تغییر سرعت شگفت انگیز برای تام کروز

دیگر راکول می تواند نقش یک عمر باشد. تام کروز برای تبدیل شدن به شخصیت اصلی فیلم جدید الخاندرو گونزالس اینیاریتو کارگردان، لباس بدنی مجلل می‌پوشد و با گریم پیرمردی در می‌آید. او لباس‌های شیک می‌پوشد، کلاه گاوچرانی، کراوات بولو، و گاهی اوقات یک بیل غول‌پیکر غول‌پیکر که شخصیتش به‌صورت تشریفاتی دور آن تکان می‌دهد، به تن دارد. نگاه او به دوران اجداد سرمایه‌دار دیگر برمی‌گردد، که زمین را برای نفتی که او را به ثروتمندترین مرد زنده تبدیل می‌کرد، لوله می‌کردند.

او یک تصویر کارتونی از غرور میلیاردرها است که در لحظه خصومت سرگیجه‌آور با چنین چهره‌هایی به مخاطبان ارائه می‌شود. همچنین این اولین نقش برای کروز در نزدیک به یک دهه است که خلبان یا مامور در یک ماموریت غیرممکن نیست.

اما اگر به سراغ Digger بروید و انتظار اجرای بیشتر از کروز را داشته باشید (که روزی روزگاری قادر به بازی در نقش افراد واقعی از دنیای واقعی بود)، احتمالا ناامید از آن خارج خواهید شد. کمدی سیاه بزرگ ایناریتو در ابتدا شبیه دکتر استرنج لاو مدرن به نظر می رسد - طنزی تلخ از پایان جهان که ناشی از فاجعه نه اتمی بلکه زیست محیطی است. اما طولی نمی‌کشد که فیلمساز غرور خود را آشکار می‌کند: این فیلم درباره تولید تئاتری به نام احمقان فسیلی است که برای هجو یک فاجعه بزرگ نوشته شده است.

شخصیت‌های اصلی Digger، پس، همه مجری هستند. پس از پایان صحنه‌هایی از نمایش، آن‌ها بازی را رها می‌کنند و می‌بینیم که شروع به آماده‌سازی برای تمرین‌های بعدی خود می‌کنند. اما حتی بازیگران «سوخت‌های فسیلی» مطمئن نیستند که آیا ماهیت پوچ این سریال می‌تواند به اندازه کافی وحشت‌های زمین را درک کند.

من می‌شنوم که بسیاری از خوانندگان از این مکاشفه آه می‌کشند، به‌ویژه با توجه به تبلیغ مورب دیگر. (بعضی از ناظران شروع به تعجب کردند که آیا این یک موزیکال مخفی است، با توجه به ظاهر هرمتیک و ترسناک مجموعه های مجلل آن.) محصول واقعی آنقدرها هم عجیب نیست. به عنوان مثال، بازی در فیلم دارای مقیاس علمی تخیلی چشمگیر است که فراتر از عملی بودن است. قبل از اینکه نورها کم شود و بازیگران درباره درستی تلاش خود بحث کنند، آن لحظات با جسارتی دراماتیک آشکار می شوند.

ایناریتو یک فیلم پرفروش 125 میلیون دلاری در مورد اینکه آیا ساختن هنر می تواند در مواجهه با تراژدی ارزشمند باشد، ساخته است. به عنوان یک محاسبه مالی به تنهایی، این یک قمار قابل توجه است.

[ بخوانید: وقتی ماموریت: غیرممکن هیچ ماموریتی نداشت]

این کارگردان مکزیکی پیش از این فیلمی درباره تئاتر ساخته است. برنده بهترین فیلم 2014 Birdman نگاهی از پشت صحنه به یک تولید صحنه ای بود که در آن یک هنرپیشه هالیوودی از آب درآمده بود که امیدوار به بازگشت بود. این یک طنز وحشتناک بود که به صورت یک شات مداوم ارائه شد. با صدای بلند بر هر موضوع و مشاهداتی برای مخاطب تاکید می کرد که در صورت عدم دریافت جوک ها. دیگر پرمحتواتر است، با لحظاتی خنده‌دار که می‌بینید کروز و بازیگرانش با لهجه‌های احمقانه تا سقف فریاد می‌زنند.

با این حال، کل این کار در تلخی پوشیده شده است، که برای نگرش بد به جهان که معمولا در آثار ایناریتو یافت می شود، مناسب تر است.

شاید این دیدگاه دلیلی است که من با وجود موفقیت‌های مملو از جوایز زیاد، هرگز با فیلمساز ارتباط خاصی نداشته‌ام. کارهای اولیه ایناریتو (Amores perros, 21 Grams, Babel) همه درباره مردمی است که بدترین تجربیات ممکن را پشت سر می گذارند، اما فیلمنامه آنها به طرز ناامیدکننده ای پیچیده است. کارگردان تمایلی به روایت‌های تار عنکبوت دارد، که در آن افراد متفاوت از طریق پیچش‌های کنجکاوی کنجکاوی به هم متصل می‌شوند.

برخورد واقع گرایی سنگین و توطئه خیالی معمولا برای من نادرست به نظر می رسد. اگرچه دامنه او با پروژه هایی مانند مرد پرنده و حماسه مرد کوهستانی The Revenant بزرگتر شده است، اما آنها لایه ای از هنر را حفظ می کنند که من برای نفوذ در آن تلاش می کنم.

این گرایش بهتر است در داستانی که ایناریتو سعی دارد با دیگر تعریف کند تنیده شود. بازی کروز تنها یک قدم از نقش آفرینی فوق‌العاده او در نقش یک مدیر اجرایی هالیوود در فیلم تندر تروپیک فاصله دارد. با این حال، همانطور که ماسک را می بینیم، شاهد نقش آفرینی (کاملا متحیرکننده) او از بازیگر نقش دیگر هستیم که به همان اندازه که مخاطب احتمالا از بزرگی نقش گیج شده است.

روایت سوخت های فسیلی شخصیت را پیدا می کند که او متوجه می شود عملیات حفاری نفت او باعث یک حادثه جغرافیایی شده است که می تواند منجر به مرگ میلیون ها نفر شود. او به سرعت به رئیس جمهور ایالات متحده (با بازی جان گودمن)، معاون رئیس جمهور ساده لوح (مایکل استولبارگ) و دانشمندی نیکوتر به نام گانش (ریز احمد) طناب می زند تا از بحران جلوگیری کند.

گروه به سرعت متوجه می‌شوند که هیچ کاری نمی‌توان انجام داد و حتی اگر بتوانند از این اتفاق ناگوار جلوگیری کنند، چیزهای بیشتری در راه است. شخصیت‌ها همچنان به بحث‌های بی‌معنا ادامه می‌دهند و هر نکته طنز در مورد بی‌ارزشی مطلق افراد مسئول با بالاترین صدای ممکن به دست می‌آید. این فیلم «به بالا نگاه نکن» ساخته آدام مک‌کی را به یاد می‌آورد، یک فیلم فاجعه‌آمیز دیگر که شانه‌های تماشاگر را گرفت و تا جایی که می‌توانست برای رساندن پیامش تکان داد. اما پوشش اضافی ناامیدی ایناریتو قانع کننده است.

Digger در یک نسخه دورتر از دنیای ما قرار دارد. اجراکنندگان نقش خود را تقریبا به عنوان پژواک واقعیت، راهی برای یادآوری تراژدی به جای هشدار در مورد آینده می دانند. مطمئنا همه آن را حفر نمی کنند. اما به عنوان یک پروژه ستاره هالیوود، وجود آن جذاب است.