«تلفن او را هک می کنی، سپس او را می کشی»: رویکرد اسرائیل به یک نوجوان 12 ساله غزه

یووال آبراهام به من می گوید: «ما انتظار چنین واکنشی را نداشتیم. ما انتظار واکنش شدیدی را داشتیم، اما چنین واکنش شدیدی از سوی بالاترین سطوح دولت اسرائیل آسان نبوده است.»

فقط می توان تصور کرد. کمی بیش از یک ماه پیش، نازا، مستندی هیجان‌انگیز از آبراهام و راشل زور، برای اولین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز به نمایش درآمد.

آبراهام، یک روزنامه‌نگار تحقیقی که در جنوب اسرائیل بزرگ شده بود، می‌دانست که با مطالب خطرناکی سروکار دارد. این فیلم به طور رسمی متهورانه که شامل مصاحبه با 24 افسر و سرباز اطلاعاتی نظامی اسرائیلی است، به بررسی سیستم های پشت کشتار دسته جمعی غیرنظامیان در جریان تهاجم مستمر به غزه می پردازد.

سرتاسر آن به وحشت می پردازد. ما در مورد شنود تلفن های غیرنظامیان یاد می گیریم. ما در مورد برنامه های کامپیوتری که به تعیین اهداف کمک می کنند، یاد می گیریم. ما در مورد استانداردهای ضعیف در مورد مرگ غیر رزمندگان در حملات هوایی می شنویم. «نازا» در زبان عبری مخفف «خسارت جانبی» است.

میکی زوهر، وزیر فرهنگ اسرائیل، خواستار لغو تابعیت کارگردانان شد و آنها را به "خیانت علیه دولت" متهم کرد. معترضان با تکان دادن بنرهایی که روی آن «خائنان» نوشته شده بود، خانه والدین سور را محاصره کردند.

همین هفته، اخباری منتشر شد مبنی بر اینکه بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، به دادستان کل خود و سرویس امنیتی شین بت دستور داده است تا هویت مصاحبه شوندگان را فاش کنند و آنها را به دلیل "آسیب رساندن به منافع دیپلماتیک و امنیتی اسرائیل" محاکمه کنند.

آبراهام می‌گوید: «از یک طرف ترس وجود دارد - ترس برای خانواده‌های ما و توانایی ما برای بازگشت به خانه به اسرائیل، جایی که خانه ماست و جایی که ما از کار خود معنایی می‌گیریم.» از سوی دیگر، احساس قدرت نیز وجود دارد.

من فکر می‌کنم این واکنش بی‌طرف دولت اسرائیل - از سوی نتانیاهو - نشان دهنده این واقعیت است که آنها نیز از افشاگری‌ها می‌ترسند.» ابراهیم، ​​یک زبان عربی مسلط که زمان زیادی را در میان فلسطینیان در کرانه باختری گذرانده است، قبلا اینجا بوده است. در سال 2024، زمانی که هیچ سرزمین دیگری، فیلم برنده اسکار که او با زور، بازل آدرا و حمدان بلال در مورد تخریب روستاهای فلسطینی توسط اسرائیل در اراضی اشغالی کارگردانی کرد، جایزه بهترین مستند جشنواره فیلم برلین را از آن خود کرد، او سخنرانی کرد و به «وضعیت آپارتاید» اشاره کرد و خواستار آتش بس در غزه شد.

یک واکنش جنون آمیز در آلمان باعث شد که برخی از سیاستمداران فیلمسازان را به یهودستیزی متهم کنند.

آبراهام می‌گوید: «شما می‌توانید با هر چیزی که من می‌گویم مخالف باشید، اما برای اینکه یهودستیزی را علیه من، نوادگان بازماندگان هولوکاست، سلاح به کار ببرید، از من ناراحت شدم. این به نظر اشتباه بود. نگران کننده است زیرا یهودی ستیزی واقعی است. و در حال افزایش است. این موضوع بیش از هر زمان دیگری مرتبط است.»

