تنها چیزی که برای اوکراین خطرناکتر از پوتین است، ترامپ شکست خورده است

ولودیمیر زلنسکی چهار سال و نیم را صرف حفاظت از کشورش در برابر روسیه کرده است. در دو هفته گذشته، بخش عمده ای از زمان او صرف مبارزه با هوی و هوس های مهم ترین متحدش شده است.

از زمانی که دونالد ترامپ در 9 اکتبر با ولادیمیر پوتین قرارداد دیزلی منعقد کرد، بحران‌ها یکی پس از دیگری برای کیف رخ داده است: درخواست‌های ایالات متحده برای توقف حمله به پالایشگاه‌های روسیه، کاهش سرعت Starshield ایلان ماسک که پهپادهای اوکراینی به آن وابسته هستند، و عدم وجود ناگهانی هشدارهای اولیه برای حملات موشکی روسی.

اما رئیس‌جمهور اوکراین در 3 نوامبر با چشم‌اندازی تیره‌تر مواجه خواهد شد. اگر حزب جمهوری‌خواه در انتخابات میان‌دوره شکست بخورد، کیف ممکن است از انتقام یک رئیس‌جمهور عبوس و لنگ که اولویت‌هایش حاکمیت اوکراین را بسیار پایین‌تر از تمایل او برای ادعای پیروزی در سیاست خارجی و پیگیری توافق‌های اقتصادی با مسکو قرار می‌دهد، متحمل شود.

جان لاف، رئیس سیاست خارجی و مشارکت‌های بین‌المللی در مرکز استراتژی‌های جدید اوراسیا (NEST) به نیوزویک گفت: «ترامپ مردی نیازمند است. او هیچ احساس تعهدی به دفاع از اوکراین ندارد. اوکراین کاملا قابل مصرف است.

در همین حال، کرملین زیبا نشسته است. ترامپ خواستار یک "موافقت" صلح است، اما تا کنون اوکراین تنها طرفی است که انتظار می رود این فداکاری را انجام دهد.

با این حال، با نزدیک شدن به دوره میان دوره ای، ترامپ تلاش کرده است تا توجهات را از جنگ خود در ایران به عنوان عامل اصلی بحران انرژی به حمله اوکراین به پالایشگاه های روسیه معطوف کند.

برخی از جمهوری‌خواهان از جمله سناتور مایک لی، که زلنسکی را متهم به «اضافه کاری» برای کمک به پیروزی دموکرات‌ها در نوامبر کرد، این روایت را تکرار کردند. اما به نظر می رسد نه معامله گازوئیل ترامپ و نه حملات او به کیف پیشرفت زیادی در بین رای دهندگان داشته است.

نظرسنجی رویترز/ایپسوس که روز دوشنبه منتشر شد، میزان محبوبیت ریاست جمهوری او را تنها 31 درصد نشان می‌دهد و دموکرات‌ها از جمهوری‌خواهان 47 تا 35 درصد در میان رای‌دهندگان ثبت‌نام شده در انتخابات کنگره پیشی گرفته‌اند.

هرچه رای دهندگان آمریکایی بیشتر ترامپ را به خاطر رفتارش با اقتصاد و سیاست خارجی مجازات کنند، او ممکن است انگیزه بیشتری برای مجازات اوکراین به خاطر پیامدهای سیاسی تصمیمات خود داشته باشد.

کنگره ای که توسط دموکرات ها کنترل می شود احتمالا نسبت به وضعیت اسفناک کیف همدردی بیشتری خواهد داشت، اما نمی تواند به سادگی اختیارات رئیس جمهور را در مورد همکاری اطلاعاتی، انتقال سلاح یا دیپلماسی نادیده بگیرد. در همین حال، ترامپ هنوز دو سال دیگر در قدرت خواهد بود و انگیزه‌ای قوی برای ترک کاخ سفید خواهد داشت و ادعا می‌کند که به خونین‌ترین درگیری اروپا از زمان جنگ جهانی دوم پایان داده و انرژی و قراردادهای تجاری سودآوری را برای واشنگتن تضمین کرده است.

لاف معتقد است که ترامپ "فقط به نظر می رسد که روی این ایده متمرکز شده است که می تواند یک جنگ بزرگ را به پایان برساند و جایزه ای درخشان از معاملات تجاری در پایان آن وجود خواهد داشت، به علاوه جایزه صلح نوبل."

رئیس جمهور روسیه هفتاد و چهارمین سالگرد تولد خود را در 7 اکتبر جشن گرفت، اما هدایای واشنگتن هنوز از راه نمی رسد.

