تقلب، رسوایی و درام - عذاب ولز در برابر همه سیاهان

مارتین ویلیامز اعتراف کرد که ایستادگی معروف هاکا یک لحظه "سوررئال" بود

تقلب، رسوایی ملی، فجایع زمان‌سنجی و درام گزگز... ولز مقابل نیوزلند به ندرت ناامید می‌شود.

تاریخچه مسابقات بین دو کشور که در آن راگبی خون می شود - و مقدار زیادی از چیزهای قرمز در طول سال ها ریخته شده است - تقریبا یک تاریخچه خود بازی است.

از زمان "مسابقه قرن" در سال 1905 که سنت خواندن سرودهای ملی قبل از رویدادهای ورزشی را به وجود آورد، آنها جنگیده اند.

ولز ممکن است سه بار از چهار دیدار اول را برده باشد، اما از زمان موفقیت در سال 1953، روند باخت طولانی‌تر مانند سنگ آسیاب بر گردن نسل‌های بازیکنان آویزان شده است.

گرت ادواردز، بری جان، جی پی آر ویلیامز، جاناتان دیویس، شین ویلیامز و آلون وین جونز همگی با ولز تلاش کردند و شکست خوردند.

تلخی است که این انتظار طولانی شده است - بیش از 70 سال - به ویژه پس از یکی از شایع ترین اتهامات تقلب در تاریخ راگبی.

کاردیف در سال 1978 میزبان مسابقاتی بود که تا جایی که زمان مجاز بود به فینال جام جهانی نزدیک بود. All Blacks سال قبل شیرهای بریتانیایی و ایرلندی را شکست داده بود و ولز قهرمان گرند اسلم شد.

این اولین باری بود که نیوزیلند از کاردیف بازدید می کرد پس از حادثه بدنام آخر شب که پس از آن کیت مرداک پس از مشت زدن به دربان هتل، با شرمندگی به خانه فرستاده شد. هنوز هم امروز، بازیکنان، کارکنان و هواداران آل بلکز در هتل آنجل، روبروی استادیوم پرنسیپیتی در خیابان وست‌گیت، توقف می‌کنند تا یک پاینت یادبود بخورند.

کیت مرداک تا زمان مرگش در سال 2018 در استرالیا گوشه نشین شد

در سال 1978، گردشگران گراهام موری تنها تلاش بازی را به ثمر رساندند، اما ولز بر آن مسلط بود و 12 بر 10 پیش افتاد، در حالی که ساعت درون دیگ پارک قدیمی اسلحه به دقیقه پایانی می رسید.

آنها نمی دانستند که بازیکنان نیوزلند که برای بزرگترین چالش خود در این تور آماده شده بودند، شب قبل نقشه ای برای فرار طراحی کرده بودند.

اندی هدن، قفل آل بلکز و مقصر اصلی، بعدا نوشت: "با ولز جلوتر، می دانستم که فقط یک دقیقه باقی می ماند. به سراغ فرانک الیور، شریک قفلی ام رفتم... و نقشه را در چهار کلمه به او گفتم: "من می روم شیرجه بزنم".

مطمئنا، هدن درست زمانی که بابی ویندزور، هوکر ولز توپ را پرتاب کرد، از خط خارج شد.

بازیکنان ولز در حالی که راجر کویتنتون، داور انگلیسی، یک پنالتی اعلام کرد و برایان مک کچینی امتیازات پیروزی را به دست آورد، گیج ایستادند.

کویتنتون بعدا ادعا کرد که جف ویل را به دلیل تخلف جریمه کرده است، اما قصد کیوی روشن بود و بی‌عدالتی ظاهری به شدت بالا می‌رفت.

اندی هادن بعدا در زندگی نامه خود اعتراف کرد که همه سیاهان نقشه ای برای تقلب طراحی کرده اند

ویندزور این بازی را بدترین روز دوران حرفه ای خود توصیف کرد. او افزود: "من فورا فهمیدم که این یک کار کلاهبرداری است. وقتی بعدا فهمیدیم که آنها آن را از شب قبل برنامه ریزی کرده اند، واقعا به من رسید. تا زمانی که زنده هستم هرگز این را فراموش نمی کنم."

26 سال می‌گذرد تا ولز به پایان روند بازنده نزدیک شود.

برخلاف سال 1978، تعداد کمی از تیم جوان ولز در سال 2004 انتظار داشتند که علیرغم کسب رکورد 37 امتیازی در برابر آل بلکز در شکست جام جهانی استرالیا در سال قبل، کار چندانی برای تحت تأثیر قرار دادن آنها انجام نداده باشد.

تحت هدایت سرمربی جدید مایک راداک و با ستاره جوان در حال ظهور، گاوین هنسون، در صفوف خود، ولز با رها بازی کرد و در نیمه دوم از طریق تلاش های تام شنکلین و مفین دیویس رهبری کرد.

نیوزلند که به سرعت وارد عمل شده بود، جو روکوکوکو، قدرتمندترین بازیکن روی زمین در آن زمان را برای تشکر از دو تلاش انفرادی فوق العاده داشت. اما برای یک بار هم که شده، ولز حاضر به تسلیم نشد و اگر زمان‌سنجی فاجعه‌باری نبود، می‌توانست شوک وارد کند.

ولز، پس از ضربه هنسون، به یک نقطه بازگشت، فکر می کرد که زمان مصدومیت روی ساعت استادیوم وجود دارد، که در واقع زمان صحیح را روی ساعت داور نشان می داد.

