تماشای زنده: روز چهارم مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال 2026
در طول بسیاری از کنفرانسها، انجمنها و میزگردها، این هفته شکاف بین بزرگترین سازمانهای امدادی را که پول و ارتباطات لازم برای مقابله با این دوره کاهش کمکهای مردمی را دارند و سایرین که با نقش خود در تغییر چشمانداز برای کمکهای بشردوستانه دست و پنجه نرم میکنند، آشکار کرد.
جیمز پولارد، آسوشیتدپرس جیمز پولارد، آسوشیتدپرس
نیویورک (AP) - در حالی که گروههای بشردوستانه به دنبال وزنهای برای کاهش کمکهای خارجی هستند که مبارزه جهانی علیه بیماری، سوء تغذیه و فقر را مختل کرده است، بازیگران جدیدی در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل متحد قرار گرفتند.
مجمع عمومی سازمان ملل را به صورت زنده در پخش کننده ویدیوی بالا تماشا کنید.
سازمانهای غیرانتفاعی، بنیادها و شرکتها، سالنهای رقص منهتن و جلسات پشت درهای بسته را هر ماه سپتامبر جمعآوری میکنند تا بخشی از توجه جهان - و بودجه - را به مأموریتهای خود معطوف کنند. این تقابل که هرساله برای نشستهای سطح بالای مجمع عمومی سازمان ملل متحد برگزار میشود، پس از کاهش شدید بودجه اخیر که توسط برخی از ثروتمندترین کشورها به کشورهای فقیرتر ارسال میشود، ضروریتر است.
در طول بسیاری از کنفرانسها، انجمنها و میزگردها، این هفته شکاف بین بزرگترین سازمانهای امدادی را که پول و ارتباطات لازم برای مقابله با این دوره کاهش کمکهای مردمی را دارند و سایرین که با نقش خود در تغییر چشمانداز برای کمکهای بشردوستانه دست و پنجه نرم میکنند، آشکار کرد.
در آنجا، سامانتا پاور، مدیر سابق USAID، راههایی را که ائتلاف او برای پایان دادن به مسمومیت با سرب در دوران کودکی سازگار شد، زمانی که دولت دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، آژانس سابق او، USAID را منحل کرد، برجسته کرد.
پاور، استاد دانشگاه هاروارد، چهارشنبه در CGI گفت: "انسان دوستی ریسک کردند. دولت ها مالکیت آنها را بر عهده گرفتند. نهادهای چندجانبه سرمایه گذاری کردند و ائتلاف به حرکت خود ادامه داد." "این داستان خوش بینی است که می خواهم امروز شما را با آن ترک کنم."
سایر بازیگران متوسط حال و هوای ترکیبی را توصیف کردند. به گفته جان هکلینگر، مدیرعامل صندوق جهانی کودکان، بنیادهای اصلی هنوز در «حالت جستجوی روح» هستند. صندوق او بهعنوان واسطهای بین بنیادهای ثروتمند و بیشتر موسسات غیرانتفاعی مردمی عمل میکند. او دریافت که سرمایه گذاران به طور قابل درک نمی توانند هر شکافی را پر کنند، اما در حفظ وضعیت موجود نیز مردد هستند.
آن لی، یکی از بنیانگذاران و مدیر عامل انجمن سازمان یافته امداد، گفت: "این رویکرد اجباری و استراتژیک وجود ندارد. چشم انداز از هم گسسته است." "این بسیار بسیار موردی است."
با این حال، حاشیههای سازمان ملل متحد، سازمانهای غیرانتفاعی و سرمایهگذاران جدیدی را که مشتاق تأثیرگذاری بودند، معرفی کرد. ویلیام مور، مدیر عامل بنیاد النور کروک، یک هفته را صرف جلب حمایت از سازمان غیرانتفاعی نوپای خود برای ریشه کن کردن مرگ و میر کودکان در اثر سوء تغذیه حاد کرد.
هدف این است که در نهایت برای سوءتغذیه تبدیل به چیزی شود که اتحاد واکسنهای Gavi برای ایمنسازی یا صندوق جهانی مبارزه با ایدز، سل و مالاریا برای کشندهترین عفونتها است. پیشنهاد او: اگر کشورها هزینه های غذا و تحویل را پوشش دهند، OES هزینه های سربار را می پردازد و یک سوم پول دولت را از طریق بشردوستانه تامین می کند.
مور اشاره کرد که یک ناهار را با وزیر بهداشت نیجریه برنامه ریزی کرده بود - بخشی از یک تغییر بخش برای مشارکت با کشورهای پر باری که سازمان های کمک رسانی در آن کار می کنند.
