تمامی صخره های مرجانی استوایی ممکن است ظرف 50 سال فرو بریزند

صخره مرجانی در نزدیکی پلی‌نزی فرانسه

دنیایی را بدون صخره های مرجانی استوایی تصور کنید، جهانی تقریبا عاری از گونه های نمادین مانند الخورن و مرجان های ستونی و موجودات دریایی مانند دلقک ماهی از Finding Nemo. این جهان می تواند در عرض 50 سال به دلیل انتشار سوخت های فسیلی بشریت ادامه یابد.

بر اساس ارزیابی اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN)، مرجع پیشرو در مورد گونه‌های در خطر انقراض، حداقل 96 درصد از اکوسیستم‌های صخره‌های مرجانی کم‌عمق در معرض خطر بسیار بالایی از فروپاشی تا سال 2075 قرار دارند. به گفته مارکوس والدرابانو در IUCN، چهار درصد به دلیل کمبود داده مورد ارزیابی قرار نگرفتند، اما احتمالا به همان اندازه آسیب پذیر هستند.

او می‌گوید: «همه اکوسیستم‌های صخره‌های مرجانی که ما ارزیابی می‌کنیم، همه آنها به شدت در معرض خطر هستند و این واقعا شگفت‌آور است». "در برخی از مناطق جهان، سفید شدن زیادی وجود دارد، اما برخی دیگر از مناطق جهان وضعیت بدی ندارند. اما آنچه پیش‌بینی‌ها به ما می‌گوید این است که این امر بر تمام اکوسیستم‌های مرجانی سیاره در 50 سال آینده تاثیر خواهد گذاشت."

ارزیابی IUCN در اجلاس دوسالانه تنوع زیستی سازمان ملل که اکنون در ارمنستان برگزار می شود، ارائه شد. به گفته والدرابانو، کشورهایی را نشان می دهد که باید با کاهش سهمیه ماهیگیری و آلودگی از صخره ها محافظت کنند.

دانشمندان قبلا هشدار داده بودند که صخره‌های مرجانی آب گرم احتمالا در حال عبور از یک نقطه اوج هستند، اما هشدار IUCN نشان می‌دهد که مرگ‌های صخره‌ها چقدر سریع و انبوه می‌توانند آشکار شوند.

صخره های کم عمق در آب های گرمسیری و نیمه گرمسیری زیر اکوسیستم هایی قرار دارند که می تواند شامل هزاران گونه مرجان، نرم تن، ماهی و مهره داران بزرگتر مانند لاک پشت های دریایی و کوسه ها باشد. آنها تنها 1 درصد از اقیانوس را پوشش می دهند اما 25 درصد از گونه های دریایی را پشتیبانی می کنند. بیش از 1 میلیارد نفر برای ماهیگیری و همچنین برای درآمد گردشگری و محافظت در برابر فرسایش و طوفان به صخره های مرجانی متکی هستند.

در حالی که محفظه‌های کوچک مرجان‌ها می‌توانند پس از فروپاشی اکوسیستم‌های بزرگ‌تری مانند دیواره مرجانی بزرگ زنده بمانند، اما می‌توانند بیش از حد پراکنده شوند تا تخم‌ها و اسپرم‌هایی که در آب رها می‌کنند نتوانند بارور شوند.

جیمز گست از دانشگاه نیوکاسل بریتانیا می گوید: «اگر اندازه جمعیت آنقدر کوچک شود که مرجان دیگری برای جفت گیری با آن نزدیکی نداشته باشید، نارسایی تولید مثل رخ خواهد داد. این گونه در چیزی است که به آن گرداب انقراض می گویند.

صخره‌های مرجانی در آب‌های عمیق‌تر و سردتر، از جمله در اطراف سواحل بریتانیا، وجود دارند، اما تنوع زیستی آنها بسیار کمتر است و مرجان‌ها در آنجا با جلبک‌ها رابطه همزیستی برقرار نمی‌کنند.

