تنهایی و انزوای اجتماعی تا شش سال از عمر سالم کم میکند

انزوای اجتماعی به وضعیتی گفته می‌شود که در آن تماس و مشارکت فرد با دیگران محدود است، در حالی که تنهایی تجربه ذهنی احساس بریدگی و جداافتادگی از دنیای اطراف به شمار می‌رود. هرچند این دو یکی نیستند، یک مطالعه تازه که در نشریه Nature Communications (منبع به زبان انگلیسی) منتشر شده نشان می‌دهد هر دو با کاهش سال های سالم زندگی ارتباط دارند.به طور متوسط تنهایی و انزوای اجتماعی حدود شش سال زندگی بدون بیماری را از افراد می‌گیرد و بر سلامت جسمی و روانی آنها اثر می‌گذارد؛ این نتیجه ای است که پژوهشگران پس از تحلیل داده های بیش از ۲۷۰ هزار بزرگسال ۴۰ تا ۶۹ ساله به آن دست یافته‌اند.لو چی، نویسنده اصلی مطالعه و استاد دانشگاه تولین، گفت که «در مجموع این پژوهش نشان داد انزوای اجتماعی و تنهایی می‌توانند تاثیر قابل توجهی بر امید به زندگی بدون بیماری داشته باشند».این مطالعه نشان داد این ارتباط در مورد سال هایی که بدون اختلالات روانی مانند افسردگی و اضطراب از دست می‌روند، قوی تر از سال هایی است که فرد بدون بیماری های جسمی مانند دیابت نوع دو، بیماری های قلبی عروقی، بیماری های مزمن تنفسی، بیماری های تحلیل برنده عصبی و سرطان سپری می‌کند.خبر خوب این است که حفظ یک سبک زندگی سالم می‌تواند اثر منفی انزوای اجتماعی را تا حدی کاهش دهد. اما خبر بد این است که به نظر می‌رسد این کار نمی‌تواند خسارت ناشی از احساس تنهایی را جبران کند.در سن ۵۰ سالگی افرادی که هم احساس تنهایی داشتند و هم دچار انزوای اجتماعی بودند نسبت به کسانی که هیچ یک را تجربه نمی‌کردند سال های کمتری را بدون ابتلا به بیماری های مزمن مهم سپری کردند.تفاوت تاثیر این وضعیت بر زنان و مردان چیست؟زنان و مردان به یک شکل از تنهایی و انزوای اجتماعی آسیب نمی‌بینند و این تفاوت در تاثیر آن بر سلامت آنها نیز دیده می‌شود. از آنجا که زنان معمولا به پیوند عاطفی اولویت می‌دهند مشکلات سلامت روان آنها بیشتر با احساس تنهایی گره خورده است، در حالی که سلامت روان مردان پیوند قوی تری با انزوای اجتماعی دارد.در میان زنان، تنهایی و انزوای اجتماعی به معنای ۲.۴ سال زندگی با وضعیت بدتر جسمی و ۳.۷ سال زندگی با وضعیت بدتر روانی بود، در حالی که برای مردان به معنای از دست رفتن ۱.۷ سال زندگی بدون بیماری جسمی و ۵.۸ سال زندگی بدون اختلالات روانی بود.مردان بیشتر در معرض تجربه همزمان تنهایی و انزوای اجتماعی بودند، منابع اجتماعی، مادی و اقتصادی کمتری در اختیار داشتند و امتیاز پایین تری در شاخص سبک زندگی سالم به دست آوردند.به گفته نویسندگان این شکاف جنسیتی احتمالا با تفاوت در شیوه ای توضیح داده می‌شود که زنان و مردان از آن طریق حمایت می‌گیرند و به رفاه روانی دست پیدا می‌کنند؛ مردان بیشتر به حضور فیزیکی و تعاملات اجتماعی مکرر متکی هستند و زنان بیشتر بر حمایت عاطفی تکیه می‌کنند.