تنظیم مجدد خاورمیانه تام باراک با آزمایش واقعی خود روبرو می شود | نظر

آزمایش زندگی خاورمیانه پس از تضمین امنیتی آمریکا آغاز شده است.

تصویب پیمان دفاعی ترکیه با عربستان سعودی و پاکستان، نوعی ساختار امنیتی منطقه ای را ایجاد کرده است که تام باراک، سفیر ایالات متحده در ترکیه و فرستاده ویژه، می گوید واشنگتن می خواهد آن را تشویق کند. ماه گذشته، او عقب نشینی آمریکا از نقش هشت دهه ای خود به عنوان ضامن منطقه ای را به عنوان "همسویی مجدد" توصیف کرد، نه یک رها کردن. اکنون سؤال سخت‌تر مطرح می‌شود: وقتی سیستم جدید دوباره آزمایش شود چه اتفاقی می‌افتد؟

جنگ مجدد ماه اکتبر بین عربستان سعودی و شورشیان حوثی مورد حمایت ایران در یمن آسیب پذیری را آشکار کرد که تصویب به تنهایی نمی تواند آن را برطرف کند. واشنگتن نمی خواهد مالک آن جنگ باشد. ترکیه و پاکستان محدودیت هایی را برای مالکیت خود نشان داده اند. و استراتژی نیابتی ایران به ویژه برای بهره برداری از فضای بین این دو مناسب است.

در هفته گذشته، حوثی‌ها موج جدیدی از حملات هوایی و موشکی را علیه پایتخت و زیرساخت‌های انرژی عربستان سعودی، از جمله حمله به برج آرامکو سعودی در منطقه مالی ملک عبدالله ریاض و حمله جداگانه به خط لوله نفت شرق به غرب در منطقه مدینه، آغاز کردند.

تصویری از تصاویر دوربین‌های مداربسته نشان می‌دهد که ائتلاف به رهبری عربستان سعودی می‌گوید حمله حوثی‌ها در 7 اکتبر 2026 به فرودگاه بین‌المللی ابها بود.

در 20 اکتبر در مجمع جهانی امنیت در دوحه، باراک گفت که پادشاهی در «موقعیت بسیار دشواری» در برابر حوثی‌ها قرار دارد و دخالت آمریکا در نبرد زمینی «بی‌ثمر به نظر می‌رسد». بنابراین واشنگتن مشکل حوثی ها را خارج از نقش خود قرار داده است. شرکای آن اشاره می کند که همین کار را کرده اند.

توافقنامه دفاع مشترک مکه که در ماه اوت امضا شد، عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان را متعهد می کند که حمله مسلحانه به یکی را به عنوان حمله به همه، به زبان الگوبرداری از ماده 5 ناتو، تلقی کنند. ترکیه کمک های فنی و دفاعی ارائه کرد، در حالی که مقامات گفتند ترکیه و پاکستان تجهیزات مورد استفاده نیروهای سعودی در یمن را تامین کرده اند.

با این حال، در حالی که بیشتر حمایت های اولیه ترکیه دوجانبه بود، تصویب این پیمان در 5 نوامبر استقرار مشهودی از ترکیه ایجاد نکرد و هیچ گزارشی از اضافه شدن قابل مشاهده به نیروهای پاکستانی در حال حاضر در پادشاهی وجود ندارد. هاکان فیدان، وزیر خارجه ترکیه، اعزام نیرو به حوثی‌ها را رد کرد و توضیح داد که این توافق اعضا را ملزم به دفاع از یکدیگر و توقف عملیات تهاجمی می‌کند. این پیمان کمک تولید کرد. این کشور هنوز دفاعی هماهنگ در مقیاسی که عربستان سعودی نیاز دارد از خود نشان نداده است.

نتیجه جنگی است که کسی مالک آن نیست. واشنگتن با حوثی ها به عنوان یک مشکل منطقه ای برخورد می کند. پیمان منطقه ای با آنها به عنوان یک مشکل دفاعی برخورد می کند. در همین حال، ریاض همچنان حملات را جذب می کند.

ایران متحمل خسارات نظامی جدی شده است، با این حال این کشور و گروه های همسو با آن توانایی تهدید کشورهای خلیج فارس و زیرساخت های حیاتی آنها را حفظ کرده اند. این انعطاف پذیری محصول طراحی است. ایران شبکه نیابتی خود را ایجاد کرد تا در جایی که تعهدات دفاع جمعی مبهم می شود، عمل کند. یک معاهده دفاعی متقابل به وضوح پاسخ می دهد که وقتی ارتش یک ایالت از مرز عبور می کند چه اتفاقی می افتد. زمانی که موشک ها از سوی یک گروه مسلح که تهران آنها را تسلیح و تامین مالی می کند و در عین حال مسئولیتش را سلب می کند، راهنمایی بسیار کمتری ارائه می دهد.