ماهیت گفتمان مدرن به گونه ای است که پس از اعطای جایزه ویژه هیئت داوران به نازا در ونیز، شکایت زیادی از سوی افرادی که حتی یک ثانیه از این پروژه را ندیده بودند، وجود داشت.

همه اینها از جهتی طرفدار اسرائیل نبود. برخی به ناشناس ماندن اعطا شده به مصاحبه شوندگان که جنایت پس از جنایت را فاش می کردند، مخالفت کردند.

آبراهام ماه گذشته گفت: «این فیلم به شکل دیگری ساخته نمی شد. "از آنجا که جنایات ادامه دارند، ما احساس کردیم که انجام آن مهم است. و ما درک می کنیم که در آنجا پیچیدگی وجود دارد." همچنین این نگرانی وجود داشت که مصاحبه شوندگان درخواست عفو یا رژه برای آسیب های خود (به اصطلاح ژانر تیراندازی و گریه) داشتند. در نازا هیچ کدام از اینها وجود ندارد. برخی از مشارکت‌کنندگان ابراز پشیمانی می‌کنند، اما لحن عمدتا تحلیلی یخی و دور از ذهن است.

سربازان و مأموران اطلاعاتی که پس از تاریک شدن هوا بر روی پشت بام های تل آویو مصاحبه می کنند، سیستم ها را بر روی برگه های کاغذ ترسیم می کنند، گویی به مسافر گمشده راهنمایی می کنند.

آبراهام می‌گوید: «شما در همان سرباز این حس شهودی را می‌یابید که آنها در چیزی وحشتناک شرکت کرده‌اند – و باید در مورد آن صحبت کنند و باید به عنوان یک روزنامه‌نگار به سؤالات من پاسخ دهند.»

نتانیاهو در مورد هشدارهای قبل از 7 اکتبر با موشکافی جدیدی مواجه است

اما، از سوی دیگر، رویدادها آنقدر جدید هستند که همین فرد، وقتی با آنها صحبت می کردید، می توانست به همین راحتی کلاه افسر اطلاعاتی یا سرباز خود را بر سر بگذارد و سپس نه از جای حسرت، بلکه در جایی که روی آن صندلی جلوی نمایشگر نشسته بود، حمله یک هواپیمای بدون سرنشین را انجام می داد یا محاسبه می کرد که چند غیرنظامی بی گناه در یک خانه جان خود را از دست خواهند داد.

این فیلم - و این ممکن است هر چقدر بیننده را راضی کند ناراحت کند - درباره احساس این عوامل موثر نیست.

برای من به عنوان یک روزنامه‌نگار و یک فیلمساز جالب‌تر این است که به این سؤال برسم: چگونه می‌توان این کار را انجام داد و پشیمان نشد؟» ابراهیم می گوید. چطور می‌توانی این کار را انجام دهی و به آن ادامه بدهی؟ این تیراندازی و گریه نیست، که ژانر فیلم اسرائیلی است.

نازا حجم عظیمی از اطلاعات را در 77 دقیقه خود بسته بندی می کند. بخش خوبی از فیلم در مورد یک برنامه کامپیوتری به نام اسطوخودوس است که به عوامل عملیاتی کمک می کند، همه در یک فاصله امن، اهداف ظاهرا قانونی را انتخاب کنند. آبراهام می‌گوید: «اسطوخودوس یک برنامه مبتنی بر هوش مصنوعی است که تقریبا به هر فردی در غزه که دارای تلفن است امتیازی از یک تا 100 می‌دهد که نشان می‌دهد چقدر احتمال دارد که این فرد عضو شاخه‌های نظامی شیعه یا حماس باشد».

«فیلم واقعا به جزئیاتی می‌پردازد که در گذشته در گزارش‌های تحقیقی‌مان درباره نحوه عملکرد و نحوه تصمیم‌گیری این سیستم هوش مصنوعی کشف کردیم.