مور گفت: "آنها گفته اند، "ما برای این کار آماده ایم. ما آماده ایم این مسئولیت اضافی را بر عهده بگیریم. ما می خواهیم مالک سیستم هایی باشیم که برای بهبود معیشت مردم ما لازم است." ما به عنوان یک بشردوستانه نیز بسیار هیجان زده هستیم که در این زمینه خدمت کنیم.»
سازمان غیرانتفاعی مور یکی از تعداد فزاینده ای است که به کشورهای عرب خلیج فارس روی آورده است. مور گفت که عملیات پایان گرسنگی در حال گفتگوهای خوبی با نهادهای کمک کننده رسمی دولتی و خیریه های وابسته به خانواده های سلطنتی آنها است.
به گفته حمام بن ناصر بن جورید، مدیر اجرایی برنامه توسعه خلیج فارس، رهبران منطقه نیاز به "تأمین مالی و پر کردن شکاف" ایجاد شده در اثر کاهش کمک ها را تشخیص داده اند.
سایر گروههای امدادی به امید کاهش هزینههای سربار و افزایش تأثیر آنها، با شرکای محلی همکاری نزدیکتری دارند.
مایسا جالبوت، مدیر آموزش و پرورش نمی تواند منتظر بماند، که غیرانتفاعی او بودجه دولت ترامپ را از دست داده است، گفت که متعهد شده اند حداقل نیمی از بودجه خود را از طریق سازمان های محلی تحویل دهند.
جالبوت گفت: «حداقل از سوی ما، چنین سطحی از گشودگی برای همکاری وجود دارد که ناشی از نیاز است که شاید قبلا ندیده باشیم».
رهبران دیگر شاهد حضور بیشتری از دفاتر خانوادگی بودند - مشاوران خصوصی که ثروت افراد مرفه را مدیریت می کنند. اگنس داسویچ، مدیر ارشد سرمایه گذاری و برنامه در اتحاد جهانی انرژی برای مردم و سیاره، گفت که در صبحانه ای که توسط یک شبکه غیررسمی از زنان در اقلیم سازماندهی شده بود، با مشاوران بسیاری از دفتر خانواده روبرو شد.
حضور آنها بر آنچه داسویچ گفت تعداد فزایندهای از افرادی است که میخواهند ثروت شخصیشان نفوذ جهانی داشته باشد اما تبلیغات یا مسئولیت یک بنیاد بزرگ را نمیخواهند، تأکید میکند. دفاتر خانواده می توانند بسیار انعطاف پذیرتر عمل کنند. اما پیدا کردن آنها دشوارتر است.
حتی هوارد جی بافت، پسر بزرگ وارن بافت، سرمایهگذار کلان میلیاردر و یکی از سه فرزندی که پس از مرگ پدرشان وظیفه اهدای ثروت پدرشان را بر عهده داشتند، امسال مزرعه خانوادگی شخصی خود را به مقصد میدتاون منهتن رها کرد.
انگیزه او چیزی بود که از نظر او حمایت عقب مانده از اوکراین بود. هاوارد، که اخیرا رئیس جدید برکشایر هاتاوی شده است، روز پنجشنبه در یک فروم به میزبانی سازمان خبری Devex گفت که "شما نمی توانید به این هفته در نیویورک بیایید بدون اینکه اوکراین را به یکی از بالاترین اولویت های بحث" تبدیل کنید.
هاوارد گفت، از فروشگاه های مواد غذایی گرفته تا تحویل پستی، در اوکراین نیازهایی وجود دارد که شرکت های آمریکایی باید روی آنها سرمایه گذاری کنند. بنیاد او متعهد شد که بازسازی خانه انتشاراتی مستقر در خارکف را که توسط موشک های روسی ویران شده بود، تامین مالی کند. او گفت که حمله به سازنده کتاب های کودکان و مواد آموزشی این است که چگونه یک جامعه را ویران می کنید.
برای هاوارد «شگفتانگیز» است که بنیادهای آمریکایی دیگری که بر دموکراسی متمرکز شدهاند به او نپیوستهاند. او گفت: «اوکراین امروز مبارزه ای است که به جهان می گوید آیا ما امکانات لازم برای حفاظت از این ارزش ها را داریم یا خیر.
او افزود: «نمیتوانستم تصور کنم که کمک مالی در اوکراین برای سالهای زیادی ادامه پیدا نکند.
از روزنامه نگاری قابل اعتماد و گفتگوی مدنی حمایت کنید.
متن اصلی (انگلیسی)
WATCH LIVE: Day 4 of the 2026 United Nations General Assembly
Across the many conferences, forums and roundtables, the week exposed the gulf between the biggest aid organizations, who have the money and connections to weather this period of public aid retrenchment, and others grappling with their role in the changing landscape for humanitarian funding.