فراتر از منافع مادی توافق ترامپ با گازوئیل و کاهش جزئی تحریم ها، کاخ سفید سرمایه سیاسی مسکو را دست به دست می دهد. روز چهارشنبه، استیو ویتکاف، فرستاده ترامپ به سن پترزبورگ سفر کرد و آن را در برابر رئیس جمهور روسیه گذاشت و از معمار جنگ در اوکراین به عنوان یک «بشردوستانه» برای آزادی یک شهروند آمریکایی 74 ساله دیگر - استیون هوبارد - از اسارت تمجید کرد. ساعاتی بعد، موشک های روسی دوباره کیف را کوبیدند.

پوتین در حال حاضر از مزایای دیپلماتیک نزدیک شدن با واشنگتن بدون مصالحه در مورد خواسته های آن برای حل و فصل جنگ در اوکراین برخوردار است. اما الکساندر موروزوف، رئیس تحقیقات سیاست داخلی روسیه در مرکز NEST، استدلال می‌کند که کرملین در حال انجام بازی بزرگ‌تری است.

الکساندر موروزوف به نیوزویک گفت: مسکو از فشار ترامپ بر زلنسکی در درجه اول برای تشدید حملات خود به اروپا استفاده می کند.

کرملین باید حمایت اروپا از اوکراین را تضعیف کند. هدف آن دستکاری ابتکار مذاکره ترامپ تا زمانی که اوکراین تضعیف شود. پوتین روی نتایج مذاکرات صلح حساب نمی کند، بلکه روی ایجاد شرایطی است که در آن اوکراین می تواند شکسته شود.

نبوغ این رویکرد، از دیدگاه مسکو، این است که ترامپ همدستی ناخواسته در تضعیف نه تنها حمایت غرب از اوکراین، بلکه وحدتی است که خود ناتو به آن وابسته است. پوتین می‌تواند همزمان همکاری با واشنگتن را جشن بگیرد، کیف و حامیان اروپایی‌اش را به عنوان مانع واقعی صلح معرفی کند، و رشد شکاف بین ایالات متحده و متحدان امنیتی فراآتلانتیک آن را تسریع بخشد.

موروزوف گفت: «ترامپ فکر می‌کند که در حال انجام اقداماتی با هدف «معامله» برای پایان دادن به جنگ است. پوتین به سادگی هدف خود را دنبال می‌کند: شکستن وحدت غرب، از بین بردن آن، بدون حمایت ماندن اوکراین و وادار کردن اروپا به تشخیص نتیجه جنگ که مناسب کرملین است.»

از این منظر، به نظر می‌رسد که پوتین انگیزه‌ای دارد که این روند را برای مدت نامحدودی به طول بیندازد.

اما محدودیتی برای تحمل فشار اقتصادی و اجتماعی ماشین جنگی روسیه وجود دارد. کرملین با کسری بودجه فزاینده، کمبود نیروی کار، بدتر شدن وضعیت مالی دولت و خسارات نظامی عظیم دست و پنجه نرم می کند. لاف معتقد است که پوتین ترامپ را فرصتی برای پایان دادن به مناقشه قبل از شدیدتر شدن فشارها می داند.

او به نیوزویک گفت: «من فکر می‌کنم او ترجیح می‌دهد هرچه سریع‌تر از این وضعیت خارج شود. "بله، از نظر اقتصادی، آنها می توانند ادامه دهند، اما ما شاهد وخامت مستمر در امور مالی دولت خواهیم بود. کسری بودجه در حال حاضر در سال جاری وجود دارد. آنها مجبور خواهند بود هزینه های مربوط به اقلام غیرنظامی را در سال آینده کاهش دهند. من می توانم بگویم که دو سال است که وعده پیروزی داده شده است."

همکار او موروزوف هشدار داد که تمایل روسیه برای حل و فصل مساعد با هرگونه انتظاری مبنی بر قریب الوقوع بودن صلح اشتباه گرفته نشود.

او گفت: «تا آنجایی که ما می بینیم، هیچ کس در رهبری روسیه انتظار ندارد که جنگ در دو سال آینده پایان یابد. بودجه سال‌های 2027 و 2028 این را نشان می‌دهد، همچنین نشست‌های پوتین در مورد توسعه مجتمع نظامی-صنعتی و آمادگی‌های دولت برای ادامه تطبیق اقتصاد با مرحله جدیدی از جنگ، این را نشان می‌دهد.

برای ترامپ، پایان دادن به جنگ می‌تواند یک دستاورد بزرگ قبل از معطوف کردن توجه او به تجارت پرسود با مسکو باشد. برای پوتین، می تواند از طریق دیپلماسی آنچه را که تقریبا پنج سال تهاجم نظامی نتوانسته است به دست آورد.

برای اوکراین، متحد ضروری‌اش می‌تواند ابزاری شود که بزرگ‌ترین دشمنش سرانجام از طریق آن راه خود را پیدا می‌کند.