"سربازان در مورد اینکه چگونه نرخ خطا داشت صحبت می کنند. ارتش اسرائیل می‌دانست که در برخی موارد افرادی را علامت‌گذاری می‌کنند که الگوهای مشابهی با یکی از عوامل حماس دارند، اما در واقع از عوامل حماس نیستند.»

ابراهیم در مورد نانوایی صحبت می کند که محل کارش در نزدیکی یک مجتمع آموزشی حماس بود. او ممکن است در تلفن خود شماره هایی برای عوامل حماس داشته باشد، اما عضو آن نبود.

او می گوید: «شما می توانید ببینید که چگونه می تواند این شخص را به عنوان یک هدف مشخص کند. افرادی که با اسطوخودوس مشخص می‌شوند - معمولا افرادی که مظنون به عاملان حماس هستند - در بیشتر موارد نه زمانی که در حال جنگ هستند، بلکه زمانی که در خانه‌های خود هستند بمباران می‌شوند و نه تنها آنها بلکه تمام خانواده‌هایشان را می‌کشند.»

در تصاویر: سه سال جنگ در غزه

نگران‌کننده‌ترین بخش نازا مربوط به کشته شدن غیرنظامیان، به‌ویژه کودکان، در حملات هوایی به غزه است. عبارت "بابا کجاست؟" می‌آید تا عادت سرویس‌های اطلاعاتی به شنود تلفن یک کودک را توصیف کند تا بفهمد که چه زمانی پدر او، یکی از مظنونان حماس، ممکن است در خانه خانواده باشد.

یکی از مصاحبه شوندگان در مورد یک دختر 12 ساله می گوید: «تلفن او را هک می کنی و بعد او را می کشی.

دیگری به استفاده از کلمه "نسل کشی" در مورد کشتار جمعی راضی است.

در چنین لحظاتی است که انسان تعجب می‌کند که چرا ما اندوهی روشن‌تر را نمی‌بینیم. مطمئنا هیچ کس نمی تواند با چنین مسئولیت های غم انگیزی با خوشحالی زندگی کند. آبراهام می‌گوید: «این قطعا یکی از تنها لحظاتی است که افسران اطلاعاتی – که عمدتا فلسطینی‌ها را یک عدد در برگه اکسل می‌بینند، یا از پهپاد به‌عنوان نقاط کوچکی به آن‌ها نگاه می‌کنند – در معرض مستقیم‌تری با مردم، کودکان و خانواده‌هایی که می‌کشتند، داشتند».

پروتکلی که اغلب وجود داشت – نه همیشه اما اغلب – در صورت امکان، باز کردن میکروفون ها با استفاده از نرم افزارهای جاسوسی روی تلفن های همراهی بود که در خانه، در ساختمان هستند. و قبل از بمباران اتاق، شنیدن اینکه چه کسی داخل اتاق است.»

آنها زندگی غیرنظامی را می شنوند. آنها قبل از رفتن به رختخواب مردی را می شنوند که با همسرش صحبت می کند. ممکن است صدای گریه کودک را بشنوند.

آبراهام می گوید: «این یکی از وحشتناک ترین جنبه هاست. این تصویری را که ما از افسر اطلاعاتی به عنوان فردی داریم که لزوما نمی داند چه کسی پشت پرده است، می شکند.

"مردم می ترسند بگویند یهودی هستند": رویداد دوبلین نشانه حملات 7 اکتبر به اسرائیل است.

نازا تا حدودی فیلمی درباره تل آویو است. در حالی که آبراهام و منابعش روی پشت بام های مهتابی صحبت می کنند، صدای مصاحبه شوندگان به صورت دیجیتالی تغییر کرده است، دوربین از پنجره ها نگاه می کند تا ساکنانی را پیدا کند که مشغول کار معمولی عصر خود هستند.

نمی توان به کتاب «منطقه مورد علاقه جاناتان گلیزر» فکر نکرد. آن کارگردان در واقع تهیه کننده اجرایی این فیلم بود.

