کنندگان وزن کم نکردند، که برای مطالعات آینده مهم است، زیرا کاهش وزن ناخواسته در هانتینگتون با کاهش سریع‌تر همراه است.» اما این یک مطالعه اکتشافی بر روی 20 نفر، کور نشده، بدون گروه کنترل، طی 12 هفته بود.

"آگاهی از اینکه آیا خود بیماری کند شده است یا خیر، به یک کارآزمایی تصادفی و کنترل شده نیاز دارد."

ولز، R. G.، و همکاران. (2026). اثرات غذا خوردن با زمان محدود در مرحله اولیه بیماری هانتینگتون: یک مطالعه آزمایشی. متابولیسم طبیعت http://dx.doi.org/10.1038/s42255-026-01612-x.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: کارا دولمن و اما لی سانگ