تنها چیزی که اسرائیل در این سه سال نتوانسته از ما بگیرد امید است

سه سال از آغاز نسل کشی در غزه می گذرد. سه سال تهاجم مستمر و وحشیانه ارتش اسرائیل که منجر به کشته شدن بیش از 74000 فلسطینی، مجروح شدن بیش از 175000 نفر، یکسان شدن بیشتر غزه و آواره شدن تقریبا کل جمعیت شده است.

به اصطلاح آتش بس که یک سال پیش توافق شد، آتش بس واقعی نیست. نیروهای اشغالگر اسرائیل به حملات خود ادامه می دهند و از زمان اجرایی شدن آن بیش از 1400 نفر را کشته اند.

در همین حال وضعیت انسانی فاجعه بار است. تنها 25 درصد از آنچه مورد نیاز است ورود به غزه است. تقریبا همه برای دسترسی به آب و غذای کافی دچار مشکل هستند. نظام سلامت وخیم است شرایط زندگی به شدت شلوغ و خطرناک است.

زمستان نزدیک است و شرایط را سخت تر خواهد کرد. بیشتر جمعیت در چادرها یا پناهگاه‌های موقتی زندگی می‌کنند که برای محافظت در برابر باران‌های شدید، بادهای شدید و دمای پایین کار چندانی انجام نمی‌دهند. انتظار می رود که بیماری های واگیر افزایش یابد و فشار بر سیستم بهداشتی که در حال حاضر به شدت تحت فشار قرار گرفته است، افزایش یابد.

زنان و دختران در این نسل کشی بیشترین ضربه را دیده اند. دسترسی به خدمات ضروری مانند مراقبت های بهداشتی زایمان و فضاهای امن به شدت مختل شده است. هزاران زن که شوهرانشان کشته، بازداشت یا مفقود شده اند، اکنون تنها مسئولیت حفاظت و تأمین خانواده های خود را بر عهده دارند.

من مدیر بیمارستان العوده در جبلیه در شمال غزه در بیشتر دوره های نسل کشی بودم. قبل از آن، من با خانواده، از جمله همسر، پنج فرزند، خواهر و مادرم مسن در شمال نوار غزه زندگی می کردم و زندگی خوب بود. در آن زمان، من مدیر MEAL (نظارت، ارزیابی، پاسخگویی و یادگیری) در انجمن بهداشت و جامعه العوده، یکی از بزرگترین ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی در غزه بودم. همسرم در وزارت بهداشت کار می کرد. خونه داشتیم بچه های ما به مدرسه رفتند. ما هر روز غذای خوب می خوردیم.

همه چیز بعد از 7 اکتبر 2023 تغییر کرد. ظرف 10 روز، نیروهای اشغالگر خانه من را بمباران کردند. خانواده من برای زندگی با خواهرم در شمال نوار غزه نقل مکان کردند. اما خانه او و سپس تمام خانه های اقوام من ویران شد. در جستجوی امنیت، خانواده ام به جنوب به رفح نقل مکان کردند و من تصمیم گرفتم در بیمارستان با همکارانم بمانم.

15 ماه بود که خانواده ام را ندیدم. آنها و سایر اعضای خانواده شان 16 بار در این مدت آواره شدند.

پس از شروع جنگ، شش تن از مدیران انجمن بهداشت و جامعه العوده به بیمارستان العوده در شمال نقل مکان کردند، از جمله من.

آن 15 ماه وحشتناک بود زیرا کارکنان بیمارستان العوده خود را تحت حمله منظم و مداوم اسرائیلی ها دیدند. در آن دوره سی و چهار نفر در نزدیکی بیمارستان کشته شدند، از جمله سه نفر از همکاران من - که در 21 نوامبر 2023 در داخل العوده بر اثر اصابت گلوله کشته شدند - و یک مراقب بیمار. سه نفر دیگر در ماه دسامبر توسط یک تک تیرانداز وقتی بیمارستان در محاصره بود کشته شدند: یک پرستار و دو نظافتچی.

در 18 دسامبر 2023، 12 نفر از جمله مدیر ما از بیمارستان دستگیر شدند. بخش زیادی از بیمارستان ویران شد. من در آن مقطع نقش کارگردان را بر عهده گرفتم.

در طی گلوله باران و بمباران شدید در می 2024 به ما دستور تخلیه داده شد. اما من به همراه 13 پرسنل دیگر حاضر به حرکت نشدیم. هیچ آمبولانسی برای انتقال بیماران مجروح وجود نداشت، بنابراین ما ماندیم تا از آنها مراقبت کنیم.

