تلاش تایتانیک برای پاک کردن نام مالک خط کشتیرانی ستاره سفید

آقا، - فرانک مک‌نالی شعر محکوم‌کننده بن هشت را درباره جان بروس اسمای (یک خاطرات ایرلندی، 24 سپتامبر) نقل می‌کند. اسمای صاحب خط کشتیرانی White Star بود که زمانی در لیورپول مستقر بود و ناوگان آن شامل کشتی تایتانیک بود.

این شعر اسمای را به عنوان یک بزدل معرفی می‌کند که وقتی کشتی محکوم به فنا تایتانیک در اولین سفر او در سال 1912 در اقیانوس اطلس غرق شد، قبل از بازماندگان احتمالی زنان و کودکان در یک قایق نجات جای گرفت.

این شعر بزدلی اسمای را با شجاعت ناخدای کشتی، ادوارد اسمیت، که در کشتی ماند و با کشتی رفت، مقایسه می‌کند. نوادگان اسمای مدت‌هاست که به دنبال پاک کردن نام جد خود بوده‌اند و به این نکته اشاره می‌کنند که او از هر گونه تخلفی که توسط تحقیقات بریتانیا و ایالات متحده در مورد فاجعه انجام شده تبرئه شده است.

شواهد او که توسط هر دو تحقیق پذیرفته شد، این بود که او سوار آخرین قایق نجات در حال حرکت شد، نه اولین قایق نجات که در آن زمان به طور گسترده پیشنهاد شده بود، که این 20 دقیقه قبل از غرق شدن کشتی بود، و او این کار را تنها پس از آن انجام داد که مطمئن شد زن یا کودکی در محل آن وجود ندارد تا دو مکان باقی مانده را بگیرد.

نوادگانش می‌گویند، اگر او سوار قایق نجات نمی‌شد، تنها پیامد احتمالی این بود که زندگی دیگری، او، بدون هیچ سودی از دست می‌رفت.

با این وجود، اسمای مکررا به بزدلی متهم شد، به ویژه در مطبوعات آن زمان ایالات متحده. پس از فاجعه، او از انظار عمومی کناره‌گیری کرد و سال‌های باقیمانده خود را عمدتا بین خانه‌اش در کاستلو، کوگالوی و خانه‌اش در لندن، جایی که در سال 1937 درگذشت، گذراند. او که مردی شکسته بود، علنا در مورد این تراژدی صحبت نکرد و انرژی قابل توجهی را صرف امور خیریه کرد.

اسمای عمارت و ملک خود در لیورپول، سندهای، را در ماسلی هیل در سال 1920 فروخت. خانه تخریب شد تا راه را برای توسعه خانه های نیمه مستقل، که یکی از آنها سال ها خانه خانوادگی ما بود، باز کند. - مال شما و غیره

پل کوپر،

ماسلی هیل،

لیورپول