تلاش برای ربودن هواپیمای تل آویو، شبح تهدیدی را که به دهه 1970 بازمی‌گردد، زنده می‌کند.

خنثی شدن هواپیمای ربوده شده از دبی به تل آویو با 174 مسافر - 166 نفر از آنها اسرائیلی - در روز چهارشنبه، شبح ربودن قبلی هواپیماهای عازم اسرائیل به ویژه در دهه 1960 و 1970 را زنده کرد. اگرچه اسرائیل با گذشته مرتبط است، اما همچنان با چنین تلاش هایی به عنوان یک تهدید فعلی برخورد می کند. شرکت حامل پرچم آن، El Al، تدابیر امنیتی شدیدی را اتخاذ می کند، از افسران امنیتی لباس شخصی در هواپیما، سیستم دو درب برای دسترسی به کابین خلبان، و بازجویی های گسترده مسافران توسط کارکنان خود در فرودگاه های خروجی.

اگر یک بازجویی حتی کوچکترین شکی را ایجاد کند، برخی از مسافران مجبور می شوند که وسایل شخصی خود را خالی کنند. پیشینه‌ها شامل هواپیماهای آن خط هوایی می‌شد، اگرچه تنها اولین آن در سال 1968 موفق شد. این پرواز که بین رم و تل آویو انجام شد، به دلیل مشکلات فنی با تنها 38 مسافر - هفت نفر از آنها کارمند ال آل یا بستگان آنها - و 10 خدمه با تاخیر انجام شد.

در نزدیکی ناپل توسط سه تن از اعضای جبهه مردمی برای آزادی فلسطین ربوده شد، گروهی مسلح با الهام از مارکسیست ها که هواپیما را مجبور به تغییر مسیر به سمت الجزایر کرد. آنها خواستار آزادی بیش از 1000 اسیر فلسطینی در زندان های اسرائیل در ازای گروگان ها شدند. به سختی 24 ساعت بعد، 23 مسافر از ملیت های دیگر را آزاد کرد. بعدا 10 زن و کودک را آزاد کرد. بنابراین، 12 مرد اسرائیلی به عنوان اسیر دولت الجزایر (که از نظر فنی در حال جنگ با اسرائیل بود) باقی ماندند.

در راستای آرمان فلسطین و در بحبوحه جنگ سرد، مقامات الجزایر در نهایت خواستار آزادی تمامی اسرای فلسطینی زندانی در زندان های اسرائیل شدند. اسرائیلی‌هایی که ربوده شده بودند سرانجام به ویلایی مجلل منتقل شدند و می‌توانستند اخبار مذاکرات برای آزادی خود را از رادیو و روزنامه‌ها دنبال کنند. در همین حال، ارتش اسرائیل به دستور وزیر دفاع معروف، موشه دایان، طرح نجاتی را طراحی کرد.

این هواپیماربایی 40 روز به طول انجامید و با آزادی 16 اسیر فلسطینی پایان یافت، اقدامی که اسرائیل آن را یک "ژست انسان دوستانه" توصیف کرد. در سال 1970 یکی از بدنام ترین تلاش ها رخ داد، که به دلیل موقعیتی که عامل آن به دست آورد (لیلا خالد، اولین زنی که هواپیما را ربود) و به این دلیل که او آن را در کنار پاتریک آرگوئلو، یکی از اعضای ساندینیست های نیکاراگوئه که بعدا به سرنگونی دیکتاتوری سوموزا کمک کرد، انجام داد.

شش سال بعد، در پایان ژوئن 1976، یک هواپیمای ایرفرانس که در مسیر تل آویو-پاریس با توقف در آتن با 248 مسافر و 12 خدمه پرواز می کرد، توسط جبهه مردمی برای آزادی فلسطین ربوده شد و به فرودگاه Entebbe در اوگاندا تغییر مسیر داد. پس از آزادی اولیه مسافران غیر اسرائیلی، بیشتر کسانی که در هواپیما باقی مانده بودند، در ساعات اولیه 4 ژوئیه توسط کماندوهای اسرائیلی آزاد شدند. چهار مسافر، علاوه بر هواپیماربایان و یک سرباز اسرائیلی کشته شدند. از آن زمان تا امروز چهارشنبه هیچ اقدام جدیدی برای هواپیماربایی صورت نگرفته است.

عمدتا به این دلیل است که تدابیر امنیتی در فرودگاه های اسرائیل و هواپیماهای اسرائیلی دهه به دهه به طور تصاعدی افزایش یافته است که در هیچ جای دیگر جهان بی نظیر است. تلاش هایی برای حمله به هواپیماها با مواد منفجره، یا شلیک پرتابه به هواپیماهایی که از اسرائیل یا مقصد آنها بوده است، صورت گرفته است. اما نه هواپیماربایی. در سال 1986، یک مامور اطلاعاتی سوریه با استفاده از مواد منفجره ای که دوست دخترش که در آن پرواز سفر می کرد، حمل می کرد - که او نمی دانست - سعی کرد یک پرواز لندن-تل آویو را منفجر کند. ماموران امنیتی نقشه های او را خنثی کردند.

برای دریافت اخبار بیشتر به زبان انگلیسی از EL PAÍS USA Edition در خبرنامه هفتگی ما ثبت نام کنید