تاکنون تنها یک اکوسیستم صخره‌های مرجانی با آب کم عمق از بین رفته است. صخره‌های جزایر گالاپاگوس غربی 95 درصد از مرجان‌های خود را از دست دادند - آستانه IUCN برای فروپاشی اکوسیستم - پس از فاز آب و هوایی فوق‌العاده ال نینو در سال‌های 1982-1983 که موج گرمای دریایی را به راه انداخت و مرجان‌های برس طلایی را به اسکلت‌های سفیدی تبدیل کرد که توسط رشته‌ای از جلبک‌ها رشد کرده بودند.

اما از آن زمان، چهار رویداد سفید شدن دسته جمعی بسیاری از مرجان های دیگر را ویران کرده است. این حیوانات با جلبک‌هایی که در داخل بافت مرجان زندگی می‌کنند رابطه همزیستی برقرار می‌کنند و از طریق فتوسنتز قند آن را تامین می‌کنند. اما جلبک‌هایی که در اثر گرم شدن یا آب‌های آلوده تحت فشار قرار می‌گیرند، می‌توانند ترکیبات واکنش‌دهنده‌ای مانند رادیکال‌های آزاد تولید کنند. تصور می‌شود که مرجان‌ها به طور موقت جلبک‌های رنگارنگ را برای دفاع از خود بیرون می‌کنند و مرجان‌ها را سفید شبح‌وار می‌گذارند. اگر گرم شدن به اندازه کافی طول بکشد، مرجان ها اساسا از گرسنگی می میرند.

هر چهار رویداد سفیدکننده انبوه قبلی پس از ال نینوهای قوی رخ داد و کارشناسان بیم دارند که ال نینو رکورد کنونی را به ثبت برساند. به گفته اداره ملی اقیانوسی و جوی ایالات متحده، صرف نظر از این، صخره های صخره ای در حال حاضر تقریبا هر سال به دلیل گرم شدن کره زمین سفید می شوند.

والدرابانو می‌گوید، با این حال، یک رویداد سفیدکننده انبوه دیگر می‌تواند فروپاشی مرجان‌ها را تسریع بخشد، زیرا اکوسیستم‌های صخره‌ای زمانی برای بهبودی ندارند، اگر در عرض پنج سال بیش از سه رویداد سفیدکننده روی آن‌ها قرار گیرد. او می‌گوید: «این قطعا این حلقه منحرف را تقویت می‌کند.

پیش‌بینی IUCN بر اساس یک سناریوی "میانه راه" با کاهش انتشار متوسط ​​است. گست می‌گوید، اما هنوز لزوما حکم اعدام برای همه صخره‌های آب‌های کم عمق نیست، زیرا دانشمندان دقیقا نمی‌دانند که مرجان‌ها در سراسر جهان با چه سرعتی می‌توانند خود را با گرم شدن تطبیق دهند. تحقیقات او در مجمع الجزایر پالائو در اقیانوس آرام نشان می دهد که مرجان ها در هر دهه 0.1 درجه سانتیگراد تحمل گرمای بیشتری را ایجاد کرده اند.

او اذعان می‌کند: «اما اگر موج گرمای واقعا شدیدی داشته باشیم، به احتمال زیاد افزایش تحمل گرما برای محافظت از آن صخره‌ها کافی نخواهد بود».

برخی از دانشمندان خواستار مداخلاتی مانند پخش سایبان های خورشیدی بر روی صخره ها یا ابرهای مهندسی زمین بر روی اقیانوس برای محافظت از گونه هایی مانند مرجان ها در برابر ثبت ال نینو شده اند. والدرابانو می گوید، اما بهترین دفاع برای مرجان ها کاهش انتشار است.

گست می‌گوید: «هرچه بیشتر بتوانیم فشار روی آنها را کاهش دهیم، شانس بیشتری برای استفاده از ظرفیت طبیعی خود برای سازگاری و بهبودی خواهند داشت.