سپس هر یک از اعضا باید تصمیم بگیرد که آیا حمله مهم است یا خیر، متجاوز کیست و چه میزان ریسک را از طرف شریک خود می پذیرد. یک کمپین نیابتی برای پیچیده‌تر کردن این تصمیم‌ها ساخته شده است، و این طراحی توضیح می‌دهد که چرا اولین آزمایش این پیمان به جای دفاع هماهنگ، کمکی را به همراه داشت.

جان ساورز، رئیس سابق سرویس اطلاعات خارجی بریتانیا MI6، در همان مجمع دوحه گفت که حوثی ها اینجا هستند تا بمانند. بازدارندگی که وابسته به سنجاق کردن هر حمله به حامی آن است، با دشمنی که برای انکار طراحی شده است مبارزه خواهد کرد.

به شرطی که واشنگتن آنچه را که حفظ می کند، تعریف کند، همسویی مجدد می تواند موفقیت آمیز باشد. مدل قابل اجرا تقسیم کار بر اساس مزیت نسبی است. شرکای منطقه ای می توانند به طور فزاینده ای دفاع متعارف را انجام دهند: حفاظت از قلمرو و حریم هوایی خود، حضور نیروهای زمینی و تحمل وزن سیاسی جنگ های خود. ایالات متحده

دارای قابلیت‌هایی است که ائتلاف‌های منطقه‌ای برای تکرار آن به سال‌ها نیاز دارند: اطلاعات و نظارت گسترده، هشدار زودهنگام ادغام شده در آن سوی مرزها، ممنوعیت دریایی تسلیحات ایرانی به مقصد یمن، و ابزارهای مالی برای شبکه‌هایی که به نمایندگی‌های تهران کمک مالی می‌کنند. اینها ابزارهایی هستند که در برابر گروه هایی مانند حوثی ها به حساب می آیند و همه آنها بدون نیروهای زمینی آمریکایی عمل می کنند.

این توانایی‌ها متکی بر دهه‌ها سرمایه‌گذاری آمریکا در منطقه است: فروش تسلیحات، آموزش، همکاری اطلاعاتی و دسترسی به نیروهای آمریکایی. آنها دارایی هایی هستند که در خدمت منافع فعلی آمریکا هستند، زیرا تعیین می کنند که آیا واشنگتن می تواند از نیروها و شرکای خود محافظت کند یا خیر. یک انتقال عمدی این شبکه را به عنوان پایه ای که دفاع منطقه ای بر آن بنا می شود، حفظ می کند.

سه مرحله آن گذار را ملموس می کند. اولا، دولت ترامپ باید اعلام کند که مقابله با نیروهای نیابتی ایران یک مأموریت آمریکایی باقی می ماند، حتی اگر دفاع متعارف به شرکای منطقه ای منتقل شود. دوم، باید ساختارهای فرماندهی جدید پیمان مکه را به کانال‌های اطلاعاتی و هشدار اولیه ایالات متحده متصل کند، به طوری که دفاع جمعی از حسگرهایی استفاده کند که حمله را مشاهده می‌کنند. ثالثا، باید ممانعت از جریان تسلیحات به یمن را در اولویت خود قرار دهد تا این پیمان با یک دشمن ضعیف روبرو شود.

باراک معامله جدید را اینگونه خلاصه کرد: «مالک نباشیم، بلکه تمایل داشته باشیم، ترک نکنیم». ماندن در منطقه به معنای داشتن حداقل یک ماموریت است. نبرد ضد نیابتی، مبارزه ای است که آمریکا در بهترین موقعیت برای تحمل آن قرار دارد و شرکای آن نشان داده اند که بدون ادعا ترک خواهند کرد. یک تنظیم مجدد که آن را به وضوح مشخص می کند، پیش بینی باراک را به اشتراک می گذارد. تنظیم مجدد او دیگر یک نظریه نیست. اکنون سؤال این است که آیا معماری جدید امنیتی آن می‌تواند از حمله بعدی جلوگیری کند، نه اینکه صرفا به آخرین حمله پاسخ دهد؟

بردلی مارتین مدیر اجرایی مرکز مطالعات استراتژیک خاور نزدیک است. او را در فیس بوک و X @ByBradleyMartin دنبال کنید

دکتر لیرام کوبلنتز-استنتزلر رئیس میز جهانی افراط گرایی و یهودستیزی در موسسه بین المللی مبارزه با تروریسم (ICT) در دانشگاه رایشمن، هرتزلیا، و یک محقق مدعو در دانشگاه براندیس است. او را در لینکدین دنبال کنید.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به نویسندگان است.