در چند ثانیه مانده به پایان، استفن جونز توپ را دور زد و ولز دیگر فرصتی نداشت.

شنکلین گلزن گفت: "اکنون وقتی به گذشته نگاه می کنم دردناک تر و ناامید کننده تر از آن زمان است. ما سال های سختی را پشت سر گذاشتیم، بنابراین من در واقع کاملا خوشحال بودم که ما را چکش نکردند و نمایشی عالی ارائه نکردیم."

اما با نگاهی به گذشته متوجه می شوید که چقدر به تاریخ سازی نزدیک شده ایم.

نحوه پاسخ دادن به هاکا در طول تاریخ بازی باعث دردسر حریفان شده است.

در سال 1905، آواز هن ولد فی ناهاو توسط جمعیت ولزی به عنوان پاسخی به هاکا، اولین باری بود که یک سرود ملی قبل از یک رویداد ورزشی بین‌المللی خوانده شد.

اثر مطلوب را داشت. دیو گالاهر کاپیتان نیوزلند بعدا نوشت که هرگز چنین چیزی را در زندگی خود تجربه نکرده بود و آنها تنها بازی را در تور 35 بازی خود باختند.

با این حال، یک قرن بعد، تلاش اتحادیه راگبی ولز (WRU) برای پاسخ به هاکا نتیجه معکوس داشت.

All Blacks از اینکه WRU اصرار داشت که با اجرای Haka قبل از سرود خانگی سنت شکنی کنند خشمگین بودند.

در سال 2005، WRU درخواست کرد که سرود را پس از هاکا به عنوان بخشی از جشن صدمین سالگرد این بازی پخش کند. نیوزلند موافقت کرد - به عنوان یک بار.

بنابراین وقتی WRU یک سال بعد از WRU درخواست کرد که دوباره همین کار را انجام دهد، All Blacks تحت تأثیر قرار نگرفتند. هر دو طرف پاشنه‌های خود را حفر کردند و 74000 هوادار منتظر در داخل استادیوم میلنیوم آن زمان و همچنین بازیکنان ولز با حیرت نگاه می‌کردند که صدای ضبط شده‌ای از اجرای هاکا در رختکن خود توسط All Blacks بر روی صفحه نمایش غول پیکر استادیوم نشان داده شد.

آدام جونز، یک کارشناس خارجی سابق، گفت: «بازی مقابل آنها در سال 2006 همیشه با من همراه خواهد بود.

به دلایلی، قدرت‌ها تصمیم گرفتند که ایده خوبی است که قبل از اینکه ما با سرود ملی خود پاسخ دهیم، سعی کنیم همه سیاه‌پوستان را متقاعد کنیم که Haka خود را انجام دهند.

آنها در آن روز 40 امتیاز به ما دادند و نیک ایوانز [هم تیمی در آن زمان هارلکوینز] به من گفت که این حادثه باعث شده بود ما را نابود کنند.

ولز که از این تجربه آموخته بود، دو سال بعد واکنش گزگزی را در ذهن هر بیننده ای ایجاد کرد.

ولز به همه سیاه‌پوستان خیره شده است. ویدئو، 00:02:33 ولز به همه سیاهپوستان خیره شده است

این اولین بازی وارن گاتلند در سرمربیگری ولز در برابر زادگاهش نیوزلند بود و او بازیکنان ارشد خود را به چالش کشید تا اهمیت چالش سنتی مائوری را درک کنند. این مارتین ویلیامز بود که پاسخی ساده اما شیطانی هوشمندانه ارائه کرد.

فلانکر سابق گفت: "گتس توضیح داد که اگر شما اول بچرخید، از نظر روانی، همه سیاه‌پوستان از قبل به شما برخورد کرده‌اند."

"این یک کامنت دور ریختنی بود، اما من پرسیدم، "خب اگر دور نزنیم چه می شود؟" بیایید روی خط 10 متر صف بکشیم، بنابراین از شروع مسابقه جلوگیری نمی کنیم و فقط همان جا می ایستیم."

آنچه که در پی داشت، 80 ثانیه تئاتر ورزشی بود که گواه این بود که راگبی نیازی به مواد آتش‌نشان یا موسیقی لوله‌دار ندارد، فقط نمایشی سنگی از عزم راسخ.

ولز خود را کاملا در موقعیت قرار داده بود، بنابراین این همه سیاهان بودند که در نیمه راه جمع شده بودند، که مجبور به عقب نشینی شدند.

ویلیامز به یاد می‌آورد: «احساس می‌کردیم که برای همیشه آنجا هستیم و هر چه بیشتر در آنجا ایستاده‌ایم صدای بلندتر و بلندتر می‌شود».

"این یکی از آن لحظاتی است که همه آن را به یاد می آورند. تئاتر فوق العاده ای بود و در واقع، پسران نیوزیلندی بعد از آن گفتند که آنها نیز آن را دوست داشتند."

این آخر هفته، این تیم استیو تاندی است که باید با All Blacks و هاکای آنها روبرو شود.

تعداد کمی از ناظران انتظار دارند که آنها به انتظار طولانی برای پیروزی پایان دهند - اما اگر این کار را انجام دهند بدون شک درام ورزشی بیشتری را به مسابقه ای که قبلا غنی از تاریخ و بدنامی است اضافه می کند.

نسخه ای از این مقاله برای اولین بار در سال 2022 منتشر شد.