"تقاضای اساسی": دانش آموزان سنت دنیس به دنبال فرصتی مشابه کسانی هستند که در "مناطق ممتازتر" هستند.

ارین اوگونکی خوشحال است که از معلم دبیرستانی استقبال می کند که پذیرفت به طور ناشناس با ما صحبت کند تا تجربیات خود را با تشدید اعتراضات در این هفته در دبیرستانی در حومه شمالی پاریس در دپارتمان سن سن دنیس به اشتراک بگذارد. او در یکی از جوامع محروم در منطقه بزرگ پاریس تدریس می‌کند، و آنچه در جریان جنبش اعتراضی اخیر شاهد بوده است، مشکلاتی را که سال‌ها، مدت‌ها قبل از شروع اعتراض‌ها وجود داشته‌اند، در کانون توجه قرار داده است. پلیس در حال سرکوب دانشجویان، با استفاده از گاز اشک آور و تاکتیک های سلاح قوی در حالی که دانشجویان ورودی ها را مسدود می کند.

برگزاری کلاس ها تقریبا غیرممکن شده است و از معلمان خواسته شده است تا برای قرنطینه های احتمالی آماده شوند. اما برای این معلم دبیرستان، اعتراضات را نمی توان تنها از منشور اخلال، نافرمانی یا حتی خشونت درک کرد. آنها را احاطه کرده است. آنچه او در پشت اعتراضات می بیند، نگرانی های بسیار ملموس در مورد شرایط روزمره ای است که انتظار می رود دانش آموزان در آن بیاموزند.

کلاس ها می توانند بیش از 35 یا 40 دانش آموز داشته باشند، معلمان غایب همیشه جایگزین نمی شوند، مدرسه فاقد کارکنان اولیه مانند پرستار مدرسه است، ساختمان ها عایق بندی ضعیفی دارند، و ابتدایی ترین تجهیزات ممکن است در دسترس یا غیرقابل اعتماد باشند. بسیاری از دانش آموزان با نیازهای آموزشی خاص توجه فردی بسیار کمی را دریافت می کنند. بنابراین خواسته های آنها صرفا ادعاهای سیاسی انتزاعی نیست. آنها درخواست کلاس‌های کوچک‌تر، کارکنان کافی، تجهیزات کارآمد، ساختمان‌های مناسب و برنامه‌هایی را دارند که به آنها امکان یادگیری مؤثر را می‌دهد.

در سطح عمیق تر، او معتقد است که این خواسته ها در مورد برابری است. دانش‌آموزان در سنت دنیس می‌خواهند احساس کنند جایی که آنها بزرگ می‌شوند کیفیت آموزشی را که دریافت می‌کنند تعیین نمی‌کند. و این مسئله اساسی زیر ناآرامی کنونی است: آیا دانش‌آموزان یک جامعه محروم واقعا می‌توانند انتظار فرصت‌های آموزشی مشابهی با دانش‌آموزان در مناطق ممتازتر داشته باشند.