بدترین دوره، 106 روز از 5 اکتبر 2024 تا آتش بس در 19 ژانویه 2025 بود، زمانی که اسرائیلی ها اجازه ندادند تجهیزات شامل سوخت، دارو و تجهیزات پزشکی به بیمارستان وارد شود.

ما در آن 106 روز فقط یک جراح عمومی در بیمارستان داشتیم و او تنها جراحی بود که در شمال برای انجام تمام جراحی‌ها در دسترس بود. ما بیماران زیادی را به دلیل نبود پزشک متخصص، دارو و تجهیزات پزشکی از دست دادیم. نه جراح عروقی وجود داشت، نه جراح ارتوپدی. به همین دلیل مجبور شدیم به عنوان آخرین راه، دست و پا را قطع کنیم، برخی از آنها از کودکان.

کمبود سوخت به این معنی بود که ما مجبور شدیم بسیاری از مداخلات نجات جان خود را متوقف کنیم. ما در شرایط وحشتناکی کار می کردیم، اما تمام تلاش خود را برای کمک به مردممان به کار می بردیم.

کمبود اکسیژن مشکل بزرگی بود. ما یک بیمار داشتیم که به مدت سه روز با استفاده از کیسه آمبو برای تهویه به او اکسیژن دستی دادیم. ما به عنوان یک تیم این کار را در شیفت های نیم ساعته انجام دادیم اما باز هم موفق به نجات بیمار نشدیم.

با این حال ما نشان دادیم که انسانیت ما از همه ارتش ها قوی تر است.

در 29 می 2025 بالاخره مجبور شدیم بیمارستان را تخلیه کنیم. ارتش به طبقات بالا حمله کرد و این از ساعت 13 تا 8 شب ادامه داشت.

از آگوست 2026، من مدیر PNGO، شبکه سازمان های غیردولتی فلسطین هستم که از کمک های بشردوستانه حمایت می کنم و از اقدامات بین المللی حمایت می کنم. آنچه اکنون مورد نیاز است، آتش بس واقعی و دائمی است، آتش بسی که واقعا از فلسطینی ها محافظت کند.

گذرگاه های مرزی باید به طور کامل باز شوند و جریان رایگان مداوم کمک ها از جمله سوخت، تجهیزات پزشکی و ماشین آلات سنگین به غزه باید بدون هیچ مانعی اجازه داده شود. باید پاسخگویی و عدالت کامل برای تمام جنایاتی که مرتکب شده اند، با ادعای نقض قوانین بین المللی بشردوستانه، جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت که به طور کامل بررسی و تحت پیگرد قرار گرفته اند، وجود داشته باشد.

کشورهای ثالث باید به تعهدات خود تحت قوانین بین المللی بشردوستانه، از جمله اتخاذ تدابیری برای جلوگیری از نسل کشی طبق کنوانسیون نسل کشی، پایبند باشند. از هر گونه حمایتی که به اشغال غیرقانونی اسرائیل کمک می کند یا به آن کمک می کند، طبق نظر مشورتی صادر شده توسط دیوان بین المللی دادگستری، باید جلوگیری شود.

باید در قبال آنچه اتفاق افتاده است پاسخگو باشد. تحریم‌های قوی، از جمله ممنوعیت سفر و مسدود کردن دارایی‌ها، باید علیه مقامات ارشد دولت اسرائیل که به نقض قوانین بین‌المللی بشردوستانه مرتبط هستند، اعمال شود.

و تمام فروش و انتقال تسلیحات به دولت اسرائیل در صورتی که خطر آشکاری وجود دارد که می تواند برای ارتکاب یا تسهیل نقض قوانین بین المللی بشردوستانه مورد استفاده قرار گیرد باید پایان یابد.

من یکی از خوش شانس ها هستم. من در سه سال گذشته زنده مانده ام. و خانواده من هم همینطور.

ما خیلی کم داریم. اما تنها چیزی که اسرائیلی ها نمی توانند از ما بگیرند امید است. این چیزی است که ما را ادامه می دهد. ما مشتاقانه منتظر روزی هستیم که همه بتوانیم در صلح زندگی کنیم.

دکتر محمد سلحه مدیر PNGO، شبکه سازمان های غیردولتی فلسطین، که شریک ActionAid است، است.