آبراهام می‌گوید: «این یکی از راه‌های نگاه کردن به آن است. راه دیگری برای فکر کردن در مورد آن این است که تصویری از تل آویو به عنوان یک شهر است. تل آویو مرکز لیبرال اسرائیل در نظر گرفته می شود. این شهری است که مردم معمولا با نتانیاهو و راست افراطی ارتباط ندارند.

این مانند مرکز جمعیت سکولار اسرائیل است - جمعیتی که لیبرال‌تر هستند، در مخالفت با نتانیاهو هستند. بسیاری از افسران و سربازان اطلاعاتی، اگر می‌توانستند شهری را انتخاب کنند که بیشترین ارتباط را با آن‌ها داشته باشد، این شهر تل‌آویو خواهد بود. آنها همچنین بخشی از نخبگان لیبرال، نخبگان فکری اسرائیل هستند.»

این چیزی شبیه به تناقض به نظر می رسد. در اینجا آنها کشتار در مقیاس قرون وسطی را مهندسی می کنند. آبراهام می‌گوید: «غزه در درجه اول، در درجه اول، مسئولیت دولت راست افراطی نتانیاهو است که در زمان وقوع همه این اتفاقات در قدرت بود. بنابراین، این برای این نیست که آنها را رها کنیم، اما چیزی که برای من بسیار قابل توجه بود و واقعا مهم بود که با این فیلم به آن نگاه کنم، این است که تا چه حد به اصطلاح چپ مرکزی اسرائیل - عناصر لیبرال تر جوامع اسرائیلی - نقش غیرانتقادی در تخریب غزه داشته اند.

اکثر خلبانان اسرائیلی و بیشتر افسران اطلاعاتی اسرائیل و اکثر فرماندهان ارشدی که حملات هوایی را امضا می کنند، عموما از آن سمت لیبرال جامعه اسرائیل می آیند.

اینها بینش هایی است که به ندرت از گزارش های خبری در مورد این فاجعه گسترده دریافت می کنید. ابراهیم می داند که در مورد چه چیزی صحبت می کند. خوانده بودم که در 19 سالگی به سمتی در سپاه اطلاعات اسرائیل منصوب شد.

او می گوید: «قرار بود من آنجا باشم. "من در خدمت سربازی اجباری گماشته شدم، همانطور که در اینترنت می گوید. این درست است. من رفتم. این کاری نیست که انجام داده باشم. خیلی زود ترک کردم. هرگز نقشم را بر عهده نگرفتم.

«برای من هم جالب بود چون با انجام این فیلم، مثل جاده‌ای است که طی نشده است. خیلی وقت پیش این اتفاق افتاد. وقتی 18 یا 19 ساله بودم. اما وقتی با برخی از این افسران صحبت می‌کردم، شاید می‌توانستم یکی از آنها باشم، اگر در اوایل زندگیم انتخاب دیگری را انتخاب نمی‌کردم.»

جایگزین هایی وجود دارد.

او می گوید: «همیشه یک جایگزین وجود دارد، حتی اگر واقعا دشوار باشد. "جامعه اسرائیل جامعه ای بسیار سازگار است. وقتی بزرگ می شوید، مانند آبی است که در آن شنا می کنید، خدمت سربازی. به همین دلیل است که انتقاد از ارتش، همانطور که در این فیلم انجام می دهیم، یک تابو در جامعه اسرائیل تلقی می شود. به همین دلیل است که واکنش علیه ما بسیار تند است."

به جواب خم می شود.

"اما همیشه یک انتخاب وجود دارد."

نازا از پنجشنبه 24 مهر در سینماها اکران می شود

بازی به پایان رسید: داخل ویرانه های استادیوم های فوتبال غزه

"ما زیاد در مورد آن صحبت نمی کنیم": سه سال پس از حملات 7 اکتبر، امیلی هند در حال بازسازی دوران کودکی خود است.

"خارج از نمودار": تصاویر ماهواره ای نشان می دهد که چگونه سه سال جنگ غزه را ویران کرده است.