«تلماسه» فیلم پرفروشی است که در دهه 2020 نمی دانستیم می تواند داشته باشد

کمتر از دو ماه دیگر، Dune: Part Three در سینماها اکران خواهد شد. اینکه یک سه گانه سینمایی در پنج سال آینده شروع شده و به پایان رسیده است، این روزها مانند یک شاهکار به نظر می رسد، اما اگر یک چیز باشد که فرانچایز دنیس ویلنوو نشان داده است، این است که وقتی همه چیز درست پیش می رود، تماشاگران بیش از حد مایل به حضور در آن موقعیت هستند.

ویلنوو اولین اقتباس از رمان فرانک هربرت در سال 1965 را پس از مینی‌سریال کانال علمی تخیلی در سال 2000 و اولین فیلم پس از خروج دیوید لینچ در سال 1984 بر عهده داشت. تلاش‌های ناموفق بیشتری برای آوردن کتاب به فیلم نسبت به آنچه که در واقعیت منتشر شده بود، انجام شد و پارامونت تلاش کرد در اواسط سال 2000 حقوق را به دست آورد. Dune در سال 2016 و کارگردان کانادایی مدت کوتاهی پس از اجرای کنسرت.

در حالی که به طور قابل درک به دلیل احساس ناقص بودن، منتقدان و مخاطبان به طور کلی به قسمت اول رفتند، تا حد زیادی به دلیل دامنه و جاه طلبی آن. بخشی از چیزی که در آن زمان فیلم را بسیار جذاب می کرد، دیدن آراکیس به عنوان یک مکان واقعی و فیزیکی بود که فقط می توانست از فیلمبرداری در لوکیشن ایجاد شود. صرف نظر از اینکه چگونه آن را تماشا کرده اید، به طور کلی می توانید مقیاس آن را هر زمان که پرنده کوپترها پرواز می کردند، کرم شنی ظاهر می شد یا حتی زمانی که دوربین فقط یک عکس گسترده از خانه ها و خدمتکاران وفادار آنها ارائه می داد، احساس می کردید. (فشار IMAX قسمت سوم دلیلی دارد!)

چنین مناظری، زمانی که اتفاق افتاد، به اندازه کافی برای زنده کردن زیبایی‌شناسی نظامی علمی-تخیلی غیراشباع‌شده‌ای که تعادل عجیبی بین فیلم و ماده منبع را نشان می‌داد، انجام داد. کتاب‌های هربرت و اقتباس‌های بعدی منعکس‌کننده درگیری‌های مختلف بین غرب و خاورمیانه بوده‌اند و تپه ویلنوو نیز از این قاعده مستثنی نیست. چندین منتقد و محقق دریافته‌اند که این اقتباس در همه جا وجود دارد، با وجود اینکه فریمن‌ها نقش محوری‌تری در اینجا و فیلم دوم دارند، برخی مضامین شرق‌شناسی را در اینجا بیشتر از نسخه‌های قبلی تقویت می‌کنند.

هر چه که انتخاب را برانگیخت، نمی‌تواند اپتیکی را به هم نریزد و توجه را جلب کند که چگونه فیلم اول - واقعا کل سه‌گانه - فاقد بازیگران خاورمیانه در قسمت‌های اصلی است، در عوض متکی به ستاره‌های غربی است که از نظر قومی به اندازه کافی مبهم به نظر می‌رسند تا جمعیت بومی آراکیس را نشان دهند در حالی که بازیگران خاورمیانه و شمال آفریقا نقش‌های فرعی دارند.

(مخاطبان به سراغ فیلم‌های پرفروشی مانند این برای ستاره‌ها می‌روند، اما ظاهرا محدودیتی وجود دارد که در آن ستاره‌ها می‌توانند از ستاره‌هایی مانند این‌ها متولد شوند.) و به‌عنوان یک تولید بزرگ، بحث در مورد مضامین کم‌اهمیت‌شده را نیز مطرح می‌کند، نه اینکه جهان سینمایی که سرش را پرورش می‌دهد یا شخصیت‌ها و نشانه‌های موسیقایی تبدیل به خوراک جوک ثابتی می‌شود.

زمان‌بندی همه چیز برای فیلم‌های پرفروش است، و Dune: Part One مطمئنا در لحظه‌ی مناسب جهان را به نمایش می‌گذارد. همه‌گیری به این معنی بود که فرنچایزهای قدیمی سینمایی مانند مارول و جنگ ستارگان در حالی که فیلم‌هایشان MIA بود، خانه‌های موقتی جدید و قابل بحثی را در صفحه کوچک پیدا کردند و فرصتی عالی به فیلم ویلنوو داد. مانند کریستوفر نولان، او خوب است که اجازه می‌دهد کارش به جای او حرف بزند، چیزی که روی پرده نمایش داده شده است – نه فقط از او، بلکه بازیگرانی که جمع شده‌اند، که بسیاری از آنها تا حدی به لطف این فیلم‌ها، نمایه خود را افزایش داده‌اند.

همانطور که تاریخ اخیر به ما نشان داده است، وقتی چیزی به سختی کار می کند تا به شما نشان دهد کالاهایش را دارد بدون اینکه به نظر شما اهمیت دهد، مخاطبان می نشینند و توجه می کنند.

از این نظر، جای تعجب نیست که Dune احتمالا فرنچایز بزرگ دهه است. شبیه به فیلم‌های آواتار جیمز کامرون، راهی برای مهم‌تر کردن خود پیدا کرد که با از دست ندادن شتاب فرهنگی خود در بین قسمت‌ها کمک کرد. با وجود این که در مورد فیلم ها احساس می کنید، نمی توان انکار کرد که استراتژی کارآمد بوده است، و به همین دلیل است که بسیاری منتظر 18 دسامبر هستند تا ببینند آیا Dune: Part Three به فرود خواهد آمد یا خیر.

اخبار io9 بیشتری می خواهید؟ بهترین فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی را برای پخش در این ماه و همه کتاب‌های علمی تخیلی، فانتزی و ترسناک آینده که باید در رادار شما باشند، بررسی کنید.